«Διελεύσεις – Ζωγραφική του κτισμένου» στη Δημοτική Πινακοθήκη Πειραιά

Η πόλη είναι κάτι διασκορπισμένο, εξαρθρωμένο ή την ομογενοποιεί μια ισχυρή εμπορευματική και θεσμική κεντρικότητα; Υπακούει σε μεγάλα ερμηνευτικά σχήματα ή διαφεύγει προς το απροσδόκητο; Τη διατρέχει ένα συμπαγές κανονιστικό πλαίσιο ή συναποτελείται από ρευστές, χωρικές και θεσμικές, ζώνες;

Η παρατήρηση της λεπτομέρειας, που πιθανόν βρίσκεται έξω από τα μεγάλα ιδεολογικά και αισθητικά σχήματα, η καταγραφή όχι μόνο της μεγάλης «εμβληματικής» αρχιτεκτονικής κατασκευής, αλλά και ελάσσονες χωρικές λεπτομέρειες, αποτελούν τα πεδία έρευνας, των φοιτητριών και των φοιτητών του εργαστηρίου ζωγραφικής της Σχολής Αρχιτεκτόνων Μηχανικών ΕΜΠ, της ομάδας του καθηγητή Δημήτρη Σεβαστάκη.

Τα μαθήματα εξελίσσονται σε ένα οδοιπορικό πάνω στον αντιφατικό κόσμο του κτισμένου, στον Πειραιά και την Αθήνα. Στην έκθεσή έργων τους στη Δημοτική Πινακοθήκη Πειραιά, παρουσιάζονται ζωγραφισμένα, σχεδιασμένα αστικά και φυσικά τοπία, φιγούρες και βιομηχανικά ίχνη, συνομιλίες περιφρονημένων χώρων, μικρές γραφές, σημάδια που συγκροτούν μια «προσωπική» εν τέλει, πόλη, με ακρυλικά, μολύβια, μελάνια, ακουαρέλες, χάρτινα ή μεταλλικά επιθέματα.

Η παρατήρηση της λεπτομέρειας, που πιθανόν βρίσκεται έξω από τα μεγάλα ιδεολογικά και αισθητικά σχήματα, η καταγραφή όχι μόνο της μεγάλης «εμβληματικής» αρχιτεκτονικής κατασκευής, αλλά και ελάσσονες χωρικές λεπτομέρειες, αποτελούν τα πεδία έρευνας, των φοιτητριών και των φοιτητών του εργαστηρίου ζωγραφικής της Σχολής Αρχιτεκτόνων Μηχανικών ΕΜΠ, της ομάδας του καθηγητή Δημήτρη Σεβαστάκη.

Ζωγραφική, σχέδια, σημειώσεις σε sketchbook, ασκήσεις ακριβολογίας και παρατήρησης μέσα στην χαώδη αστική συνθήκη. Τα έργα αποπειρώνται μια ερμηνευτική τάξη. Θέματα από τη μεγάλη, λόγια αρχιτεκτονική, αλλά και περιφρονημένοι χώροι ενός εργοταξίου, βιομηχανικά ίχνη, τόποι του συνηθισμένου, ανασυντίθενται μέσα σε μια ζωγραφική, σχεδιαστική δοκιμασία.

Κτισμένες αποφάσεις, υλοποιημένες αμφιβολίες.

Οι φοιτήτριες και οι φοιτητές συνθέτουν ένα ημερολόγιο αποσπασμάτων. Η έκθεση περιλαμβάνει έργα κριτικού βλέμματος, απέναντι σε ρεύματα τέχνης, που στην Ελλάδα πάντοτε έχουν το καταναγκαστικό χαρακτήρα του main stream.

Τα έργα της έκθεσης εκτείνονται ζωγραφικά, από το ρεαλισμό και τον εξπρεσιονισμό μέχρι το informel. Όλα όμως τα ύφη συγκροτούν μια κριτική εν τέλει, ακριβολογία. Βλέπουν αυτό που συμβαίνει, συλλαμβάνουν αυτό που διαφεύγει. Έργα πορείας και απορίας. Πορτραίτα της πόλης, μια ανακεφαλαίωση σχέσεων και κοινωνικών συνάψεων.