Στέλλα Βλαχογιάννη

Εκτύπωση

vlachogianni1«Βαδίζω ξυπόλυτη στα αγκάθια μου»

Του Κώστα Αγοραστού

Εργάζεται και γράφει αθόρυβα, γι’ αυτό και είναι τόσο αποτελεσματική με ό,τι και αν καταπιάνεται. Τα δημοσιογραφικά της κείμενα είναι υποδειγματικά,το θεατρικό της έργο –«Μην παίζεις με τα χώματα»– βαθιά συγκινητικό και η εκπομπή της στο ραδιόφωνο –«Ιατρείο

ασμάτων»– απαιτητική και γοητευτική. Η δεύτερη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Με λένε Θάνατο» μόλις κυκλοφόρησε. Η κυρία Στέλλα Βλαχογιάννη:

Πώς θα περιγράφατε το ύφος του τελευταίου σας βιβλίου;

Το ύφος πιστεύω πως είναι λιγότερο ζοφερό από ό,τι υπονοεί ο τίτλος του. Σίγουρα, δεν θα το συνταγογραφήσει κανένας σοβαρός ψυχίατρος, αλλά εναποθέτω τις ελπίδες μου στα άλλα τρελά παιδιά που, όπως κι εγώ, προσπαθούν από κάπου να πιαστούν. Άλλοι από τα μαλλιά τους και άλλοι από λέξεις – δικές τους ή των άλλων.

Ποιητικός και δημοσιογραφικός λόγος. Εκφράσεις σε αντιπαράθεση ή συμπληρωματικές μορφές του ίδιου πράγματος;

Αν ήμουν πολιτικός, θα σας έλεγα ότι ο δημοσιογραφικός λόγος είναι ο λόγος του εφικτού, ενώ ο ποιητικός του ανέφικτου. Ένας απλός γραφιάς είμαι και σας λέω ότι σιχαίνομαι τη λογοτεχνίζουσα δημοσιογραφία, όσο και τη δημοσιογραφίζουσα ποίηση. Το να ξέρει κανείς να χρησιμοποιεί όσο γίνεται καλύτερα την ελληνική γλώσσα είναι πολύτιμο και στις δύο περιπτώσεις, πλην όμως διαφέρει πολύ το αντικείμενο της μίας, που είναι τέχνη, και της άλλης, που είναι επάγγελμα: το εφικτό και το ανέφικτο δηλαδή που λέγαμε νωρίτερα.

Γράφετε για να ανα-γνωρίσετε τον κόσμο ή για να εκτεθείτε λυτρωτικά σε αυτόν;

Γράφω προσπαθώντας κάθε φορά να διαβάσω καλύτερα και σωστότερα τον εαυτό μου. Λέγοντας εαυτό μου δεν εννοώ το άτομο μόνο του με τον μικρόκοσμό του, αλλά το άτομο τοποθετημένο στην κουκκίδα που του αναλογεί πάνω στον παγκόσμιο χάρτη. Άλλοτε γράφω ψάχνοντας απαντήσεις σε ερωτήματα που ξέρω ότι δεν θα τολμούσα ποτέ να κάνω και άλλοτε ξυπόλυτη βαδίζω στα αγκάθια μου, ώστε να μην μπορεί κανείς να πει ότι απέφυγα το αίμα μου. Είμαι εγωίστρια.

Ποιες είναι οι ποιητικές και πεζογραφικές σας αναφορές;

Α, η πιο δύσκολη ερώτηση. Βασική –και οριστική μου– εκπαίδευση η λογοτεχνία. Οι αναφορές μου είναι πάρα πολλές, αλλά θα προσπαθήσω να δω ποια μαχαίρια πήγαν πιο βαθιά στα κόκαλά μου. Λοιπόν:

Ποίηση ελληνική: (με την ξένη αισθάνομαι πάντα ανασφάλεια ως προς τις μεταφράσεις): Τάσος Λειβαδίτης – καταλυτική επιρροή. Μαρία Λαϊνά – όσο ακόμα έγραφε ποιήματα. Α, και οπωσδήποτε, το «μπλε» βιβλίο του Γιώργου Σεφέρη. Αυτή είναι η πρώτη γραμμή. Αμέσως μετά, με ελάχιστα λιγότερα γραμμάρια αγάπης, η λεγόμενη γενιά της ήττας – και όχι για την ήττα βέβαια, αλλά για τη μεγάλη ποίηση που μας κληροδότησε.

Πεζογραφία: (Λέω να μείνουμε μόνο στα ελληνικά, γιατί θα φλυαρήσω): Τατιάνα Γκρίτση-Μιλλιέξ (η αδιαμφισβήτητη ηγερία της εφηβείας μου), οι περισσότεροι συγγραφείς από τη γενιά του 1930, ο Μ. Καραγάτσης ιδιαιτέρως, ο Μένης Κουμανταρέας μέχρι τον «Ωραίο λοχαγό», τα διηγήματα της Ζυράννας Ζατέλη, το πρώτο της μυθιστόρημα και οι 300 πρώτες σελίδες από το επόμενό της, η Μαργαρίτα Καραπάνου στα απολύτως προσωπικά της (έξω δηλαδή και η «Κασσάνδρα» και το άλλο, το κοσμοπολίτικο, δεν θυμάμαι τώρα τίτλο), το πρώτο βιβλίο με διηγήματα του Πέτρου Τατσόπουλου και του Βαγγέλη Ραπτόπουλου (έκτοτε τους έχασα), η Ρέα Γαλανάκη μέχρι και την «Ελένη», το «Σάββατο βράδυ στην άκρη της πόλης της Σώτης Τριανταφύλλου, το «Σνιφ» του Γρηγόρη Παπαδογιάννη…, να συνεχίσω;

 

vlach_thanatos  Με λένε Θάνατο
  Μετρονόμος 2010
  ΣΕΛ. 45, ΤΙΜΗ €10,00

 

 

 

 

 

 

 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Φώτος Λαμπρινός: «Η νέα γενιά ονειρεύεται έναν κόσμο εντελώς διαφορετικό»

Φώτος Λαμπρινός: «Η νέα γενιά ονειρεύεται έναν κόσμο εντελώς διαφορετικό»

Σύντομη συζήτηση με τον Φώτο Λαμπρινό με αφορμή το πρόσφατο αυτοβιογραφικό βιβλίο του «Παλαμηδίου 10» (εκδ. Καστανιώτη).

Της Σώτης Τριανταφύλλου

...

Υπεύθυνοι «σειρών»: οι άνθρωποι πίσω από αγαπημένα μας βιβλία

Υπεύθυνοι «σειρών»: οι άνθρωποι πίσω από αγαπημένα μας βιβλία

Επτά υπεύθυνοι νέων (ή και λιγότερο νέων) εκδοτικών σειρών απαντούν στις ερωτήσεις μας και δίνουν το στίγμα τους αλλά και το πλαίσιο μέσα στο οποίο κινείται η κάθε «σειρά».

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

...
Γιώργος Συμπάρδης: «Στη μεταπολεμική πεζογραφία λείπουν οι απλοί οικογενειάρχες»

Γιώργος Συμπάρδης: «Στη μεταπολεμική πεζογραφία λείπουν οι απλοί οικογενειάρχες»

Συνέντευξη με τον συγγραφέα Γιώργο Συμπάρδη με αφορμή το μυθιστόρημά του «Αδέλφια» (εκδ. Μεταίχμιο).

Του Κώστα Αγοραστού

Ολιγογράφος αλλά με διακριτό τ...

Διαφήμιση
ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ
Η αέναη επιστροφή της μνήμης

Η αέναη επιστροφή της μνήμης

Για το βιβλίο του Ηλία Μαγκλίνη «Είμαι όσα έχω ξεχάσει» (εκδ. Μεταίχμιο).

Του Μάνου Κοντολέων

Αν η Ιστορία αναζητά τους ηγέτες που διαχειρίζονται τα γεγ...

Μορφές ολοκληρωτισμού στον εικοστό αιώνα

Μορφές ολοκληρωτισμού στον εικοστό αιώνα

Για τα βιβλία των Καρλ Γιόακιμ Φρήντριχ «Ολοκληρωτική δικτατορία» (μτφρ. Γιάννης Καραπαπάς, εκδ. Τροπή) και Καρλ Ντίτριχ Μπράχερ «Η εποχή των ιδεολογιών» (μτφρ. Γιάννης Καραπαπάς, εκδ. Τροπή).

Του Μύρωνα Ζαχα...

Λευκό φως

Λευκό φως

Της Γεωργίας Γιαννοπούλου

Κουλουριασμένη σε μια άκρη του κελιού δίπλα στον σπασμένο νιπτήρα χώνει το κεφάλι όσο πιο βαθιά μπορεί στα πόδια. Οι λυγμοί της αθόρυβοι. Διάφανοι και επαναλαμβανόμενοι σαν τις σταγόνες π...