Ο Ναπολέων Λαπαθιώτης υπήρξε μια διακριτή παρουσία της ελληνικής λογοτεχνίας του Μεσοπολέμου. Αδικημένος από τις γραμματολογίες που τον προσπερνούν σε λίγες σειρές και τον επίμονο βιογραφισμό που συσκοτίζει και αποπροσανατολίζει, ο Ναπολέων Λαπαθιώτης συνεχίζει να επιζητά την προσοχή μας και μπορεί να συνομιλήσει με τον σύγχρονο αναγνώστη. Και το καταφέρνει γιατί η ποίησή του είναι ανθρώπινη, εκφράζει γνήσια και πηγαία συναισθήματα.

Γι' αυτό και αποφασίσαμε και υλοποιήσαμε την παρούσα έκδοση. Από το ογκώδες ποιητικά έργο του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη επιλέξαμε 100 ποιήματά του, όχι όλα ευρέως γνωστά, όμως πιστεύουμε ότι δίνουν στον αναγνώστη μια αντιπροσωπευτική εικόνα της ποίησής του.

Τα περισσότερα ποιήματα τα αντλήσαμε από περιοδικά της εποχής του (κυρίως το «Μπουκέτο») και τα ανθολογήσαμε όπως δημοσιεύτηκαν σε αυτά και γι'αυτό ο αναγνώστης θα δει διαφορές σε σχέση με άλλες συλλογές. Διαφορές και σε τίτλους των ποιημάτων και σε στίχους.

Εμπιστευτήκαμε τον πρόλογο σε έναν άξιο φιλόλογο και ποιητή, τον Σπύρο Αραβανή. Ο Σπύρος είχε τη διάθεση και την ικανότητα να κάνει βαθιά «βουτιά» στην ποίηση του Ν. Λαπαθιώτη και να τον «επανασυστήσει» στο σημερινό αναγνώστη.

Το αισθητικό αποτέλεσμα της έκδοσης είναι έργο του αγαπητού Κώστα Ευαγγελάτου (Σχέδια) και του φίλου και συνεργάτη Πέτρου Φιλιππίδη (σελιδοποίηση, σχεδιασμός και υλοποίηση εξωφύλλου). (Από τον πρόλογο της έκδοσης)

Οι κύκνοι το φθινόπωρο

Οι κύκνοι το φθινόπωρο ζητάνε τη χαρά τους
γιατί η χαρά τους πέταξε μαζί με τ' αγιοκαίρι...
Θα ζήσουν τάχα να τη βρουν, την άνοιξη; - Ποιος ξέρει;
...Γιατί μπορεί και να χαθούν πριν βρούνε τη χαρά τους...
Απόψε την περίμεναν, σχεδόν όλο το βράδυ,
ώσπου στο τέλος νύσταξαν κοιτώντας το σκοτάδι,
κι έγειραν και κοιμήθηκαν απάνω στα φτερά τους...
[Από την έκδοση]

Οι Χαλασοχώρηδες είναι μια πολίτικη σάτιρα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη για τα πολιτικά και εκλογικά ήθη. Είναι σκωπτική περιγραφή του ίδιου πολιτικού συστήματος που σε εξελιγμένη μορφή έχουμε και σήμερα.
"Η πλουτοκρατία ήτο, είναι και θα είναι ο μόνιμος άρχων του κόσμου, ο διαρκής αντίχριστος. Αύτη γέννα την αδικίαν, αύτη τρέφει την κακουργίαν, αύτη φθείρει σώματα και ψυχάς.
Αύτη παράγει την κοινωνικήν σηπεδόνα.
Αύτη καταστρέφει κοινωνίας νεοπαγείς". (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ένας μεγάλος Εσταυρωμένος ήταν εκεί, ανάμεσα στο κρεβάτι της γυναίκας του και το δικό του, ως σύμβολο του πεπρωμένου του. Δεν αναπαριστά άραγε μια θεότητα που θανατώθηκε, έναν θεάνθρωπο που θυσιάστηκε στην ακμή της ομορφιάς της ζωής και της νιότης του;
Πώς γίνεται ο Κόμης ντε Γκρανβίλ να έχει όλα τα "καλά του Θεού" και να μην είναι ευχαριστημένος; Είναι η -κατά κοινή ομολογία-υποδειγματική σύζυγός του, το πλούσιο σπιτικό του ή κάποια άλλη αόρατη δύναμη που τον κάνει να γυρνά σαν φάντασμα στους δρόμους του Παρισιού; Τι ψάχνει να βρει στις φτωχογειτονιές και γιατί περνά συνεχώς κάτω απ' το παράθυρο μιας φτωχής εργάτριας; Μήπως βρήκε εκεί αυτό που του λείπει; Κι αν ναι, έχει δικαίωμα να το κρατήσει;
Ο Μπαλζάκ, σπουδαίος ψυχογράφος, καυτηριάζει τα στερεότυπα της εποχής του με τη δική του μοναδική ειρωνική ματιά. Η ανθρωπιά των χαρακτήρων του τους καθιστά διαχρονικούς και ο σημερινός αναγνώστης μπορεί να πάρει από αυτούς απρόσμενα μαθήματα ζωής. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Η ζωή που πέρασε...» είναι το τελευταίο έργο του Πάνου Ταγκόπουλου. Εκδόθηκε το 1928 από τις εκδόσεις «Ελληνικό βιβλίο». Περιλαμβάνει έξι ιστορίες του πολέμου και δώδεκα διηγήματα-ιστορίες της παλιάς Αθήνας, της Αθήνας του τέλους του 19ου αι. και των αρχών του 20ού. Πρωταγωνιστές χαρακτηριστικοί τύποι της εποχής στις γειτονιές της Αθήνας.
Οι ιστορίες του πολέμου είναι τέσσερις «εικόνες» από το μέτωπο του Στρυμόνα το 1918 -γραμμένες στην ανάπαυλα της μάχης- και δύο διηγήματα γραμμένα στο καράβι καθώς πάει και επιστρέφει από το μέτωπο της Μικρασίας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Παγκόσμιο, διαχρονικό αριστούργημα το κεφάλαιο του «Μεγάλου Ιεροεξεταστή», αποτελεί ένα λίβελο, το μεγάλο «κατηγορώ» του Ντοστογιέφσκι για τον απάνθρωπα καταπιεστικό, διεστραμμένα δολοφονικό ρόλο της Εκκλησίας, στο όνομα μάλιστα της θρησκείας, παριστάνοντας τον επί Γης εκπρόσωπο του «θεού», γράφοντας αυτή, αυθαίρετα τις «εντολές» του θεού, και πολεμώντας, αδυσώπητα, εγκληματικά, το υπέρτατο δικαίωμα του ανθρώπου: Ελεύθερα να σκέφτεται, να βούλεται, να πιστεύει όποιον «θεό» θέλει ή να μην πιστεύει. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)