to allo onoma

Για το μυθιστόρημα του Γιόν Φόσε [Jon Fosse] «Το άλλο όνομα – Επταλογία I-II» (μτφρ. Σωτήρης Σουλιώτης, εκδ. Gutenberg).

Του Διονύση Μαρίνου

Υπήρξα από εκείνους τους τυχερούς που είδαν το έργο του Γιόν Φόσε «Κάποιος θα έρθει» που ανέβηκε τον Σεπτέμβριο του ’21 στον Θόλο του ΚΠΙΣΝ σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά. Ήταν από τις πρώτες παραστάσεις που ανέβηκαν στην Αθήνα όταν άρχισε να χαλαρώνει η μέγγενη της πανδημίας. Ναι, ήμουν από τους τυχερούς που έκατσαν ως το τέλος της παράστασης, καθώς γύρω στο μέσο της κάποια καθίσματα άρχισαν να μένουν «ορφανά». Συμβαίνει και στις καλύτερες (θεατρικές) οικογένειες.

Τι να έκανε, άραγε, εκείνους τους καταπτοημένους θεατές να προβούν στο πιο ατιμωτικό διάβημα που μπορεί να τύχει σ’ έναν θίασο; Γιατί έφυγαν; Φευ, για τα πάντα υπάρχει ένας επαρκής λόγος. Για τα καλά και τα άσχημα… Ούτε ο Χουβαρδάς «έχασε» τον Φόσε ούτε οι ηθοποιοί ήταν κατώτεροι των περιστάσεων ούτε το φοσεϊκό ύφος (sic) απουσίαζε από την παράσταση. Συνήθως, η άγνοια μπορεί να οδηγήσει σε παρανοήσεις, αλλά το πνεύμα του Φόσε αυτό είναι κι όχι κάποιο άλλο.

Απουσία γενικής πλοκής (δεν περιμένεις έναν αφηγηματικό καμβά που θα ξεδιπλωθεί σε μια σειρά πράξεων). Ήρωες των οποίων το περίγραμμα είναι θολό, αλλά όχι ατελές. Γλώσσα που μοιάζει ερμητική, αλλά στην ουσία της κουβαλάει την ελλειπτικότητα της ποίησης. Ένα μυστικιστικό περιβάλλον που, ενώ δείχνει τραγικό και περίκλειστο, στο βάθος του ενέχει μια παράξενη φωτεινότητα. Τέλος, αδιαφορία του συγγραφέα να τοποθετήσει τα έργα του σε ένα συγκεκριμένο χρονικό πλαίσιο, ενώ ο τόπος άλλοτε δηλώνεται (Νορβηγία, αν μη τι άλλο) κι άλλοτε υπονοείται.

Γλώσσα που μοιάζει ερμητική, αλλά στην ουσία της κουβαλάει την ελλειπτικότητα της ποίησης.

Έχω την αίσθηση πως το ίδιο πρόκειται να συμβεί και με το μυθιστόρημά του Το άλλο όνομα (μτφρ. Σωτήρης Σουλιώτης), που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Gutenberg. Δίχως να επιδιώκω να οικειοποιηθώ τον ρόλο του μάντη, αλλά επιθυμώντας να προσεγγίσω τις σταθερές αναγνωστικές βλέψεις του μέσου αναγνώστη, έχω την εδραία αίσθηση πως σε κάποιους αυτό το έργο θα «μιλήσει» βαθιά και σε άλλους θα μείνει… άλαλο. Είμαι από τους τυχερούς που μίλησε, επομένως ό,τι ακολουθήσει θα είναι η ηχώ αυτής της φωνής.

Ο ίδιος ο Φόσε έχει πει κάποια στιγμή πως: «Εγώ γράφω για το τίποτα. Όταν κάποιος γράφει για το τίποτα, υπάρχουν μόνο δύο θέματα: η αγάπη και ο θάνατος». Ισχύει μέχρι κεραίας. Αυτές είναι οι δύο βασικές θεματικές του. Τα δύο άκρα της ζωής: ο έρωτας ως αναστολέας της φθοράς και ο θάνατος ως καταλύτης όλων των πραγμάτων. Τα πάντα στον Φόσε είναι ένας ρυθμός που φέρει μια υπόγεια μουσικότητα. Διόλου τυχαίο ότι ο Νορβηγός συγγραφέας από πολύ μικρός αγάπησε τη μουσική και ήταν αυτή που αποτέλεσε τη βάση της γραφής του.

Είναι ένας ρυθμός που σε καταπίνει με τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα του και τις αναδιπλώσεις του. Θα έλεγε κανείς πως αυτή η ab ovo ανάπτυξη του έργου (από τη μέση των πραγμάτων κι όχι από το «αβγό»-αρχή, για να θυμηθούμε τον Οράτιο) βοηθάει στο να επανέρχεται συχνά ο ρυθμός σε πράγματα που έχουν ειπωθεί μεν, αλλά επανατοποθετούνται εκ νέου σε μια νέα διάσταση.

Ο συνειρμικός λόγος, η απουσία σημείων στίξης, η απομάκρυνση από έναν και μόνο χώρο στον οποίο κινείται η ιστορία, οι διαστρωματώσεις των σκηνών, η χαλαρή σύνδεση του χρόνου [...] δείχνουν πως ο Φόσε δεν πειραματίζεται προς χάριν του πειραματισμού, αλλά δίνει ουσιαστική βαρύτητα στον λόγο ως αυτόνομη πράξη τέλεσης ενός έργου.

Για να γίνουν οι απαραίτητες αναγωγές, στα έργα του Φόσε βρίσκει κανείς κοινές ρίζες με τα βιβλία του Κρασναχορκάι, του Μπέρνχαρντ και του Μπέκετ. Ο συνειρμικός λόγος, η απουσία σημείων στίξης, η απομάκρυνση από έναν και μόνο χώρο στον οποίο κινείται η ιστορία, οι διαστρωματώσεις των σκηνών, η χαλαρή σύνδεση του χρόνου και η υπαρξιακή χροιά του όλου συγγραφικού πλέγματος, δείχνουν πως ο Φόσε δεν πειραματίζεται προς χάριν του πειραματισμού, αλλά δίνει ουσιαστική βαρύτητα στον λόγο ως αυτόνομη πράξη τέλεσης ενός έργου.

Ο ηλικιωμένος ζωγράφος του συγκεκριμένου μυθιστορήματος, ο Άσλε, είναι ένας μονήρης και απομακρυσμένος άνθρωπος από τα πρόσωπα και τις καταστάσεις του τόπου του (μόνιμα χιονισμένος). Με τον μόνο που συνδιαλέγεται κάποιες φορές είναι με τον γείτονά του, τον αγρότη και ψαρά Όσλαϊκ. Φαινομενικά αυτοί οι δύο άνθρωποι δεν έχουν τίποτα κοινό, πλην της μοναξιάς που έχει κατακάτσει για τα καλά στο απομακρυσμένο χωριό Ντίλγκια, βόρεια του Μπέργκεν της Νορβηγίας.

Το μέσο των πραγμάτων για τον Άσλε είναι μια επικείμενη έκθεση ζωγραφικής στην Γκαλερί Μπάιερ τις ημέρες των Χριστουγέννων. Ως εκ τούτου, τον βρίσκουμε σε μια κατάσταση τεταμένη όπου πρέπει να διαλέξει τα έργα που θα εκθέσει, ενώ το μυθιστόρημα ξεκινάει με την περιγραφή ενός έργου που μόλις έχει ολοκληρώσει και του οποίου η αφαιρετικότητα δίνει έναν τόνο αιχμής. Πρόκειται για δύο γραμμές που ενώνονται σε σταυρό (ο Σταυρός του Αγίου Γεωργίου, όπως επιμένει ο Όσλαϊκ) και στο σημείο της ένωσης, τα δύο χρώματα δημιουργούν ένα τρίτο ακατάτακτο στη γνωστή χρωματική παλέτα.

jon fosse

Ο Γιον Φόσε [Jon Fosse] γεννήθηκε το 1959 στο Haugesund της Νορβηγίας και από τα μέσα της δεκαετίας του ’70 ζει στο Bergen. Σπούδασε συγκριτική λογοτεχνία και δίδαξε στην Ακαδημία Δημιουργικής Γραφής στο Hordaland. Το 1983 εξέδωσε το πρώτο του μυθιστόρημα Κόκκινο, μαύρο το οποίο ακολούθησαν πληθώρα άλλων μυθιστορημάτων, ποιητικών συλλογών, δοκιμίων και παιδικών βιβλίων. Το 1994 έγραψε το πρώτο του θεατρικό έργο «Και δε θα χωρίσουμε ποτέ», που ανέβηκε στην Εθνική Σκηνή του Bergen. Ακολούθησαν τα: «Κάποιος θα έρθει», «Το παιδί», «Το όνομα», για το οποίο τιμήθηκε με το Βραβείο Ιψεν, «Η νύχτα τραγουδά τα τραγούδια της», «Όνειρο φθινοπώρου», «Μια μέρα καλοκαιριού», «Παραλλαγές θανάτου», «Χειμώνας», «Τόσο όμορφα», «Κορίτσι στον καναπέ» και πολλά άλλα. Τον Αύγουστο του 2000 του απονεμήθηκε το Θεατρικό Βραβείο του Βορρά και τον Δεκέμβριο του 2003 χρίστηκε Ιππότης της Γαλλικής Λεγεώνας της Τιμής. Το μινιμαλιστικό και υπερ-νατουραλιστικό ύφος του Φόσσε ανανέωσε ριζοσπαστικά το τοπίο της Νορβηγικής δραματουργίας.

Ο Φόσε, εισάγει στο έργο έναν δεύτερο Άσλε που μοιάζει στον πρώτο. Το άλλο όνομα ή το άλλο πρόσωπο του ιδίου ανθρώπου. Ο ζωγράφος Άσλε βρίσκει τον… άλλο Άσλε ξαπλωμένο και σχεδόν ημιθανή στο πεζοδρόμιο και τον μεταφέρει στο νοσοκομείο. Πρόκειται για έναν άνθρωπο βουτηγμένο στο αλκοόλ που μετράει απώλειες αγαπημένων προσώπων. Όπως και ο πρώτος Άσλε που έχασε τη γυναίκα του, ενώ δεν βλέπει τα παιδιά από τον προηγούμενο γάμο του.

Μοιάζουν αυτοί οι δύο; Ναι, αλλά εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με το γνωστό αίνιγμα της διπλοπροσωπίας που έχει απασχολήσει πολλάκις τη λογοτεχνία, αλλά με μια αποστασιοποιημένη θέαση του εαυτού έξω απ΄ αυτόν. Ωσάν ο Άσλε (μόνο αυτός, άραγε;) να κουβαλάει δύο υποστάσεις που καθορίζουν τις πράξεις του. Το παρελθόν, το παρόν και το όποιο μέλλον αυτών των δύο ενώνεται, αναλύεται, διαχωρίζεται μέσα στο βιβλίο αρκετές φορές.

Ο «βασικός» Άσλε καταβυθίζεται σε όσα πέρασαν, μελετάει τη σχέση του με τους γονείς του και την αδελφή του. Στοχάζεται πάνω στη λειτουργικότητα και τη σημασία της ζωγραφικής στη ζωή του και αναζητώντας ένα νόημα σε έναν ά-λογο κόσμο βρίσκει παρηγοριά στον Θεό. Όχι ως θρησκόληπτη φύση, αλλά ως ένας άνθρωπος που αναγνωρίζει την πεπερασμένη οντότητά του, τη μικρότητα του βίου του και ψάχνει ένα καθησυχαστικό νόημα που θα ημερέψει την ταραχή της ψυχής του.

Μέσα του κυκλοφορούν τα σκοτάδια και το φως της αγάπης, του αλκοολισμού, της φιλίας, της απομόνωσης, του έρωτα, αλλά και του χρόνου που ολοένα λιγοστεύει για τους ανθρώπους καθώς περνάει και χάνεται στα έγκατα του παρελθόντος.

gutenberg fosse allo onoma Συναντάει ανθρώπους στην πόλη, συνδιαλέγεται μαζί τους, πίνει ένα ποτό ή ένα καφέ, τους κάνει παρέα, του ζεσταίνουν για λίγο τη μοναξιά, αλλά αυτό το ταξίδι με τους ανθρώπους δεν κρατάει για πολύ. Ο Άσλε είναι μια μοναχική φιγούρα. Περισσότερο έχει μάθει να αμύνεται παρά να επιτίθεται (κάτι πολύ χαρακτηριστικό σε όλους τους ήρωες του Φόσε). Κι ενώ περιμένεις πως ένα τέτοιο έργο, δεν γίνεται, δεν μπορεί παρά να ολοκληρωθεί με δραματικούς επιτονισμούς, οι οποίοι, όντως, δεν λείπουν, εντούτοις στο βάθος υπάρχει το μέγα θεϊκό έλεος που αποζητάει ο Άσλε, ένα φως μπρος στα σκοτάδια του που περιλαμβάνουν την κακοποίησή του από έναν άντρα ενόσω ήταν μικρός. Τα έργα του Φόσε δεν είναι περίκλειστα στη σκοτεινιά τους κι ας φαίνονται έτσι. Πάντα θάλλει μια μικρή ελπίδα συγχώρεσης, απόδρασης, ηρεμίας. Φυσικά, οι ήρωές του δεν ανήκουν στη χορεία των κερδισμένων. Δεν δύνανται να οδηγήσουν τους εαυτούς τους σε μια κατάσταση αυτοπραγμάτωσης. Αυτή τους η ήττα, όμως, έχει και κάποιες απολαβές που μόνο ευαίσθητες ψυχές είναι σε θέση να αντιληφθούν.

Έχουμε ένα έργο όπου η φόρμα του δεν είναι ένα απλό όχημα, αλλά καθορίζει εν πολλοίς την πορεία του. Δίχως αυτό το ντύμα δεν νοείται έργο του Φόσε. Ο ίδιος την περιγράφει ως «αργή πρόζα» και ίσως αυτή να είναι η εξήγηση για τον τρόπο που γράφει.

Είναι πολυβραβευμένος και τιμημένος πολλάκις για τα έργα του. Ο ίδιος είναι ένας άοκνος γραφιάς. Τα θεατρικά και τα μυθιστορήματά του γράφονται με πυρετώδη ρυθμό. Στη χώρα μας είναι περισσότερο γνωστός ως θεατρικός συγγραφέας, επομένως αυτό το μυθιστόρημα είναι η κατάλληλη ευκαιρία να το μάθουμε κι αλλιώς. Το έργο ευτύχισε στα χέρια του Σωτήρη Σουλιώτη που οι περισσότεροι τον έμαθαν από τις μεταφράσεις των βιβλίων του Καρλ Ούβε Κνάουσγκορντ (άλλη ευκταία προσπάθειά του).

Όσοι φτάσουν στην τελευταία σελίδα του μυθιστορήματος θα αισθανθούν ευτυχία. Πρόκειται, δε, για τα δύο πρώτα βιβλία μιας επταλογίας που θα την περιμένουμε να ολοκληρωθεί αναγνωστικά.


 Ο ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΜΑΡΙΝΟΣ είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας. Τελευταίο βιβλίο του, το μυθιστόρημα «Μπλε ήλιος» (εκδ. Μεταίχμιο). 

Απόσπασμα από το βιβλίο

«Και με βλέπω που στέκομαι και κοιτάζω τον πίνακα με τις δύο γραμμές, μια μοβ και μια καφέ, που συναντιούνται στη μέση, έναν μακρόστενο πίνακα, και βλέπω ότι έχω ζωγραφίσει τις γραμμές αργά και με παχύρρευστη λαδομπογιά, κι αυτή ξέφυγε, κι εκεί που συναντιούνται η καφέ και η μοβ γραμμή το χρώμα κάνει ένα όμορφο μείγμα και κυλάει προς τα κάτω και σκέφτομαι ότι αυτό δεν είναι πίνακας, αλλά και πάλι ο πίνακας είναι όπως θα έπρεπε, έχει τελειώσει, δεν του λείπει τίποτα, σκέφτομαι, και πρέπει να βγάλω τον πίνακα, δεν θέλω να στέκεται άλλο στο καβαλέτο, δεν θέλω άλλο να τον βλέπω, σκέφτομαι, και σκέφτομαι ότι σήμερα είναι Δευτέρα και σκέφτομαι ότι πρέπει να βάλω τον πίνακα μαζί με τους άλλους πίνακες που δουλεύω, αλλά δεν τους έχω τελειώσει ακόμη, αυτούς που έχω έξω γυρισμένους ανάποδα, ανάμεσα στην πόρτα του δωματίου και την πόρτα του διαδρόμου, κάτω από το κρεμαστάρι όπου κρέμεται η καφέ δερμάτινη τσάντα».

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Το πίσω δωμάτιο» της Κάρμεν Μαρτίν Γκάιτε – Ένας κόσμος φτιαγμένος στο βάθος του σπιτιού

«Το πίσω δωμάτιο» της Κάρμεν Μαρτίν Γκάιτε – Ένας κόσμος φτιαγμένος στο βάθος του σπιτιού

Για το μυθιστόρημα της Κάρμεν Μαρτίν Γκάιτε [Carmen Martin Gaite] «Το πίσω δωμάτιο» (μτφρ. Κυριάκος Φιλιππίδης, εκδ.Gutenberg). Κεντρική εικόνα: © Rijkmuseum. 

Γράφει η Χριστίνα Μουκούλη

Πώς να μιλήσει κανείς για μια π...

«Βιβλίο από αίμα» του Κιμ ντε Λ’Οριζόν (κριτική) – Ένα μυθιστόρημα που μιλάει ανοιχτά για το μη δυαδικό φύλο

«Βιβλίο από αίμα» του Κιμ ντε Λ’Οριζόν (κριτική) – Ένα μυθιστόρημα που μιλάει ανοιχτά για το μη δυαδικό φύλο

Για το μυθιστόρημα του Κιμ ντε Λ’ Οριζόν [Kim De L'Horizon] «Βιβλίο από αίμα» (μτφρ. Μαρία Αγγελίδου, Άγγελος Αγγελίδης, εκδ. Ψυχογιός). Στην κεντρική εικόνα, το Kim De L'Horizon.

Γράφει η Ελεάνα Κολοβού 

Με ...

«Ιδιωτικές άβυσσοι» του Τζανφράνκο Καλίγκαριτς (κριτική) – Aναζήτηση λύτρωσης από τα σκοτάδια της ψυχής

«Ιδιωτικές άβυσσοι» του Τζανφράνκο Καλίγκαριτς (κριτική) – Aναζήτηση λύτρωσης από τα σκοτάδια της ψυχής

Για το μυθιστόρημα του Τζανφράνκο Καλίγκαριτς [Gianfranco Calligarich] «Ιδιωτικές άβυσσοι» (μτφρ. Δήμητρα Δότση, εκδ. Ίκαρος). 

Γράφει η Χριστίνα Μουκούλη

«Στη ζωή, αλλά και σε κάθε παιχνίδι κάθε νίκη καταλήγει να μοιά...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Τι κάνουμε με τους πρόσφυγες; 5+1 βιβλία για το ζήτημα των προσφύγων και της ένταξής τους στη χώρα μας

Τι κάνουμε με τους πρόσφυγες; 5+1 βιβλία για το ζήτημα των προσφύγων και της ένταξής τους στη χώρα μας

Με αφοφμή την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων (20 Ιουνίου) επιλέγουμε έξι βιβλία που εξετάζουν το προσφυγικό ζήτημα με νηφάλιο και ουσιαστικό τρόπο.

Γράφει ο Διονύσης Μαρίνος

«Αν κάνω ένα βήμα θα βρεθώ αλλού» λέει ένας ήρωας της ...

Βιβλιοπαραγωγή 2023: 11.285 τίτλοι χώρεσαν (;) στους πάγκους και στις οθόνες μας

Βιβλιοπαραγωγή 2023: 11.285 τίτλοι χώρεσαν (;) στους πάγκους και στις οθόνες μας

Πόσα βιβλία εκδόθηκαν το 2023 και ποια κατηγορία προηγείται; Εξακολουθεί η λογοτεχνία να κρατάει τα σκήπτρα; Ποια είναι η μέση τιμή ενός βιβλίου και τι γίνεται με τις αυτοεκδόσεις; Τα στοιχεία που δημοσιοποίησε πρόσφατα ο ΟΣΔΕΛ από την osdelnet δίνουν πολλές απαντήσεις για τάσεις και παθολογίες στο χώρο του βιβλίου....

Διεθνής κατακραυγή: διώκεται από τις αρχές της Ινδίας η συγγραφέας Αρουντάτι Ρόι για δηλώσεις που έκανε το... 2010

Διεθνής κατακραυγή: διώκεται από τις αρχές της Ινδίας η συγγραφέας Αρουντάτι Ρόι για δηλώσεις που έκανε το... 2010

Η Αρουντάτι Ρόι [Arundhati Roy], συγγραφέας μεταξύ άλλων του βιβλίου «Ο θεός των μικρών πραγμάτων» (μτφρ. Μρία Αγγελίδου, εκδ. Ψυχογιός), που κέρδισε το Booker το 1997, είναι σφοδρή πολέμια της κυβέρνησης Μόντι. Πριν από 14 χρόνια είχε ταχθεί υπέρ της ανεξαρτησίας του Κασμίρ και τώρα, έπειτα από τόσα χρόνια, κινήθηκ...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Συμπληγάδες αξιών» του Μηνά Στραβοπόδη (προδημοσίευση)

«Συμπληγάδες αξιών» του Μηνά Στραβοπόδη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Μηνά Στραβοπόδη «Συμπληγάδες αξιών» το οποίο κυκλοφορεί στις 21 Ιουνίου από τις εκδόσεις Αρμός.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Ναι, το ξέρω! Δεν έπρεπε να σκοτώσω. Μα έπρεπε να σκοτώσω. Ξέρω, δεν είνα...

«Μικρές δοκιμές» του Αντώνη Μακρυδημήτρη (προδημοσίευση)

«Μικρές δοκιμές» του Αντώνη Μακρυδημήτρη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το βιβλίο του ομότιμου καθηγητή ΕΚΠΑ Αντώνη Μακρυδημήτρη «Μικρές δοκιμές», το οποίο θα κυκλοφορήσει το επόμενο διάστημα από τις εκδόσεις Νίκας.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Το μείζον πρόβλημα στην εποχή μας έχει ...

«Αποστολή στο Βερολίνο» του Λεν Ντέιτον (προδημοσίευση)

«Αποστολή στο Βερολίνο» του Λεν Ντέιτον (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το κατασκοπικό μυθιστόρημα του Λεν Ντέιτον [Len Deighton] «Αποστολή στο Βερολίνο» (μτφρ. Αντώνης Καλοκύρης), το οποίο κυκλοφορεί αυτές τις μέρες από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

«Μάλλον φέρνουν κ...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τι κάνουμε με τους πρόσφυγες; 5+1 βιβλία για το ζήτημα των προσφύγων και της ένταξής τους στη χώρα μας

Τι κάνουμε με τους πρόσφυγες; 5+1 βιβλία για το ζήτημα των προσφύγων και της ένταξής τους στη χώρα μας

Με αφοφμή την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων (20 Ιουνίου) επιλέγουμε έξι βιβλία που εξετάζουν το προσφυγικό ζήτημα με νηφάλιο και ουσιαστικό τρόπο.

Γράφει ο Διονύσης Μαρίνος

«Αν κάνω ένα βήμα θα βρεθώ αλλού» λέει ένας ήρωας της ...

Αδικημένη κουίρ λογοτεχνία: 8 βιβλία που δεν διαβάστηκαν όσο τους αξίζει

Αδικημένη κουίρ λογοτεχνία: 8 βιβλία που δεν διαβάστηκαν όσο τους αξίζει

Υπάρχουν βιβλία που τυχαίνει να συμπίπτουν με πολυαναμενόμενες εκδόσεις, δεν μπαίνουν στο οπτικό πεδίο του κοινού ή πολλές φορές μένουν στη σκιά πολύ δημοφιλών τίτλων με παρόμοια θεματική. Το ίδιο συμβαίνει και με τα κουίρ βιβλία. Κάποια ακούγονται και διαβάζονται περισσότερο από άλλα. Σήμερα, λοιπόν, ημέρα εορτασμο...

Πατέρας και γιος: 5 σπουδαία μυθιστορήματα για μια δύσκολη σχέση

Πατέρας και γιος: 5 σπουδαία μυθιστορήματα για μια δύσκολη σχέση

Σύμμαχοι, ενίοτε κι αντίπαλοι. Αγαπημένοι, μα κάποιες φορές σε άλλο μήκος κύματος. Με αφορμή την Ημέρα του Πατέρα (16 Ιουνίου) επιλέξαμε πέντε βιβλία που βρίσκονται σε κυκλοφορία και αναδεικνύουν την πολυπλοκότητα και την ουσιαστική δύναμη που φέρει ο πατέρας ως ρόλος και ως υπόσταση. Κεντρική εικόνα: ο Φίλιπ Ροθ με...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

15 Δεκεμβρίου 2023 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2023

Mυθιστορήματα, νουβέλες, διηγήματα, ποιήματα: Επιλογή 100 βιβλίων, ελληνικών και μεταφρασμένων, από τη βιβλιοπαραγωγή του 2023. Επιλογή: Συντακτική ομάδα της Book

ΦΑΚΕΛΟΙ