x
Διαφήμιση

16 Οκτωβριου 2018

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ:15:29:39 GMT +2

Διαφήμιση
ΒΡΙΣΚΕΣΤΕ: ΚΕΙΜΕΝΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ Η γη του θυμού

Η γη του θυμού

E-mail Εκτύπωση

altΠροδημοσίευση από τη νουβέλα του Χρήστου Χρυσόπουλου «Η γη του θυμού», που θα κυκλοφορήσει στις 20 Μαρτίου από τις εκδόσεις Νεφέλη.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

[...]

Βγήκε στο μπαλκόνι και άρχισε να πετάει στον δρόμο τα φλογισμένα χαρτιά που σκορπίζονταν στον αέρα σαν πανέμορφα μπουκέτα φωτιάς. Άλλα έσβηναν πριν φτάσουν στη γη και άλλα έπεφταν καιόμενα στον δρόμο καπνίζοντας μανιασμένα. Ήταν ένα μουντό, υγρό απόγευμα. Συννεφιά κάλυπτε τον ασθενικό ήλιο και το άρωμα της φωτιάς ταίριαζε όμορφα με το υγρό χώμα. Εκείνη η μυρωδιά προοιωνιζόταν με γλυκύτητα το επερχόμενο φθινόπωρο.

Μαζεύτηκαν διάφοροι περαστικοί και γείτονες. Κοιτούσαν απορημένοι το παράξενο θέαμα του μικρού αγοριού που πετούσε φούχτες φωτιάς στον αέρα. Του φώναζαν να σταματήσει και τον ρωτούσαν πού βρισκόταν η μητέρα του. Εκείνος στεκόταν ακίνητος στο κιγκλίδωμα και χόρταινε το χρυσό λαμπύρισμα στους τοίχους. Είχε θεριέψει μέσα του μια φωτοβόλος έξαρση. Όλοι έμειναν σιωπηλοί και απορημένοι κοιτώντας το μικρό αγόρι. Εκείνο έμεινε ασάλευτο με τα χέρια απλωμένα σαν φτερά. Ο απογευματινός άνεμος χάιδευε το πρόσωπό του. Μια χρυσή φεγγοβολή τον φώτιζε, ενώ τον στεφάνωνε μια αψίδα πυκνού μαύρου καπνού.        

ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ: Τους αγαπάς τους γονείς σου;
ΑΓΟΡΙ: Ναι.
ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ: Και τους δυο το ίδιο;
ΑΓΟΡΙ: Ναι.
ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ: Θέλεις να μου πεις για χθες;
ΑΓΟΡΙ: ...
ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ: Κατάλαβες τι έγινε;
ΑΓΟΡΙ: ...
ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ: Κατάλαβες τι έκανες χθες το απόγευμα;
ΑΓΟΡΙ: Ναι.
ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ: Άρα, ήξερες ότι η φωτιά θα έκανε ζημιές, έτσι;
ΑΓΟΡΙ: ...
ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ: Εμείς οι δυο μπορούμε να μιλήσουμε μεταξύ μας, δεν θέλω να σε μαλώσω.
ΑΓΟΡΙ: ...
ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ: Ό,τι πούμε θα το κρατήσουμε μυστικό.
ΑΓΟΡΙ: ...
ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ: Λοιπόν, για πες μου, είσαι θυμωμένος με κάποιον;
ΑΓΟΡΙ: ...
ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ: Σε πείραξαν μήπως ο μπαμπάς ή η μαμά;
ΑΓΟΡΙ: Όχι.
ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ: Ούτε σ’ εμένα μιλάς πολύ πάντως...
ΑΓΟΡΙ: ...
ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ: Έχεις φίλους;
ΑΓΟΡΙ: ...
ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ: Να το πούμε αυτό που έγινε σε κάποιον άλλο;
ΑΓΟΡΙ: ...
ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ: Θα σε πείραζε να το μάθουν στο σχολείο σου;
ΑΓΟΡΙ: ...
ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ: Καλά, ας το αφήσουμε αυτό κατά μέρος. Για πες μου, να πούμε στη μαμά και στον μπαμπά να έρθουν μέσα να μιλήσουμε όλοι μαζί;
ΑΓΟΡΙ: Όχι.
ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ: Α, να που μιλάς, λοιπόν!
ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ: Είσαι θυμωμένος μαζί τους για κάτι;
ΑΓΟΡΙ: ...
ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ: Είναι κι εκείνοι στενοχωρημένοι μ’ αυτό που έγινε. Το ξέρεις, έτσι;
ΑΓΟΡΙ: Δεν με νοιάζει.
ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ: Προσπαθούν να καταλάβουν γιατί το έκανες.
ΑΓΟΡΙ: ...
ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ: Για πες μου, δεν θα σε πείραζε αν μεγάλωνε η φωτιά και καταστρεφόταν το σπίτι σας;
ΑΓΟΡΙ: ...
ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ: Λοιπόν; Για πες μου...
ΑΓΟΡΙ: Όχι.
ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ: Δεν τα αγαπάς τα πράγματά σου;
ΑΓΟΡΙ: Δεν με νοιάζει.
ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ: Οι γονείς σου, όμως, κάνουν ό,τι μπορούν για να σου πάρουν αυτά που θέλεις.
ΑΓΟΡΙ: Δεν με νοιάζουν.
ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ: Ποια λες; Τα παιχνίδια;
ΑΓΟΡΙ: ...
ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ: Δεν σε νοιάζουν τα παιχνίδια;
ΑΓΟΡΙ: Κι αυτά.
ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ: Και τι άλλο; Τι δεν σε νοιάζει;
ΑΓΟΡΙ: Τι θα μου πάρουν. Δεν με νοιάζει. Ούτε αυτοί με νοιάζουν.
ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ: Δεν είναι καλό αυτό, να μη νοιάζεσαι για τους γονείς σου, έτσι δεν είναι;
ΑΓΟΡΙ: Δεν με νοιάζει.
 
altΤον τελευταίο καιρό ένα επίμονο όνειρο τον βασανίζει τις νύχτες. Έχει βγει βόλτα με τους γονείς του για να κοιτάξει τις αφίσες στους δρόμους και φορά το σκούρο παλτό και το κασκόλ του. Μόνο που στο όνειρο το κασκόλ είναι κόκκινο. Είναι ευτυχισμένος σ’ αυτόν τον εφιάλτη και περπατά ξεκούραστα, λες και το σώμα του δεν έχει βάρος. Ο αέρας τον χτυπά στο πρόσωπο κρύος και αρωματισμένος από τα πεύκα. Περπατούν πιασμένοι χέρι-χέρι οι τρεις τους, εκείνος στη μέση, σε μια άγνωστη περιοχή κατάφυτη από κωνοφόρα. Είναι τόσο ευτυχισμένος σ’ αυτό το όνειρο, όσο δεν είχε ποτέ φανταστεί. Περπατούν ανέμελα και αισθάνονται πρωτόγνωρα όμορφοι. Και το πιο σπουδαίο: εκείνος δεν φοβάται τίποτα. Στη συνέχεια, κάθε φορά, στο ίδιο σημείο του ονείρου, αισθάνεται κάτι εντελώς παράδοξο και κατόπιν ο γνώριμος θυμός επιστρέφει. Δεν είναι ένας δικαιολογημένος θυμός, αλλά μια γνώριμη ανεξήγητη οργή. Γυρνά τότε το βλέμμα πίσω του, ξεφεύγει από τα χέρια τους και επιταχύνει το βήμα, όμως διαπιστώνει ότι με κάθε διασκελισμό αφήνει πίσω του το κενό, το χάος. Δρόμοι, σπίτια, πεύκα, ουρανός, τα πάντα εξαφανίζονται στο πέρασμά του, έτσι που να τον ακολουθεί συνεχώς ένας κολοσσιαίος μαύρος τοίχος, ένα προπέτασμα ανυπαρξίας που απλώνεται στο άπειρο. Λες κι έχει καταστεί εκείνος, μόνος, η αιτία εξάλειψης του σύμπαντος. Και όσο τρέχει, τόσο η χοάνη που τον συνοδεύει αφανίζει την πλάση, μα και το ίδιο το όνειρο, γιατί πίσω της μένει ανόθευτο σκοτάδι. Βλέποντας αυτή τη μαύρη τρύπα να τον ακολουθεί, τρέχει μανιασμένα μέσα στο όνειρό του, όσο πιο γρήγορα μπορεί, και το μόνο που καταφέρνει είναι να τραβάει με το πέρασμά του όλο και ταχύτερα τον κόσμο στην άβυσσο. Στέκεται τότε για λίγο, γιατί συνειδητοποιεί πως αν συνεχίσει, θα καταδικάσει όλη την πλάση σε αφανισμό. Γυρνά τότε και αντιμετωπίζει το χάος κατά πρόσωπο, το κενό που δημιούργησε. Μπροστά του απλώνεται το τίποτα. Κάνει τότε με ένα επίμονο αίσθημα οργής το τελευταίο βήμα. Βουτά στο κενό και μ’ αυτό το κύκνειο λυτρωτικό πέταγμα εξαφανίζει τα πάντα πίσω του. Δύο κύματα ανυπαρξίας συγκρούονται για να ενωθούν στο απόλυτο σκοτάδι του τίποτα.
                 
ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ: Δεν πρέπει τα παιδιά να νοιάζονται για τους γονείς τους;
ΑΓΟΡΙ: ...
ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ: Δεν πρέπει;
ΑΓΟΡΙ: Κι αυτοί.
ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ: Δηλαδή;
ΑΓΟΡΙ: Τίποτα...
ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ: Κατάλαβα τι είπες. Θέλεις να μου πεις λίγο περισσότερα;
ΑΓΟΡΙ: ...
ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ: Νομίζεις ότι εκείνοι δεν σε προσέχουν;
ΑΓΟΡΙ: ...
ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ: Γι’ αυτό έβαλες τη φωτιά;
ΑΓΟΡΙ: ...
ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ: Αν το έκανες γι’ αυτό, δεν ήταν πολύ καλός τρόπος. Σωστά;
ΑΓΟΡΙ: ...
ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ: Δεν θα ήταν καλύτερα να τους μιλήσεις;
ΑΓΟΡΙ: ...
ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ: Τι νομίζεις, ότι δεν θα σε άκουγαν αν τους μιλούσες;
ΑΓΟΡΙ: Όχι.
ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ: Προσπάθησες;
ΑΓΟΡΙ: ...
ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ: Να τους φέρω εδώ να μιλήσουμε όλοι μαζί;
ΑΓΟΡΙ: Όχι.
ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ: Τι θα κάνουμε τότε;
ΑΓΟΡΙ: ...
ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ: Τι λες να κάνουμε;
ΑΓΟΡΙ: ...
ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ: Θα το αφήσουμε έτσι αυτό που έγινε;
ΑΓΟΡΙ: Δεν ξέρω.
ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ: Θα το αφήσουμε σαν να μην έγινε τίποτα;
ΑΓΟΡΙ: Ναι.
ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ: Αυτό δεν γίνεται. Αφού το έκανες. Έτσι δεν είναι; Το καταλαβαίνεις αυτό, δεν το καταλαβαίνεις;
ΑΓΟΡΙ: Δεν ξέρω.
ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ: Μη μου λες δεν ξέρω, αφού ξέρεις τι έκανες.
ΑΓΟΡΙ: Ναι.
ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ: Ωραία, λοιπόν, τι θα κάνουμε μ’ αυτό;
ΑΓΟΡΙ: ...
ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ: Να φέρουμε τους γονείς σου μέσα να τους ρωτήσουμε κι εκείνους;
ΑΓΟΡΙ: ...
ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ: Αυτό όμως δεν το θέλεις, έτσι δεν είναι;
ΑΓΟΡΙ: Όχι.
ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ: Ωραία, τότε να μου πεις.
ΑΓΟΡΙ: Τι;
ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ: Τι ήθελες. Μ’ αυτή τη φωτιά που έβαλες.
ΑΓΟΡΙ: ...
ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ: Είσαι μεγάλο παιδί τώρα και είσαι υπεύθυνος γι’ αυτά που κάνεις. Δεν μπορούμε να το αφήσουμε έτσι.
ΑΓΟΡΙ: ...
ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ: Κοίτα, έτσι δεν κάνουμε τίποτα.
ΑΓΟΡΙ: ...
ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ: Γιατί δεν μιλάς; Μη με κάνεις να θυμώσω.
ΑΓΟΡΙ: Δεν ξέρω.
ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ: Αυτή δεν είναι καλή απάντηση. Όλοι ξέρουμε. Αν δεν θέλεις να δουλέψεις μαζί μου, θα αργήσεις να βγεις από δω μέσα.
ΑΓΟΡΙ: ...
ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ: Αρχίζω και θυμώνω μαζί σου. Σ’ το λέω να το ξέρεις.
ΑΓΟΡΙ: ...
ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ: Αρχίζω και θυμώνω.
ΑΓΟΡΙ: ...
ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ: Εντάξει λοιπόν, όπως θέλεις. Γύρνα αμέσως στο δωμάτιό σου. Θα σε φωνάξω όταν πρέπει. Σκέψου τι έκανες. Δεν θα ξεμπλέξεις εύκολα μαζί μου. Να το ξέρεις. Εδώ δεν περνάνε αυτά που ξέρεις.

Είναι δύσκολο να ελέγξεις τον θυμό. Όλοι το ξέρουν αυτό. Και γι’ αυτόν τον λόγο, ο θυμός είναι η πιο δραστική μέθοδος θυματοποίησης. Ίσως να μην είναι τυχαίο που οι λέξεις «θυμός» και «θύμα» συγγενεύουν τόσο πολύ... Γιατί ο θυμός φτιάχνει τα θύματά του προτού ξεσπάσει. Με τον φόβο. Με την ανάγκη του κατευνασμού. Με την απειλή. Κι έτσι, η βία πλέον δεν είναι απαραίτητο να καταστεί εμφανής. Δεν είναι απαραίτητο να ξεπεράσει τα όρια της αυτοσυγκράτησης. Οι υπόνοιες και μόνο είναι επαρκείς. Η αρχή μιας χειρονομίας... Μια λέξη ορφανή... Και η κίνηση έχει ήδη ολοκληρωθεί, η οργή είναι ήδη ελεύθερη.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Η ιδιωτική μου αντωνυμία

Η ιδιωτική μου αντωνυμία

Προδημοσίευση από τη συλλογή πεζών του Παναγιώτη Χατζημωυσιάδη «Η ιδιωτική μου αντωνυμία» που θα κυκλοφορήσει στις 20 Οκτωβρίου από τις εκδόσεις Κίχλη.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

...
Τα κορίτσια που γελούν

Τα κορίτσια που γελούν

Προδημοσίευση από το βιβλίο της Εύας Στάμου «Τα κορίτσια που γελούν», που θα κυκλοφορήσει στις 15 Οκτωβρίου από τις εκδόσεις Αρμός.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

...
Καινούργια μέρα

Καινούργια μέρα

Προδημοσίευση από το μυθιστόρημα του Νίκου Χρυσού «Καινούργια μέρα», που θα κυκλοφορήσει στις 15 Οκτωβρίου από τις εκδόσεις Καστανιώτη.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Η αφ...

Διαφήμιση
ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ
Η ιδιωτική μου αντωνυμία

Η ιδιωτική μου αντωνυμία

Προδημοσίευση από τη συλλογή πεζών του Παναγιώτη Χατζημωυσιάδη «Η ιδιωτική μου αντωνυμία» που θα κυκλοφορήσει στις 20 Οκτωβρίου από τις εκδόσεις Κίχλη.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

...
Τέχνη νέα και γραία

Τέχνη νέα και γραία

Του Κώστα Κουτσουρέλη

Συνηθίζουν να μιλούν για έργα της ωριμότητας και έργα της νεότητας. Η διάκριση είναι χρήσιμη, φτάνει να έχουμε πάντοτε υπ’ όψιν μας ότι η σχέση αυτών των δύο μεταξύ τους δεν είναι ιεραρχική – το λογοτέχνη...

Η απογύμνωση του ηθοποιού

Η απογύμνωση του ηθοποιού

Για την παράσταση «Tο Σώσε» του Michael Frayn, σε μετάφραση και σκηνοθεσία του Έκτορα Λυγίζου, η οποία παρουσιάζεται στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση μέχρι και τις 27 Οκτωβρίου.

Του Νίκου...

Διαφήμιση

ΨΗΦΟΦΟΡΙΑ

 

Ποια θεματική θα θέλατε να διαβάζετε συχνότερα;





ΒΡΕΙΤΕ ΜΑΣ ΚΙ ΕΔΩ

 

Network Social  RSS Facebook Twitter Youtube