alt

Νέοι συγγραφείς έγραψαν αποκλειστικά για την Book Press ένα διήγημα με θέμα τη θάλασσα. Σήμερα, η Βίκυ Τσελεπίδου.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

-Υπάρχουν κάποια υλικά και μ' αυτά φτιάχνεται ο κόσμος.
-Μ' αυτά ή απ' αυτά;
-Χώμα, νερό κι αέρας. Νερό γλυκό και νερό αλμυρό.
-Για παράδειγμα.
-Νερό αλμυρό. Μεγάλο και πλατύ που μπαίνεις μέσα του.
-Τελικά για τρία ή για τέσσερα πράγματα μιλάς;
-Μεγάλο και πλατύ κι από πάνω ο ουρανός.
-Από παντού στεριά.

Είναι αυτή η μεγάλη διαμάχη που έχει ξεσπάσει τελευταία στα μέσα, το βλέπω παντού, στο φέισμπουκ, στην τηλεόραση, σε φόρα, κοινότητες, άκουγα τις προάλλες μια παρέα στο «Άνετον», έστησα αυτί, φοιτητές, δεν έχουν με κάτι καλύτερο ν’ ασχοληθούν, τους έπιασε η έγνοια όταν έρθει η ώρα τους τι θα γίνουν τα σώματά τους. Δεν ξέρω αν πρόσφατα έτυχε να λάβεις μέρος σε κάποια τέτοια κουβέντα στους κύκλους σου, η ηθική στην επιστήμη ήταν πάντα ανάμεσα στα ενδιαφέροντά σου, εδώ που τα λέμε δεν είμαι και σίγουρη ότι πρόκειται για ζήτημα ηθικής (ή επιστήμης), μάλλον όχι, ματαιοδοξία πιο πολύ –ας το πούμε έτσι– να ορίσει κανείς τα μετά από αυτόν πράγματα, όταν κι ο ίδιος πια δε θα ορίζεται, ως οντότητα εννοώ, κομμάτι του κόσμου, δεν γνωρίζω λοιπόν ποια είναι η άποψή σου πάνω στο θέμα αυτό σήμερα, είμαι όμως σίγουρη ότι θα σε έχει απασχολήσει πολύ. Ότι θα πέρασες πολλά απογεύματα με το τσιγάρο στο στόμα και το δάχτυλο στο χερούλι μιας κούπας καφέ κολλώντας το βλέμμα σου στα παράθυρα της απέναντι πολυκατοικίας, αναλύοντας όλες τις επιλογές που έχει κανείς στη διάθεσή του σε αυτήν την περίπτωση. Δεν ξέρω αν ήδη το έχεις αποφασίσει. Σε σκεφτόμουνα, προσπάθησα να σε μιμηθώ χθες. Άναψα τσιγάρο και τράβηξα μια ρουφηξιά καφέ –πιθανόν να νομίζεις ζεστό, άλλαξα, πλέον ανακατεύω μόνο μια κουταλιά νες μέσα σε νερό της βρύσης– είπα μήπως είναι αυτό ένα θέμα το οποίο θα πρέπει από τώρα να ρυθμίσω, να εντάξω στις εκκρεμότητες.

Θυμήθηκα τις διακοπές μας στην Σκόπελο. Εσένα κι εμένα στην άμμο. Δυο ευθείες γραμμές, παράλληλες, κορμιά από πηλό, απ’ όλες τις οπτικές γωνίες ακίνητα, με μια διάφανη εσωτερική ρευστότητα όμως, εν δυνάμει ρευστότητα, κάτω από τόσο ήλιο παγωμένη, ακινητοποιημένη, λωρίδες πήλινα ποτάμια έτοιμα να ριχθούν στη θάλασσα, να ενωθούν στη θάλασσα, με τη θάλασσα...

Θυμήθηκα τις διακοπές μας στην Σκόπελο. Εσένα κι εμένα στην άμμο. Δυο ευθείες γραμμές, παράλληλες, κορμιά από πηλό, απ’ όλες τις οπτικές γωνίες ακίνητα, με μια διάφανη εσωτερική ρευστότητα όμως, εν δυνάμει ρευστότητα, κάτω από τόσο ήλιο παγωμένη, ακινητοποιημένη, λωρίδες πήλινα ποτάμια έτοιμα να ριχθούν στη θάλασσα, να ενωθούν στη θάλασσα, με τη θάλασσα, έτοιμα να σπάσουν λίγο πριν χυθούν μέσα της, μια πασχαλίτσα γυρισμένη ανάποδα πάνω σ’ ένα γυαλιστερό βότσαλο προσπαθούσε να επανέλθει, θυμήθηκα την απορία σου γιατί δεν ανοίγει απλά τα φτερά της να πετάξει, το πόσο λείος, πόσο απαλός ήσουνα στα μη τριχωτά μέρη του σώματός σου, την γλώσσα μου που ξεπερνώντας κάθε ενδοιασμό άρχισε να γλείφει τα στίγματα της αλμύρας στο χέρι σου, τον καρπό σου στο στόμα μου, που ανέβηκα με τη γλώσσα στο μπράτσο, στον ώμο σου, που κατέβηκα απ’ τον λαιμό στο στέρνο σου, «Αηδία!» είπες και ειλικρινά ακόμη και σήμερα –αν μπορείς ξεκαθάρισέ το μου με την ευκαιρία κι αυτό– δεν έχω καταλάβει αν η λέξη αηδία είχε να κάνει με μένα ή με σένα, αν δηλαδή θεώρησες ότι εγώ γλείφοντάς σε θα αηδίαζα από το πολύ αλάτι –ή την βρωμιά ή τον ιδρώτα σου– ή αν εσύ ήσουν αυτός που αηδίαζε καθώς η γλώσσα μου γέμιζε σάλια το χέρι, τον ώμο, τον λαιμό, το στέρνο σου –που όμως έτσι κι αλλιώς αμέσως ο ήλιος στέγνωνε– ό,τι και να εννοούσες πάντως, σταμάτησα απότομα να σε γλείφω και με μια απ’ τις χειρότερες ντροπές που έχω νιώσει ποτέ στη ζωή μου και που ελπίζω να μην άφησα να φανεί τότε, σηκώθηκα από δίπλα σου και έκανα πως ήθελα να ρίξω μια βουτιά.

Γυμνή, σχεδόν γυμνή, με γυρισμένη την πλάτη σε σένα κλότσαγα ό,τι βότσαλο έβρισκα μπροστά μου, τάχα για παιχνίδι –ήθελα πάντα να έχω την εικόνα της ξέγνοιαστης παιδούλας στα μάτια σου, δεν μπορούσα να αντιληφθώ τότε ότι αυτό που αναζητούσες ήταν μια καυτή, γεμάτη αυτοπεποίθηση γυναίκα– σπασμένα κοχυλάκια μού σφηνώνονταν στα δάχτυλα και δε μ’ άφηναν να επιταχύνω το βήμα μου, λαχταρούσα αίφνης τόσο πολύ ν’ απομακρυνθώ από σένα, να βρω ένα μεγάλο βότσαλο να κρυφτώ από κάτω –θυμάσαι αυτήν τη φράση; τα θυμάμαι όλα τόσο καθαρά παρά τη θέλησή μου– κι έτσι κλοτσώντας άμμο, νερό και βότσαλα περπάτησα ως το τέρμα του κόλπου ισορροπώντας πάνω στη γραμμή που ξεθυμαίνει το κύμα, εκεί που η άμμος είναι ακόμα υγρή και σταθερή και κάθε σου πατημασιά πιάνει τόπο κι υπάρχει ακόμα κι όταν εσύ έχεις φύγει μακριά, μέχρι τα κοφτερά εκείνα βράχια, κι εκεί, μπροστά σ’ αυτό το αδιέξοδο που με ανάγκαζε να γυρίσω πίσω, να στρέψω το πρόσωπό μου προς το δικό σου –δεν ήμουν ακόμα έτοιμη, ο ήλιος έκαιγε, πάλι καλά που σε τέτοια απόσταση είναι αδύνατο να διακρίνει κανείς τα χαρακτηριστικά του άλλου, πόσο μάλλον τις μικρές συσπάσεις των μυών στο πρόσωπό του– εκεί ακριβώς, τότε ακριβώς, μισή στροφή καθώς γύρναγα το κορμί μου πίσω σε σένα, στο δευτερόλεπτο που το βλέμμα μου περνούσε ξυστά από την ακύμαντη θάλασσα, σ’ ένα φευγαλέο λαμπύρισμα του ήλιου πάνω της, έτσι γυμνή, σχεδόν γυμνή, ένιωσα μια ακατανίκητη έλξη να ενωθώ μαζί της –αυτή η αίσθηση της εν δυνάμει ρευστότητας με διαπέρασε σαν ξίφος από τα μηνίγγια μέχρι τα δάχτυλα των ποδιών– γι’ αυτό και τώρα που ήρθε το θέμα στην επικαιρότητα τα θυμάμαι όλα αυτά, ενόψει της ψήφισης αυτού του νόμου που άλλοι συμφωνούν κι άλλοι όχι κι ο καθένας εκθέτει με σθένος τα επιχειρήματά του, λες κι έχει αυτό τη μέγιστη σημασία για όλους μας, τι θα γίνει το σώμα μας αφότου πεθάνουμε, δεν είμαι καν σίγουρη ότι νομικά –ή ηθικά– θα μας ανήκει, το σώμα ανήκει στα σκουλήκια του βλέπω κάθε μέρα γραμμένο απέναντι από την στάση που περιμένω το λεωφορείο για τη δουλειά.

Γι’ αυτό ανατρέχω τώρα σε αυτά πίνοντας τον καφέ μου σαν κι εσένα, σ’ εκείνη την ανάμνηση –πιο πολύ αίσθηση παρά ανάμνηση– και σκέφτομαι αν τελικά θα ήθελα –αν εξακολουθώ να θέλω είναι η ακριβής διατύπωση– να πετάξουν τις στάχτες μου στο νερό όταν πεθάνω. Μπορεί να μη θυμάσαι τίποτα από την κουβέντα μας το βράδυ της ίδιας μέρας στο ταβερνάκι δίπλα στην σκοτεινή θάλασσα με τα κρεμασμένα χταπόδια πάνω από τα κεφάλια μας, μπορεί το μόνο που σου έχει μείνει από εκείνη τη βραδιά μας να είναι τα χταπόδια, «Δεν έχω φάει καλύτερο» είχες πει, να σου θυμίσω λοιπόν τι έλεγες καρφώνοντας με το πιρούνι σου ένα κομματάκι λιαστού χταποδιού, ότι η θάλασσα δεν είναι για να την τρέφουμε αλλά για να μας τρέφει, αναφερόμενος οπωσδήποτε στη σήψη των σωμάτων, όμως εγώ δε μιλούσα για σήψη αλλά για καύση τότε, ελπίζω κι εσύ αυτό να εννόησες ανεξάρτητα από την παραπάνω δήλωσή σου –κάπως αλαζονική αν θες τη γνώμη μου–  όμως η αλήθεια είναι ότι με το σχόλιό σου αυτό δεν ξεκαθάρισες επακριβώς τη θέση σου –σε μένα τουλάχιστον δεν έγινε με σαφήνεια αντιληπτό– αν δηλαδή αυτό που είπες σήμαινε, διά της ατόπου απαγωγής, πως προτιμούσες να ταφείς στο χώμα, το σκέφτομαι τόσο πολύ αυτές τις μέρες προσπαθώντας να καταλήξω σε κάποιο συμπέρασμα μια που δεν μπορούμε λόγω απόστασης να εξηγήσουμε λεπτομερώς ο ένας στον άλλον την άποψή του με αποτέλεσμα να καταφεύγουμε αναγκαστικά σε εικασίες, άραγε, όταν ο ένας θάβεται στο χώμα κι ο άλλος πετιέται στη θάλασσα κι είναι με κάποιον τρόπο γραφτό τους αυτών των δύο κάπως κάποτε να ξαναβρεθούν, άραγε η διαφορετικότητα αυτή των στοιχείων μέσα στα οποία θάβονται, μήπως αποτελεί εμπόδιο στο να συναντηθούνε πάλι; Γιατί έτσι αν είναι, θα προτιμούσα να μην το ρισκάρω –χωρίς όμως να φανεί ότι τρέχω πάλι από πίσω σου κάνοντάς σου το χατίρι– θα ήθελα, λοιπόν, αυτή τη στιγμή να σου προτείνω –και πες μου με μήνυμά σου αν συμφωνείς, δε χρειάζεται να με πάρεις τηλέφωνο– αν θα ήθελες να το κάνουμε έτσι, να κάψουν τα κορμιά μας σε αποτεφρωτήριο, έχοντας εμείς δηλώσει ξεκάθαρα από πριν με δημόσιο έγγραφο βάζοντας από κάτω την υπογραφή μας, πως επιθυμία μας είναι –ως μια μέση λύση που να αφήνει ικανοποιημένους και τους δύο– να πετάξουν τις στάχτες μας στον αέρα, σε αυτό το ουδέτερο στοιχείο, κι όπου πάνε. Σε μέρος όχι μακριά από τη θάλασσα πάντως. Θες;


Info
Η Βίκυ Τσελεπίδου γεννήθηκε στην Καβάλα το 1975. Σπούδασε Νομικά (Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης), Επικοινωνία (London Guildhall University) και Δημιουργική Γραφή. Το τελευταίο της βιβλίο, το μυθιστόρημα Αλεπού, αλεπού, τι ώρα είναι; κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Νεφέλη.

alt

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΗΣ ΒΙΚΥΣ ΤΣΕΛΕΠΙΔΟΥ

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Το παιδί που στέκεται εκεί

Το παιδί που στέκεται εκεί

Nέοι συγγραφείς έγραψαν για την Book Press ένα διήγημα με θέμα τη θάλασσα. Σήμερα, ο Θάνος Κάππας. 

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

...
Η κατάρα της Γαλλίδας

Η κατάρα της Γαλλίδας

Νέοι συγγραφείς έγραψαν για την Book Press ένα διήγημα με θέμα τη θάλασσα. Σήμερα, η Χίλντα Παπαδημητρίου.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

...
Υγρό φόρεμα

Υγρό φόρεμα

Νέοι συγγραφείς έγραψαν για την Book Press ένα διήγημα με θέμα τη θάλασσα. Σήμερα, ο Νικόλας Περδικάρης.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Ό,τι βαφτίζει ο καθένας...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

«Γυναικείο Βραβείο Μυθοπλασίας»: Ανακοινώθηκε η βραχεία λίστα του Women's Prize for Fiction 2024

«Γυναικείο Βραβείο Μυθοπλασίας»: Ανακοινώθηκε η βραχεία λίστα του Women's Prize for Fiction 2024

Η νικήτρια του βραβείου Women's Prize for Fiction 2024 (όπως και της κατηγορίας Non fiction που θεσμοθετήθηκε από φέτος) θα ανακοινωθεί στις 13 Ιουνίου. Κεντρική εικόνα: Από αριστερά προς τα δεξιά οι Aube Rey Lescure, Claire Kilroy και V. V. Ganeshananthan.

Επιμέλεια: ...

«Η μοναχοκόρη» της Γκουαδαλούπε Νέτελ (κριτική) – Οι πολλαπλές αποχρώσεις της μητρότητας

«Η μοναχοκόρη» της Γκουαδαλούπε Νέτελ (κριτική) – Οι πολλαπλές αποχρώσεις της μητρότητας

Για το βιβλίο «Η μοναχοκόρη» της Γκουαδαλούπε Νέτελ [Guadalupe Nettel] (μτφρ. Νάννα Παπανικολάου, εκδ. Ίκαρος). Kεντρική εικόνα: έργο της street artist Οla Volo © olavolo.com.

Γράφει η Φανή Χατζή

Όσο η άποψη ότι ο γενε...

«TACK»: Μια ταινία για τη δύναμη του καλού με πρωταγωνίστριες τις Σοφία Μπεκατώρου και Αμαλία Προβελεγγίου

«TACK»: Μια ταινία για τη δύναμη του καλού με πρωταγωνίστριες τις Σοφία Μπεκατώρου και Αμαλία Προβελεγγίου

Για το ντοκιμαντέρ «TACK» (παραγωγή Onassis Culture) της Βάνιας Τέρνερ με πρωταγωνίστριες τη Σοφία Μπεκατώρου, που πρώτη ξεκίνησε το ελληνικό #MeToo, και την Αμαλία Προβελεγγίου, της οποίας η καταγγελία για βιασμό από τον προπονητή της από τα έντεκά της οδήγησε στην πρώτη δίκη-ορόσημο όχι μόνο για τη δικαίωσή της αλ...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Μαργαρίτα Ιορδανίδη» του Μιχάλη Μακρόπουλου (προδημοσίευση)

«Μαργαρίτα Ιορδανίδη» του Μιχάλη Μακρόπουλου (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από τη νουβέλα του Μιχάλη Μακρόπουλου «Μαργαρίτα Ιορδανίδη», η οποία θα κυκλοφορήσει στις 19 Απριλίου από τις εκδόσεις Κίχλη.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Εἶχαν πιάσει γιὰ τὰ καλὰ οἱ ζέστες, καὶ τὴν ἑπόμενη Κυριακὴ κανόνισαν ν...

«Ο θάνατος έρχεται στάζοντας βροχή» του Αντρές Μοντέρο (προδημοσίευση)

«Ο θάνατος έρχεται στάζοντας βροχή» του Αντρές Μοντέρο (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Αντρές Μοντέρο [Andrés Montero] «Ο θάνατος έρχεται στάζοντας βροχή» (μτφρ. Μαρία Παλαιολόγου), το οποίο κυκλοφορεί στις 17 Απριλίου από τις εκδόσεις Διόπτρα.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Η μονομαχ...

«Σχολείο για την αγάπη» της Ολίβια Μάνινγκ (προδημοσίευση)

«Σχολείο για την αγάπη» της Ολίβια Μάνινγκ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Ολίβια Μάνινγκ [Olivia Manning] «Σχολείο για την αγάπη» (μτφρ. Φωτεινή Πίπη), το οποίο κυκλοφορεί στις 23 Απριλίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Όταν έφτασαν στην κορυφή του λό...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Μεγάλο το θέμα, μικρό το δέμας: 21 βιβλία για τη «μικρή» ή τη «σύντομη» ιστορία του… οτιδήποτε

Μεγάλο το θέμα, μικρό το δέμας: 21 βιβλία για τη «μικρή» ή τη «σύντομη» ιστορία του… οτιδήποτε

Υπάρχει μια «μικρή» ή μια «σύντομη» ιστορία για το… οτιδήποτε. Οι τίτλοι βιβλίων που επιχειρούν (και καταφέρνουν) να συμπυκνώσουν μεγάλα θέματα σε, συνήθως, ολιγοσέλιδα βιβλία είναι πάρα πολλοί. Εντυπωσιακά πολλοί. Στην παρακάτω πολύ ενδεικτική επιλογή είκοσι ενός βιβλίων μπορεί καν...

Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου 2024: «Με ένα βιβλίο πετάω!» ξανά... – 12 βιβλία για το μεγάλο ταξίδι της ανάγνωσης

Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου 2024: «Με ένα βιβλίο πετάω!» ξανά... – 12 βιβλία για το μεγάλο ταξίδι της ανάγνωσης

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου (23 Απριλίου) επιλέγουμε 12 βιβλία που μας βάζουν στα ενδότερα της λογοτεχνίας και μας συνοδεύουν στο ταξίδι της ανάγνωσης.

Γράφει ο Διονύσης Μαρίνος

Στις 23 Απριλίου γιορτάζουν τα βιβλ...

Δεν είναι «έγκλημα πάθους» είναι γυναικοκτονία: 5 μελέτες για την έμφυλη βία

Δεν είναι «έγκλημα πάθους» είναι γυναικοκτονία: 5 μελέτες για την έμφυλη βία

Πέντε μελέτες αναδεικνύουν τις νομικές και κοινωνικές διαστάσεις των γυναικοκτονιών και συμβάλλουν στην κατανόηση των αιτίων που προκαλούν την πιο ακραία μορφή έμφυλης βίας. Επειδή οι γυναικτοκτονίες δεν είναι «εγκλήματα πάθους» αλλά ανθρωποκτονίες με πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά.

Γράφει η Φανή Χ...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

15 Δεκεμβρίου 2023 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2023

Mυθιστορήματα, νουβέλες, διηγήματα, ποιήματα: Επιλογή 100 βιβλίων, ελληνικών και μεταφρασμένων, από τη βιβλιοπαραγωγή του 2023. Επιλογή: Συντακτική ομάδα της Book

ΦΑΚΕΛΟΙ