Γιώργος Στόγιας

Εκτύπωση

altΣτον Κώστα Αγοραστό

Πρώτο μυθιστόρημα για τον Γιώργο Στόγια με τίτλο Εαρινό εξάμηνο (εκδ. Απόπειρα). Μιλήσαμε μαζί του για τη διαδικασία της συγγραφής του βιβλίου καθώς και τη διαδραστική σχέση που αναπτύχθηκε με τους αναγνώστες, πριν από την έκδοση του βιβλίου.

Το Εαρινό εξάμηνο είναι το πρώτο σας βιβλίο. Πείτε μου ποιο ήταν το έναυσμα για να ξεκινήσετε να το γράφετε;

Δεν θυμάμαι, χτυπούσα το πληκτρολόγιο για μήνες και έσβηνα σχεδιάσματα θεατρικών και διηγημάτων, μέχρι που ένας διάλογος γλύτωσε από τον Καιάδα και άρχισε να αναπτύσσεται. Αν κάτι πρέπει να ξεχωρίσω από εκείνη την εποχή (ξεκίνησα το μυθιστόρημα δυο μήνες μετά τον Δεκέμβρη του '08) είναι η πρωτοφανής για τη γενιά μου ένταση της πολιτικής μισαλλοδοξίας που έβλεπα σε πολλά πρόσωπα, και πρώτα στο δικό μου.

Η ηρωίδα σας εντάσσεται στην καθημερινότητα με μια δική της εκδοχή της ροκ μυθολογίας. Μιλήστε μου γι' αυτή.

Η Ντίνα πιστεύει ότι κανονικά, εάν υπήρχε καλλιτεχνική αστυνομία, θα έπρεπε να είχε από κάτω της χιλιάδες να παραληρούν σε κάθε της λίκνισμα στη σκηνή. Καθώς αντιλαμβάνεται ότι μια τέτοια αξίωση είναι τραβηγμένη ακόμη και για τα δεδομένα της (πόσω μάλλον που δεν ξέρει να παίζει όργανο άλλο από το σώμα της), αυτό που της μένει είναι η πραγματοποίηση μιας ουτοπίας/δυστοπίας: να «βγάλει αληθινά» τα αγαπημένα της τραγούδια.

Έχετε ασχοληθεί τόσο με το θέατρο όσο και με τη μουσική και αρθρογραφείτε σε εφημερίδες και στο διαδίκτυο. Πόσο σας βοήθησαν ή στάθηκαν εμπόδιο όλες αυτές οι ενασχολήσεις σας στο να ολοκληρώσετε το βιβλίο σας;

Τον καιρό της συγγραφής του Εαρινού, είχα κλείσει τα πάντα, αρθρογραφία, φέισμπουκ, ποτό, κοινωνική ζωή. Αν εξαιρέσουμε ότι πήρα είκοσι κιλά και η γυναίκα μου πήγε να με χωρίσει, μια χαρά ήτανε!

Για να απαντήσω όμως στην ερώτησή σας, οι ενασχολήσεις μου «made me what I am» που έλεγαν και οι Talking Heads, συνεπώς, όπως είπε ο Paul Simon, «who am I, to blow against the wind?»

altΤο κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο που υπάρχει πίσω από την ιστορίας σας είναι πολύ ισχυρό. Πώς χειριστήκατε αυτή την πραγματικότητα;

Όπως η ηρωίδα μου, έτσι κι εγώ, ήθελα να αποφύγω το πολύ ισχυρό κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο. Δεν τα καταφέραμε όμως, έχω μια αίσθηση μάλιστα ότι δεν είμαστε οι μόνοι.
Ειδικά το ελληνικό πανεπιστήμιο, που αποτελεί τον βασικό σκηνικό περίγυρο της υπόθεσης, ήταν εδώ και πολλά χρόνια ο κατεξοχήν τόπος «εξαφάνισης» των ταξικών και πολιτισμικών διαφορών, διαφορών που επανεμφανίζονταν βέβαια κραταιές κατά τη μεταφοιτητική περίοδο των πρώην «μαγεμένων» ίσων. Από την εποχή όμως που οι πιθανότητες καθοδικής κοινωνικής κινητικότητας των πτυχιούχων σε σχέση με την πορεία των γονιών τους δείχνουν να είναι ισχυρές, το ελληνικό πανεπιστήμιο έμεινε «γυμνό».

Διαβάζω στο τέλος του βιβλίου: «Μια πρώτη μορφή του μυθιστορήματος δημοσιεύτηκε αρχικά σε συνέχειες στο διαδίκτυο. Τα σχόλια των αναγνωστών λήφθηκαν υπόψη κατά την τελική γραφή. Το βιβλίο είναι αποτέλεσμα αυτής της ανοιχτής διαδικασίας.» Μιλήστε μου γι' αυτή τη διαδραστική εμπειρία συγγραφής.

Υπάρχει ένα στοιχείο υπερβολής σε αυτή τη δήλωση, δε γνωρίζω όμως πόσο μεγάλο είναι. Η διαδραστικότητα μπορεί να έχει δημιουργικά αποτελέσματα όταν τα διάφορα μέρη παίζουν ισότιμα, ή έστω έχουν συναποφασίσει τους όρους. Κάτι τέτοιο ίσχυε σχετικά με την ομάδα του Εαρινού (επιμελήτρια, σχεδιάστρια, ζωγράφος, μουσικός, συγγραφέας), αλλά δεν ίσχυε για τους αναγνώστες που διάβαζαν τα νέα κεφάλαια που αναρτούσαμε κάθε Δευτέρα και Παρασκευή. Παρομοιάζω την «παρουσία» των αναγνωστών με αυτή των θεατών σε ανοιχτές πρόβες ενός θεατρικού έργου, ένα ετερόκλητο κοινό που, σχολιάζοντας χωρίς δεσμεύσεις, δίνει το δικό του «σπρώξιμο» στην πορεία του έργου, όπως ακριβώς κάνει και το κοινό που μαζεύεται στις πρόβες του «Κρίμα που είναι πόρνη», στο θέατρο μέσα στο μυθιστόρημα.

Θεωρείτε ότι πλέον, με την κυριαρχία του διαδικτύου, ο πιο παραγωγικός τρόπος να γράψει κανείς ένα βιβλίο είναι να εμπλέξει και τους αναγνώστες στην τελική μορφή του κειμένου;

Όχι, δεν έχω κάποια ανάλογη θεωρία, η μόνη μου απόλυτη απαίτηση από τον συγγραφέα είναι να μπαίνει ο ίδιος στη θέση του αυστηρού ιδανικού αναγνώστη και να διαβάζει το κείμενό του σαν να ήταν ενός ξένου. Τα υπόλοιπα που σχετίζονται με την εμπλοκή του κοινού, κρίνονται κατά περίπτωση, από διαφημιστικό κόλπο έως ενδιαφέρον πείραμα.

Σε μια ειδική έκδοση του βιβλίου υπάρχει και ένα cd, στο οποίο περιέχεται μουσική που έγραψε ο Αντώνης Τσαγκάρης, εμπνευσμένη από το μυθιστόρημα. Πώς προέκυψε αυτό το side project;

Για να σπάσουμε λίγο τη μονοφωνία, θα ζητήσω από τον Αντώνη να απαντήσει στην ερώτησή σας:
Αντώνης Τσαγκάρης: «Με το Γιώργο είμαστε φίλοι χρόνια. Για αρκετά από αυτά τα χρόνια τον άκουγα να μιλάει περιστασιακά για το βιβλίο που έγραφε, και έτσι μου είχε δημιουργήσει φοβερή ανυπομονησία για το τελικό αποτέλεσμα (αλλά και την αδιόρατη ανησυχία ότι το βιβλίο δεν θα τελείωνε ποτέ). Διαβάζοντας το πρώτο κεφάλαιο, δε μεταφέρθηκα ούτε στο CBGB, ούτε στο Ρόδον (όπως φαντάζομαι ότι προσδοκούσε ο Γιώργος) αλλά σε τοπίο κινηματογραφικής Americana. Πρότεινα λοιπόν στο Γιώργο να γράφω ένα κομμάτι κάθε εβδομάδα που θα αντιστοιχούσε (χαλαρά) στα προσφάτως δημοσιευμένα κεφάλαια στο διαδίκτυο».

Γράφοντας το Εαρινό εξάμηνο ποιος ήταν ο στόχος σας και κατά πόσο θεωρείτε ότι τον έχετε επιτύχει;

Ο στόχος μου ήταν πολύπλευρος: να γίνω άλλος άνθρωπος, να επηρεάσω τον κοινωνικό διάλογο περί πολιτικής και αισθητικής στην Ελλάδα προς την κατεύθυνση των ιδεών μου, να γράψω ένα αριστούργημα, και να γίνει το βιβλίο ταινία στο Χόλιγουντ. Από τα παραπάνω, βρίσκομαι σχετικά πιο κοντά στο τελευταίο.

 

altΕαρινό εξάμηνο
Γιώργος Στόγιας
Εκδόσεις Απόπειρα, 2013
Τιμή € 19,17, σελ. 443

alt

 

 

 

 

 

 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Φίλιππος Δρακονταειδής: «Οι λέξεις οδηγούν τη γραφή, όπως ο εκπαιδευτής τους ορειβάτες»

Φίλιππος Δρακονταειδής: «Οι λέξεις οδηγούν τη γραφή, όπως ο εκπαιδευτής τους ορειβάτες»

Ο πεζογράφος, δοκιμιογράφος και μεταφραστής Φίλιππος Δ. Δρακονταειδής σε μια συνέντευξη με αφορμή το μυθιστόρημά του «Η πρόσοψη» (εκδ. Κέδρος), τη συλλογή δοκιμίων του «Εκτός πλαισίου» (εκδ. Εκκρεμές), καθώς και την «ξανακοιταγμένη» μετάφρασή του, με επιπλέον σχόλια και σημειώσεις, στο ...

Αλέξης Σταμάτης: «Η τέχνη είναι αντανάκλαση των παθών μας»

Αλέξης Σταμάτης: «Η τέχνη είναι αντανάκλαση των παθών μας»

Συνέντευξη με τον συγγραφέα Αλέξη Σταμάτη με αφορμή το μυθιστόρημά του «Ο άντρας της πέμπτης πράξης» (εκδ. Καστανιώτη).

Του Διονύση Μαρίνου

Πορεία μαθητείας και ενηλικίωσης. Μύησ...

«Η Ελλάδα είναι τόπος βαθύτατα ποιητικός»

«Η Ελλάδα είναι τόπος βαθύτατα ποιητικός»

Συνέντευξη με τον ποιητή και μεταφραστή Θανάση Λάμπρου.

Της Νότας Χρυσίνα

Κύριε Λάμπρου, στη νέα σας ποιητική συλλογή Μονοπάτια γρά...

Διαφήμιση
ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ
10 ΧΡΟΝΙΑ ΒΙΒΛΙΑ: Η Βάσια Τζανακάρη γράφει...

10 ΧΡΟΝΙΑ ΒΙΒΛΙΑ: Η Βάσια Τζανακάρη γράφει...

Πεζογράφοι και ποιητές εύχονται στην Book Press με ένα διήγημα ή ένα ποίημα γραμμένο ειδικά για τους αναγνώστες μας. Μια λέξη τα ενώνει: «δέκα». Σήμερα, η Βάσια Τζανακάρη.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός...

Χορταστική μουσική βραδιά με τη Γιούτζα Γουάνγκ στο Ηρώδειο

Χορταστική μουσική βραδιά με τη Γιούτζα Γουάνγκ στο Ηρώδειο

Μια χορταστική συναυλία, γεμάτη από υπέροχη συμφωνική μουσική, απολαύσαμε τη Δευτέρα 17 Ιουνίου 2019 στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου.

Της Χρύσας Στρογγύλη...
«Το βασίλειό μου για ένα άλογο»

«Το βασίλειό μου για ένα άλογο»

Για την παράσταση «Η τραγωδία του βασιλιά Ριχάρδου Γ'» του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ σε σκηνοθεσία Χρήστου Θεοδωρίδη, από θεατρική ομάδα «Ορχήστρα των Μικρών Πραγμάτων», η οποία παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ Αθηνών.

...