«Δεν έχουμε περίσσευμα από καλλιτεχνική δημιουργία»

Εκτύπωση

altΕπιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Ο Δημήτρης Γράψας με το πρώτο του βιβλίο, τη νουβέλα Η λευκή κουρτίνα (εκδ. Καστανιώτη), προσεγγίζει τα άγχη και τις ανησυχίες ενός νέου ανθρώπου, ο οποίος βρίσκεται ξαφνικά σε μια ανεξήγητη συνθήκη. Γραμμένη με έντονο το στοιχείο του σασπένς και με αρκετές ανατροπές, η νουβέλα του Δημήτρη Γράψα είναι ένα σχόλιο για τις σχέσεις των ανθρώπων σήμερα, για το ρόλο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και την ποιότητα των δεσμών που μέσω αυτών αναπτύσσονται.

Τι απαντάτε σε όσους θα πουν: ακόμη ένας συγγραφέας; Τι το καινούργιο φέρνει;
Δεν πιστεύω πως μια τέτοια εκτίμηση έχει βάση. Συνήθως λέμε: ακόμη ένας άνεργος, ακόμη ένας που φεύγει μετανάστης. Τουλάχιστον στη γενιά μου, αυτή είναι η κυρίαρχη εικόνα, αυτά λέμε κάθε τόσο συζητώντας για τον τάδε ή τον δείνα φίλο μας ή ακόμη και για μας τους ίδιους. Στη γενιά της κρίσης, δεν έχουμε περίσσευμα από καλλιτεχνική δημιουργία, από λογοτεχνία, από ποίηση και τέχνη συνολικά, αντίθετα έχουμε έλλειψη κι ανάγκη από όλες αυτές τις μορφές έκφρασης. Δεν χορτάσαμε από κουλτούρα όπως θα πουν πολλοί περιπαιχτικά, χορτάσαμε από κυνισμό. Και μάλιστα στην πιο επιβλητική του μορφή, αυτή της καθημερινότητας που δεν βγάζει πουθενά, της μάχης για επιβίωση.
Κι όσο για το καινούργιο; Δεν ξέρω τι είναι καινούργιο και τι είναι παλιό. Υπάρχουν τόσα "παλιά" πράγματα -ιδιαίτερα στη λογοτεχνία- που φαίνονται σαν να μιλούν για το παρόν ή ακόμη και για το μέλλον μας, και τόσα "καινούρια" που βρομάνε παλιατζούρα. Η δική μου ανάγκη πάντως είναι να μιλήσω για την εποχή μας και τους ανθρώπους της.

Με ποια λόγια θα συστήνατε το βιβλίο σας σε κάποιον που δεν γνωρίζει τίποτε για σας;
Είναι κάπως άβολο να συστήσω εγώ το βιβλίο μου, νομίζω. Ας πω καλύτερα το θέμα του. Ένας νέος άνδρας μετά από μια νύχτα μέθης, ξυπνάει σ' ένα χώρο που δεν αναγνωρίζει. Υποθέσεις επί υποθέσεων για το πως κατέληξε εκεί γεμίζουν το κεφάλι του, αλλά μάταια. Δεν θυμάται τίποτα. Βρίσκεται σ' έναν άγνωστο χώρο χωρίς κανένα στοιχείο για το πως έφτασε εκεί. Πριν προλάβει να συμφιλιωθεί με το παράλογο ξύπνημά του, κάποιος έξω από το δωμάτιο, ανοίγει το φως. Ο ήρωάς μας, σαστισμένος, πηγαίνει προς την πόρτα για να δει περί τίνος πρόκειται. Και την βρίσκει κλειδωμένη. Εκεί ξεκινάει η περιπέτειά του. Πρώτα να καταλάβει τι συμβαίνει και ύστερα να βρει έναν τρόπο να βγει από 'κει μέσα.

Δεν ξέρω τι είναι καινούριο και τι είναι παλιό. Υπάρχουν τόσα "παλιά" πράγματα -ιδιαίτερα στη λογοτεχνία- που φαίνονται σαν να μιλούν για το παρόν ή ακόμη και για το μέλλον μας, και τόσα "καινούρια" που βρομάνε παλιατζούρα. Η δική μου ανάγκη πάντως είναι να μιλήσω για την εποχή μας και τους ανθρώπους της.

Πείτε μας δυο λόγια για το νεότευκτο «συγγραφικό σας εργαστήρι».
Γενικά πάντα έγραφα μικρές ιστορίες ή άλλες μεγαλύτερες που δεν τελείωσαν ποτέ. Κι άλλες τόσες είχα ξεκινήσει στο μυαλό μου. Πέρυσι, όμως, πέρασα ένα μεγάλο κομμάτι της χρονιάς για επαγγελματικούς λόγους στην επαρχία. Εκεί βρήκα άλλες δυνατότητες συγκέντρωσης, μακριά από τη βοή και τη διάχυτη κοινωνικότητα της πόλης. Έτσι, εκτός απ' το ν' αρχίσω μια ιστορία, κατάφερα και να την τελειώσω.

Δεν ακολούθησα κάποια μέθοδο που να μπορώ τουλάχιστον τώρα να προσδιορίσω. Έγραφα συνήθως το βράδυ και διόρθωνα την μέρα. Κι αφότου τελείωσα, άφηνα μεγάλα διαστήματα που δεν ακουμπούσα το κείμενο, πριν το ξανακοιτάξω. Προσπαθούσα να σπάσω κάποιους από τους συναισθηματικούς δεσμούς που είχα δημιουργήσει μαζί του για να μπορώ να παρέμβω αποτελεσματικότερα.

Ο δρόμος προς την έκδοση για τους νέους συγγραφείς συνήθως δεν είναι σπαρμένος με ροδοπέταλα. Ποια είναι η δική σας ιστορία;
Για κανέναν που αποπειράται μια νέα αρχή δεν είναι, όχι μόνο για τους νέους συγγραφείς. Ίσως η συγγραφή, όπως και άλλες αναζητήσεις έκφρασης με διάφορα επίπεδα αφαίρεσης, να 'ναι μια επίπονη διαδικασία θεραπείας για κάτι που σε τρώει. Κι όπως τα μοιρολόγια της λαϊκής παράδοσης, έτσι και τα γραπτά που εξωτερικεύονται, ψάχνουν συλλογικούς δρόμους λύτρωσης για τα αδιέξοδα που πάντα βιώνονται εξατομικευμένα. Αυτή η διαδικασία της αποτύπωσης είναι, κατά την γνώμη μου, το δύσκολο κομμάτι. Αν τα καταφέρεις μ' αυτό και νιώσεις έτοιμος, θα βρεις και το δρόμο για την έκδοση. Στην δική μου περίπτωση, η όμορφη υποδοχή από τις εκδόσεις Καστανιώτη έκανε τα πράγματα ακόμη πιο απλά.

* Ο ΚΩΣΤΑΣ ΑΓΟΡΑΣΤΟΣ είναι δημοσιογράφος.

altΗ λευκή κουρτίνα
Δημήτρης Γράψας
Εκδ. Καστανιώτη 2016
Σελ. 128, τιμή εκδότη €9,54

alt

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
«Να αναστοχαστούμε κριτικά το τραυματικό παρελθόν της Δυτικής Μακεδονίας»

«Να αναστοχαστούμε κριτικά το τραυματικό παρελθόν της Δυτικής Μακεδονίας»

Επιμέλεια: Κωστας Αγοραστός

Η Ελευθερία Κυρίμη με το πρώτο της βιβλίο, τη νουβέλα «Η θάλασσα στο χιόνι» (εκδ. Μεταίχμιο) θίγει ένα πολύ μεγάλο και πολύπτυχο ζήτημα της πρόσφατης Ιστορίας. Η ηρωίδα...

«Περιπέτεια, ψυχολογικό σκιαγράφημα και φυσικά ρομάντζο»

«Περιπέτεια, ψυχολογικό σκιαγράφημα και φυσικά ρομάντζο»

Επιμέλεια: Κωστας Αγοραστός

Το πρώτο μυθιστόρημα της Ειρήνης Τσαλή με τίτλο «Golden Girl» (εκδ. Μελάνι) αν κυκλοφορούσε στην Αγγλία θα το έβρισκε κανείς στην κατηγορία Chick Lit. Και αν χρειάζεται...

«Κάθε συγγραφέας είναι κι ένας μεταφραστής της ανθρώπινης ύπαρξης»

«Κάθε συγγραφέας είναι κι ένας μεταφραστής της ανθρώπινης ύπαρξης»

Επιμέλεια: Κωστας Αγοραστός

Πρώτο μυθιστόρημα για τον Θοδωρή Τσεκούρα Το αγριότρενο (εκδ. Καστανιώτη) όπου έχει συγκεντρώσει και οργανώσει υλικό πολλών χρόνων για μια ιστορία που ανοίγετα...

Διαφήμιση
ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ
«Είδα το παρελθόν να επιστρέφει»

«Είδα το παρελθόν να επιστρέφει»

Για την ποιητική συλλογή του Διονύση Στεργιούλα «Καθόλου ποιήματα» (εκδ. Νησίδες) και την επανέκδοση της μοναδικής ποιητικής συλλογής της Ανθούλας Σταθοπούλου «Νύχτες αγρύπνιας» (εκδ. Οδός Πανός), με εισαγωγή του Διονύση Στεργιούλα.

...
«Δημιουργώντας ένα ελληνογερμανικό διαπολιτισμικό δίκτυο»

«Δημιουργώντας ένα ελληνογερμανικό διαπολιτισμικό δίκτυο»

Η Έλενα Χουζούρη συνομίλησε με τον Τέο Βότσος και τη Μιχαέλα Πρίντσινγκερ, τους συντονιστές του 1ου Ελληνογερμανικού Εργαστηρίου, το οποίο πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της 16η Δ.Ε.Β.Θ.

Της ...

Μάρτιν ΜακΊνες, ένα «ντεμπούτο» με όριο τον ουρανό

Μάρτιν ΜακΊνες, ένα «ντεμπούτο» με όριο τον ουρανό

Για το πρώτο μυθιστόρημα του Martin Maclnnes «Γη χωρίς τέλος» (μτφρ. Αλέξης Καλοφωλιάς, εκδ. Κριτική).

Του Διονύση Μαρίνου

Οι απιθανότητες μιας αιφνίδια...