Είσαι και φαίνεσαι

«Κανείς δεν ξέρει τι θα του ξημερώσει... χτες». Τα πρώτα ίχνη αυτής της ρωσικής παροιμίας εντοπίζονται στην καρδιά της σταλινικής περιόδου, στα Χρόνια του Μεγάλου Τρόμου. Ο Τζορτζ Όργουελ το διατυπώνει διαφορετικά αλλά εξίσου εύστοχα: «Αυτός που ελέγχει το παρελθόν ελέγχει το μέλλον». Η αστυνόμευση του παρελθόντος δεν είναι μονάχα η πιο φιλόδοξη επιδίωξη κάθε δικτατορικού/αυταρχικού καθεστώτος, αλλά γνωρίζει πιένες και στις δημοκρατικές ημέρες μας. Κάθε γενιά ιστορικών νιώθει την υποχρέωση να ανασκευάσει το παρελθόν εμπλουτίζοντας τη νέα κατασκευή με τα στοιχεία που έχει εν τω μεταξύ φέρει στο φως η ιστορική έρευνα, αλλά κι εξυπηρετώντας ταυτόχρονα τις τρέχουσες πολιτικές σκοπιμότητες. Την ίδια ώρα κάθε λαός αγκιστρώνεται πεισματικά σ' εκείνη την αφήγηση που τον κολακεύει περισσότερο και τον ανακουφίζει πιο αποτελεσματικά από τις εθνικές του ανασφάλειες. Εάν αυτή η αφήγηση δεν συνάδει με την αλήθεια, τόσο το χειρότερο για την αλήθεια.

Ο Πέτρος Τατσόπουλος επιχειρεί να ανακατέψει την τράπουλα δίχως να υπολογίζει το κόστος ή την ενόχληση. Με κείμενα της περιόδου 2017-2019, όπου συνδυάζονται θραύσματα από τις προσωπικές του αναμνήσεις που δεν στερούνται αυτοσαρκασμού με εντυπώσεις από διαβάσματα, ακούσματα και θεάματα, ανασυνθέτει το ομαδικό πορτρέτο μιας κοινωνίας με παθογένειες πολύ βαθύτερες από τις επικαιρικές ή τις επιφανειακά κομματικές και φέρνει στο φως σκελετούς από την ντουλάπα. Με την αιχμηρή του ματιά και με απροσδόκητους συνειρμούς, αποπειράται ν' αναπροσδιορίσει τη θέση της Ελλάδας στον σύγχρονο κόσμο, μιας χώρας που όσο και αν παριστάνει κάτι διαφορετικό ή όσο και αν προσπαθεί να κρυφτεί, δεν κατορθώνει τελικά παρά να δείχνει αυτό που είναι. Να είναι και να φαίνεται.