Η γοητεία του σύγχρονου Λονδίνου έγκειται στο ότι δεν χτίστηκε για να διαρκέσει· χτίστηκε για ν' αφανίζεται. Οι γυάλινες προσόψεις του, η διαφάνειά του, τα φουσκωμένα κύματα των χρωματιστών σοβάδων, δίνουν μια ευχαρίστηση άλλου τύπου και πετυχαίνουν έναν διαφορετικό στόχο απ' αυτόν που επιδίωκαν και προσπαθούσαν να πετύχουν οι παλιοί οικοδόμοι και τ' αφεντικά τους, οι ευγενείς της Αγγλίας. Η περηφάνια τους απαιτούσε την ψευδαίσθηση της μονιμότητας. Η δική μας, αντίθετα, φαίνεται να χαίρεται ν' αποδεικνύει ότι μπορούμε να κάνουμε πέτρες και τούβλα τόσο εφήμερα, όσο οι επιθυμίες μας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Περπατώντας ελάχιστα απ' το σπίτι μου, στην οδό Τσόχα, κάτω από το μεγάλο πάρκινγκ, ανάμεσα σε ψηλές πολυκατοικίες, βλέπεις χωμένο ένα μικρό εκκλησάκι, είναι αφιερωμένο στους Αγίους Πάντες. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

(...) μεσ' απ' τα σωθικά του Μπελάκουα κάτι μίλησε αντ' αυτού:
«Μερικές φορές νιώθει σαν αυτή η παλιά πληγή της ζωής του να μην έχει καμιά διάθεση να επουλωθεί».
«Κακό ακούγεται αυτό», είπε ο Ντόιλ, «θα συμφωνήσω. Αλατόνερο έχει δοκιμάσει;».
«Έχει δοκιμάσει τα πάντα, από καθαρό αέρα και πρωινό ξύπνημα μέχρι ειρωνεία και υψηλή τέχνη...». (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)