Ένα φάρμακο είναι δηλητήριο ή σωτηρία. Κάθε θεραπεία είναι και τα δύο. Ακόμα και η αγάπη: μπορεί να πνίξει, να καταδικάσει ή να λυτρώσει. Το σωστό μέτρο. Η δοσολογία. Πόσο να δώσεις από το καθετί. Πότε. Όλο το μυστικό βρίσκεται εκεί.
Τρεις γυναίκες, τρεις γενιές, ένα μυθιστόρημα για τα αόρατα νήματα που δένουν τους ανθρώπους, για τους δεσμούς που δοκιμάζονται αλλά και για την αναγκαία διαδρομή προς τη συμφιλίωση.
Η Αντέ είναι μια ευάλωτη έφηβη που έχει βρει καταφύγιο στον ψηφιακό κόσμο. Μετά από μια δύσκολη περίοδο, η μητέρα της, Άντζελα, τη στέλνει να περάσει το καλοκαίρι σε ένα απομονωμένο νησί μαζί με τη γιαγιά Μαριλού. Η Μαριλού όμως δεν είναι μια συνηθισμένη γιαγιά: γυναίκα ελεύθερη και αντισυμβατική, ανήκει στη γενιά των μεγάλων αλλαγών που έφερε ο Μάης του '68, ενώ συγχρόνως κουβαλά σιωπηλά τα τραύματα και τις ματαιώσεις της. Καθεμία από τις τρεις γυναίκες θεωρεί πως μπορεί να ακολουθήσει τον δικό της δρόμο χωρίς να έχει ανάγκη τις άλλες. Είναι όμως αυτό στ' αλήθεια δυνατόν από τη στιγμή που θα βρεθούν αντιμέτωπες με το παρελθόν και τα μυστικά που κρύβει;
Η Κοντσίτα ντε Γκρεγκόριο, με διεισδυτικότητα, τρυφερότητα και χιούμορ, φωτίζει την αντιφατική φύση της ανθρώπινης ψυχής, την ευαλωτότητα, αλλά και τη δύναμη που σταλάζει από γενιά σε γενιά, σε ένα βιβλίο γεμάτο ανατροπές. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Η στιβαρότητα του κτιρίου τον αιφνιδίασε. Οι ισχυροί τοίχοι, το ατσάλι των δοκών, το εύρος, η αντοχή και η επιβλητικότητά του υπήρχαν μονάχα για να αναδείξουν την αντίθεση με τη νεανική ομορφιά δίπλα του. Ήταν ογκώδες και ακλόνητο, για να τονίσει τη δική της λεπτότητα - λες και ήθελε να δείξει τι αεράκι θα μπορούσε να γεννηθεί από το φτερό μιας πεταλούδας».
Στα "Χειμωνιάτικα όνειρα" ο Σκοτ Φιτζέραλντ συνθέτει έναν κόσμο επιθυμίας, φιλοδοξίας και αυταπάτης· έναν κόσμο όπου το όνειρο γίνεται έκφραση μιας βαθιάς υπαρξιακής ανάγκης.
Προάγγελος του εμβληματικού μυθιστορήματος "Ο Υπέροχος Γκάτσμπι", το διήγημα πάλλεται στον ίδιο ρυθμό· την ίδια βαθιά επιθυμία για κάτι όμορφο, άπιαστο, φτιαγμένο από την ύλη των ονείρων· τη γνήσια συγκίνηση που η πένα του Φιτζέραλντ, με μοναδικό τρόπο, μπορεί να γεννήσει.
Η αφηγηματική του τέχνη, απαράμιλλη και σαγηνευτική, συνεχίζει να γοητεύει τον αναγνώστη, επιβεβαιώνοντας τη θέση του στο πάνθεο των κορυφαίων δημιουργών της παγκόσμιας λογοτεχνίας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)