Στο Χυτήριο

Εκτύπωση

corpuschristii220Της Μαρίας Καλιόρη 

Χειρότερο από το να μην έχεις ψωμί να φας, είναι να σου έχουν κόψει τη γλώσσα και να μην μπορείς να μιλήσεις.

Δεν γνωρίζω καθόλου το έργο και τους συντελεστές του. Ίσως είναι καλό, ίσως κακό, ίσως βέβηλο. Το γεγονός ότι τα υποπροϊόντα της κοινωνίας του μίσους αποφασίζουν ότι η συγκεκριμένη παράσταση, χθες, έπρεπε να κατέβει, αύριο ένα βιβλίο να καεί, στη συνέχεια να καεί και το χέρι που κρατούσε το βιβλίο, νομίζω ότι δεν αφήνει αμφιβολίες για την εκτροπή που συντελείται μπροστά στα μάτια μας.

Πώς αντιμετωπίζεται στη πράξη ο κανιβαλισμός χωρίς να γίνεις ο ίδιος κανίβαλος; Με απάθεια, με ανοχή, με υπουργικές, κομματικές ή ανακοινώσεις σωματείων που καταδικάζουν τέτοια φαινόμενα; Η άρση της βουλευτικής ασυλίας για αξιόποινες πράξεις ισχύει ή έχει καταλυθεί και αυτή, υποκύπτοντας αβασάνιστα στην κατάσταση έκτακτης ανάγκης που μας έχει επιβληθεί και "χάριν'' της οποίας οι δημοκρατικές διαδικασίες πάνε περίπατο; Είναι άραγε πολυτέλεια να συζητάμε, να θιγόμαστε και να πονάμε όταν κατεβαίνει βιαίως μια παράσταση, όχι πλέον από κάποιους γραφικούς παλαιοημερολογίτες αλλά από τάγματα εφόδου με εκλεγμένους εκπροσώπους της Βουλής;

Ας μην έχουμε αυταπάτες: Δεν είμαστε απλώς μπροστά σε κάποιους κακομαθημένους κι ανώριμους ελληναράδες που περιφέρουν το αντριλίκι τους και ρίχνουν και καμιά σφαλιάρα για να το επιβεβαιώσουν. Είναι κλινικές περιπτώσεις και χρίζουν άμεσης ψυχιατρικής βοήθειας. Στην Ελλάδα υπάρχουν πολλοί και αξιόλογοι ειδικοί που θα μπορούσαν να βοηθήσουν τους πάσχοντες. Όμως επειδή το αποτέλεσμα μιας ψυχοθεραπείας θ' αργήσει να φανεί, ποιος θα υπερασπιστεί στο μεσοδιάστημα το δικαίωμά μου να πηγαίνω σε όποια παράσταση θέλω, να ανεβάζω όποιο έργο επιλέξω, να διαβάζω όποια εφημερίδα με εκφράζει;

Ο φονταμενταλισμός κι ο φασισμός δεν είναι ''προνόμιο'' της μιας ή της άλλης κουλτούρας. Η δημοκρατία μπορεί να γεννήθηκε εδώ, αλλά δεν κατοχυρώθηκε για πάντα.

Σε ό,τι με αφορά, το βράδυ θα πάω στο θέατρο Χυτήριο.

 

 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
50 χρόνια από τον θάνατό του: Ποιος ήταν ο Γιάννης Χρήστου

50 χρόνια από τον θάνατό του: Ποιος ήταν ο Γιάννης Χρήστου

Μια νύχτα σαν απόψε, οκτώ προς εννιά Ιανουαρίου του 1970, ακριβώς 50 χρόνια πριν, σκοτώθηκε σε αυτοκινητικό δυστύχημα, μαζί με τη γυναίκα του, ο σημαντικός μουσικοσυνθέτης Γιάννης Χρήστου. Ο συγγραφέας Αλέξανδρος Αδαμόπουλος, που συνδεόταν μαζί του και οικογενειακά, αφηγείται ακόμη άγνω...

Στο πέρας των άφευκτων

Στο πέρας των άφευκτων

Του Γιάννη Λειβαδά

Την ίδια στιγμή που η ποίηση αποδεσμεύεται από τις προσκολλήσεις που η παρουσία του εαυτού αντιπροσωπεύει, και σχηματίζει εκείνη την απίθανη διαχρονική προσδιορισιμότητα περιεχομένου∙ αποκαλύπτει την απομάκρ...

O καβάσης και ο Καβάφης

O καβάσης και ο Καβάφης

Του Διονύση Στεργιούλα

Έζησαν την ίδια χρονική περίοδο. Οι ζωές τους σχεδόν συμπίπτουν πάνω στη γραμμή της ιστορίας. Η τέχνη τους δεν διαχωρίστηκε ποτέ από τον καθημερινό βίο τους. Ο ένας ένιωθε τιμή που προέρχεται από την ονομασ...

Διαφήμιση
ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ
«Βότσεκ»: Μια παράσταση στιβαρή, πυκνή, καθηλωτική

«Βότσεκ»: Μια παράσταση στιβαρή, πυκνή, καθηλωτική

Για την όπερα του Alban Berg «Βότσεκ» σε σκηνοθεσία του Ολιβιέ Πυ και διεύθυνση ορχήστρας από τον Βασίλη Χριστόπουλο, η οποία παρουσιάζεται για τρεις ακόμη παραστάσεις (26/01, 31/01 & 02/02) στην Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος της Εθνικής Λυρικής Σκηνής στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιά...

Όπως καλπάζει η ιδέα

Όπως καλπάζει η ιδέα

Του Γιάννη Δενδρινού

Αρχές του φετινού Απρίλη ήτανε, απόγευμα υγρό, που ανέβαινα με τα πόδια την Κηφισίας στο ύψος της Αγίας Τριάδας. Ο ήλιος είχε κρυφτεί πίσω απ' το Λυκαβηττό μόλις λίγα λεπτά νωρίτερα, αλλά ο...

Ο αλγόριθμος του ψηφιακού ανθρωπισμού

Ο αλγόριθμος του ψηφιακού ανθρωπισμού

Από το βιβλίο του Θεοφάνη Τάση «Ψηφιακός ανθρωπισμός – Εικονιστικό υποκείμενο και τεχνητή νοημοσύνη» (εκδ. Αρμός), σκέψεις και σχόλια για το ομότιτλο άρθρο.

Του Άλκη Γούναρη

...