Τάισέ με

«Δεν μπορεί να αποδεχτεί ότι είναι άλλη μία που θα τακτοποιηθεί μέσα από τον γάμο της, ότι θα είναι άλλη μία που θα κυνηγά τα παιδιά της στις παιδικές χαρές, μετά θα κυνηγά τον άνδρα της να μην την απατήσει και στο τέλος θα κυνηγά τα χρόνια της που θα έχουν βάλει φτερά στα πόδια. Δεν θέλει να είναι άλλη μία που θα κυνηγά τις ρυτίδες στο πρόσωπό της, θα τρέχει σε αισθητικούς και πλαστικούς χειρουργούς για να παραμείνει νέα. Δεν μπορεί να αποδεχτεί ότι αυτό είναι η ζωή».

Η τριαντάχρονη Μαρίνα αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στον έρωτα, στην αφοσίωση και την ελευθερία των επιλογών της, ανάμεσα στις προσδοκίες των άλλων για εκείνη και στις προσδοκίες της ίδιας για τον εαυτό της. Παράλληλα με την ιστορία της, στην Ελλάδα του 2010, μεταφερόμαστε και στον κόσμο που μέλλεται να ακολουθήσει δύο αιώνες μετά. Εκεί όπου οι γυναίκες πεινασμένες παίρνουν τα ηνία της εξουσίας, εξορίζοντας τους άνδρες.

Ένα μυθιστόρημα για τον έρωτα, την αγάπη και τον τρόπο με τον οποίο η μύχια πείνα γίνεται το σημείο καμπής στη ζωή ανδρών και γυναικών. 

«Οι γυναίκες ήταν το κατώτερο φύλο, το άνθος του κακού. Το μυστικό και ακατανόητο. Τα τελευταία χρόνια όλα συνέκλιναν στο τι τις εμπόδιζε. Ποιοι τις εμπόδιζαν. Ο εχθρός ήταν οι άνδρες. Κυρίως η μητρότητα. Αυτή η απαρχαιωμένη σκευωρία εναντίον των γυναικών, να τις κρατούν στα σπίτια, να τις φιμώνουν, να τις φορτώνουν με όλα τα βάρη, να ελέγχουν το σώμα και τα συναισθήματά τους. Το γυναικείο φύλο θα συσπειρωνόταν, θα πήγαινε μπροστά. Για να προχωρήσει όμως έπρεπε να τηρηθεί ένας απαράβατος όρος. Να πάψει επιτέλους να διαιωνίζεται το είδος. Η μητρότητα να σβηστεί από τα λεξικά».