«Γράφω με την ελπίδα να δώσω και να πάρω αγάπη»

Εκτύπωση

altΕπιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Ο Νικόλας Περδικάρης με το πρώτο του βιβλίο Ο σκύλος με το λουλούδι στο στόμα (εκδ. Το Ροδακιό) έχει συγκεράσει με τρόπο αρμονικό τη σκληρότητα των ανθρώπων με την τρυφερότητα των ζώων. Στα εννιά διηγήματα της συλλογής του πρωταγωνιστεί, κατά κύριο λόγο, το παράδοξο και το σουρεαλιστικό. Καταστάσεις οριακά κωμικές με τη θλίψη και τη ματαίωση των αισθημάτων να προβάλλουν διαρκώς και να δίνουν τον τόνο σε κάθε διήγημα.

Τι απαντάτε σε όσους θα πουν: ακόμη ένας συγγραφέας; Τι το καινούργιο φέρνει;
Και εγώ το ίδιο αναρωτιόμουν όταν είπα πως θέλω να γράψω και να εκδώσω ένα βιβλίο. Έλεγα: γιατί; Τι καινούριο έχεις να πεις εσύ που δεν το είπαν οι άλλοι; Αυτό βέβαια μέχρι τη στιγμή που ξεκίνησα να γράφω. Γιατί από ένα σημείο κι έπειτα, κατάλαβα ότι όχι μόνο είχα πολλά να πω, αλλά έψαχνα και έναν ιδιαίτερο τρόπο. Έσκισα πολλές σελίδες μέχρι να μείνω ικανοποιημένος από τη γραφή μου. Δεν μου αρέσουν οι "επίπεδες" αφηγήσεις και χρειάστηκε ένα διάστημα για να βρω μια δική μου "φωνή". Όταν όμως τη βρήκα, μπορούσα πια να χτυπάω τα πλήκτρα σχεδόν με τα μάτια κλειστά. Ήταν κάτι σαν δώρο από... ψηλά. Ιδιαίτερα σε ό,τι έχει να κάνει με την εμπιστοσύνη στο υποσυνείδητό μου και στη σύνδεση με το συνειδητό. Έμοιαζε λιγάκι σαν να έγραφα ποίηση κι όχι πεζογραφία. Ο "σκύλος" είναι ένα βιβλίο που πατάει γερά στο λόγο, αλλά όχι οπωσδήποτε και στη λογική. Είναι η αποσπασματική (λόγω της σύνοψης που επιβάλει η μικρή φόρμα) καταγραφή ενός «αγώνα» ανάμεσα στο σουρεαλισμό και στην πραγματικότητα. Τελικά, νομίζω ότι, νικητής ήταν το συναίσθημα. Είναι ένα βιβλίο γραμμένο μέσα από την καρδιά μου και από την ψυχή μου. Και αυτό είναι ό,τι πιο ειλικρινές έχω να δηλώσω. Για τα υπόλοιπα, χρειάζεται και ο αναγνώστης να κάνει μια κίνηση, να ανοίξει το βιβλίο και να το ξεφυλλίσει (τουλάχιστον). Μονάχα έτσι θα μπορούσε, ίσως, να ξεκινήσει μια επικοινωνία.

Με ποια λόγια θα συστήνατε το βιβλίο σας σε κάποιον που δεν γνωρίζει τίποτε για σας;
Έγραψα το βιβλίο με την ελπίδα, στο τέλος, να δώσω και να πάρω αγάπη. Πέρα από αυτό, όμως, θεωρώ ότι είναι ένα ιδιαίτερο βιβλίο. Κι αυτό γιατί κατάφερε να "ξεγελάσει" και εμένα τον ίδιο. Η ιδέα να αξιοποιήσω την εμπειρία μου με τους σκύλους και τις γάτες, χαρακτήρες τους οποίους αντιμετωπίζω ισότιμα σε σχέση με τους ανθρώπους μέσα στην πλοκή, ξεκίνησε λίγο σαν "πείραμα". Μετά με οδήγησε σε απίστευτα βάθη. Τέτοια που τρόμαξα να τα αντικρίσω. Ακόμα και στα πιο σκληρά σημεία, όμως, είχα πάντοτε για οδηγό μου την τρυφερότητα και την ασφάλεια που μου προσφέρουν τα ζώα. Έτσι κατάφερα τελικά να ολοκληρώσω αυτό το έργο, να στείλω στα τσακίδια κάθε "αγριάδα" ή "απειλή" που θα μπορούσε να εμπνεύσει η σκόπιμη σκληρότητα της γραφής. Κράτησα μονάχα μια γλυκόπικρη αίσθηση. Αυτή με την οποία, άλλωστε, είναι ποτισμένη και η ζωή μας.

Ο Σκύλος είναι ένα βιβλίο που πατάει γερά στο λόγο, αλλά όχι οπωσδήποτε και στη λογική. Είναι η αποσπασματική καταγραφή ενός «αγώνα» ανάμεσα στο σουρεαλισμό και στην πραγματικότητα. Τελικά, νομίζω ότι, νικητής ήταν το συναίσθημα. Είναι ένα βιβλίο γραμμένο μέσα από την καρδιά μου και από την ψυχή μου.

Πείτε μας δυο λόγια για το νεότευκτο «συγγραφικό σας εργαστήρι».
Ο μόνος τρόπος για να μην χαθείς στον κόσμο των λέξεων είναι να διαβάζεις, να διαβάζεις, να διαβάζεις... Λίγο πριν αρχίσω να γράφω, διάβασα όσα βιβλία δεν είχα διαβάσει σε όλη μου τη ζωή ως τότε (χωρίς υπερβολή). Αλλά εκείνο το διάστημα ήμουν άνεργος και είχα χρόνο. Τώρα που δουλεύω ξανά, κλείνουν τα μάτια μου από την κούραση και δεν μπορώ... Ντρέπομαι και λυπάμαι πολύ γι' αυτό. Θα το ξαναβρώ όμως.

Ο δρόμος προς την έκδοση για τους νέους συγγραφείς συνήθως δεν είναι σπαρμένος με ροδοπέταλα. Ποια είναι η δική σας ιστορία;
Με «Το Ροδακιό» ήταν καρμικό. Ήξερα, εδώ και πολλά χρόνια, ότι το πρώτο μου βιβλίο θα εκδοθεί εκεί. Φυσικά δεν γνώριζα από πριν τη Τζούλια (Τσιακίρη), αλλά όταν τη συνάντησα για πρώτη φορά της το είπα. Εκείνη μου απάντησε ότι αυτά συμβαίνουν «μια στο εκατομμύριο». Αλλά, αν το σκεφτείς, κάθε τι που μας συμβαίνει είναι σπάνιο και μοναδικό.

* Ο ΚΩΣΤΑΣ ΑΓΟΡΑΣΤΟΣ είναι δημοσιογράφος.

altΟ σκύλος με το λουλούδι στο στόμα
Νικόλας Περδικάρης
Το Ροδακιό 2014
Σελ. 80, τιμή εκδότη €10,60

alt

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
«Όλα είναι αποτέλεσμα συστηματικής δουλειάς»

«Όλα είναι αποτέλεσμα συστηματικής δουλειάς»

Επιμέλεια: Κωστας Αγοραστός

Η Δήμητρα Λουκά με την πρώτη της συλλογή διηγημάτων Κόμπο τον κόμπο (εκδ. Κίχλη) μας εισάγει σ' έναν πεζογραφικό κόσμο με υλικά από το παρελθόν (τοπική διάλεκτο, ...

«Δεν γράφω απλώς για να ψυχαγωγήσω»

«Δεν γράφω απλώς για να ψυχαγωγήσω»

Επιμέλεια: Λεωνίδας Καλούσης

Η Ισμήνη Ζαγοραίου στη συλλογή διηγημάτων της «Εξ απροόπτου έρωτες» (εκδ. Βακχικόν) αντλεί τα θέματα και τους χαρακτήρες της τόσο από τη σύγχρονη όσο και από την παλαιότερη εποχή. Ο έρωτας εκφράζεται ...

«Να αναστοχαστούμε κριτικά το τραυματικό παρελθόν της Δυτικής Μακεδονίας»

«Να αναστοχαστούμε κριτικά το τραυματικό παρελθόν της Δυτικής Μακεδονίας»

Επιμέλεια: Κωστας Αγοραστός

Η Ελευθερία Κυρίμη με το πρώτο της βιβλίο, τη νουβέλα «Η θάλασσα στο χιόνι» (εκδ. Μεταίχμιο) θίγει ένα πολύ μεγάλο και πολύπτυχο ζήτημα της πρόσφατης Ιστορίας. Η ηρωίδα...

Διαφήμιση
ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ
Χορεύοντας τη δύναμη της ψυχής

Χορεύοντας τη δύναμη της ψυχής

Για την παράσταση «Ο χορός της φωτιάς» σε σκηνοθεσία του Άρη Μπινιάρη, η οποία παρουσιάζεται στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά.

Του Νίκου Ξένιου

Με τίτλο Ο χορός της φωτιάς, ο...

Μάγια Λούντε: «Υπάρχουν τόσες εκδοχές ενός βιβλίου όσες και οι αναγνώστες του»

Μάγια Λούντε: «Υπάρχουν τόσες εκδοχές ενός βιβλίου όσες και οι αναγνώστες του»

Συνομιλία με τη Νορβηγή συγγραφέα Μάγια Λούντε περί cli-fi, μελισσών, οικογενειακών σχέσεων, σχέσεων αγάπης αλλά και απώλειας με αφορμή το μυθιστόρημα «Η ιστορία των μελισσών» (μτφρ. Σωτήρης Σουλιώτης, εκδ. Κλειδάριθμος).  

...

Διαμαρτυρία για την έκδοση του βιβλίου «Τα εσώψυχα του Ντίνου Χριστιανόπουλου»

Διαμαρτυρία για την έκδοση του βιβλίου «Τα εσώψυχα του Ντίνου Χριστιανόπουλου»

Έντονη διαμαρτυρία ανθρώπων των γραμμάτων της Θεσσαλονίκης για την πρόσφατη έκδοση βιβλίου με «συνεντεύξεις» του ποιητή Ντίνου Χριστιανόπουλου.
 
 Θεέ μου, φύλαγ...