x
Διαφήμιση

17 Ιουνιου 2019

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ:00:00:00 GMT +2

Διαφήμιση
ΒΡΙΣΚΕΣΤΕ: ΚΕΙΜΕΝΑ ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ Τσιμπήματα στην καρδιά

Τσιμπήματα στην καρδιά

E-mail Εκτύπωση

floor patterns brown empty roomΤης Μαρίας Κώτσια

Το ασανσέρ ήταν χαλασμένο∙ έπρεπε ν' ανέβει τόσους ορόφους με τα πόδια. Ο γιατρός την προηγούμενη βδομάδα του το είχε πει ξεκάθαρα – η καρδιά του βρισκόταν σε οριακό σημείο, μια ελάχιστη παρασπονδία και δεν θα γλίτωνε το δεύτερο έμφραγμα.

Άρχισε ν' ανεβαίνει αργά αργά κρατώντας με το ένα χέρι την κουπαστή της σκάλας∙ χρόνια πριν την κατέβαινε τα πρωινά σχεδόν τρέχοντας, ανάλαφρος.
Η εξώπορτα στο διαμέρισμα του πέμπτου ήταν μισάνοιχτη. Μπήκε, έβγαλε τα παπούτσια του και τα άφησε δίπλα στα υπόλοιπα ζευγάρια που ήταν παρατεταγμένα μπροστά στο πορτμαντό∙ αυτή η συνήθεια είχε ξεκινήσει όταν τα παιδιά ήταν ακόμα μικρά κι εκείνος γελούσε λέγοντας ότι η είσοδος του σπιτιού θύμιζε μουσουλμανικό τέμενος. Κρέμασε το παλτό και προχώρησε πιο βαθιά στο σαλόνι. Σε κάθε βήμα ένιωθε ψίχουλα και σκουπιδάκια να θρυμματίζονται κάτω από τα πέλματά του.
– Ωραία μυρίζει, έψησες τη γαλοπούλα;
– Ναι, έρχομαι.
– Είχα δώσει στον μικρό να φέρει κιμά, λαιμό και λίγο συκώτι.
– Ναι, όλα εντάξει. Κάθισε, έρχομαι.

Η Δώρα βγήκε από την κουζίνα, φορούσε μια κλαρωτή ρόμπα με κουμπιά και λουλουδάτες παντόφλες με τακούνι. Τα μαλλιά της ήταν πιασμένα όπως όπως σε κότσο∙ στ' αυτιά της κρέμονταν δυο μεγάλα σκουλαρίκια που τραβούσαν τους λοβούς προς τα κάτω.
– Τα παιδιά;
– Θα έρθουν όπου να' ναι. Θέλεις να πιεις κάτι;
– Ένα νερό.

Η μέρα ήταν μουντή, ο ουρανός μπουκωμένος σύννεφα. Στο παράθυρο μια σειρά κίτρινα φωτάκια αναβόσβηναν άρρυθμα∙ πάνω στο τραπέζι ο χιονάνθρωπος, που είχε φτιάξει η κόρη του στο δημοτικό, γκρίζος πια, στεκόταν δίπλα στην πιατέλα με τα ρόδια.

Η Δώρα επέστρεψε κρατώντας το ποτήρι με το νερό. Του φάνηκε πως οι αστράγαλοί της πρήστηκαν λίγο από την τελευταία φορά που την είχε δει –πρέπει να ήταν Μάιος, στα γενέθλια του Σπύρου- και οι ήδη ανοιχτοί γοφοί της σα να φάρδυναν κι άλλο.
Σήκωσε το χέρι του για να πιάσει το ποτήρι όμως εκείνη δεν τον είδε και το ακούμπησε στο τραπέζι.
– Φοράς παράταιρες κάλτσες, η μία είναι μαύρη κι η άλλη σκούρο μπλε.
– Ίσως. Ποτέ δεν μπόρεσα να τα ξεχωρίσω αυτά τα δύο.

Ήταν πεπεισμένος πως φορούσε ένα ζευγάρι μαύρες κάλτσες - το είχε ελέγξει κάτω από το φως της λάμπας το πρωί. Κάποτε αυτή μπορεί να ήταν η αρχή ενός καβγά.
Το τηλέφωνο χτύπησε και η Δώρα σηκώθηκε για ν' απαντήσει.
– Η Έλση ήταν, δεν θα έρθει για φαγητό, είναι με παρέα κάτω στο κέντρο και θα καθίσουν σε κάποιο μαγαζί.
– Κι ο Σπύρος;
– Δεν είπε τίποτα, θα φανεί.

Την τελευταία φορά που είχε δει την κόρη του ήταν σταματημένος σ' ένα φανάρι και η Έλση παραδίπλα πάνω σε μια μηχανή μεγάλου κυβισμού. Ο οδηγός –όποιος κι αν ήταν- φορούσε κράνος, εκείνη όχι.

Η Δώρα άνοιξε την τηλεόραση κι έκανε ζάπινγκ. Παρατηρούσε το προφίλ της∙ αν του το έδειχναν τώρα σε μια φωτογραφία θα δυσκολευόταν ν' αναγνωρίσει -σ' αυτό- το πρόσωπο της γυναίκας που κάποτε παντρεύτηκε. Για μια στιγμή του θύμισε τη μορφή της μάνας του - το πηγούνι και ο λαιμός που ενώνονταν σε μια καμπυλωτή γραμμή.

Το νερό ήταν ζεστό και το ποτήρι μύριζε ελαφρώς χλωρίνη. Ήπιε μια γουλιά και το άφησε. Η ώρα περνούσε κι έπρεπε να φάει κάτι για να πάρει τα χάπια του.
– Τι είναι αυτό που βλέπουμε;
– Το καινούριο τούρκικο σίριαλ, λόγω της ημέρας έχουν βάλει δύο επεισόδια μαζί.

Για ώρα μετά του μιλούσε και του ανέλυε την υπόθεση του έργου κι εκείνος την άκουγε κουνώντας το κεφάλι συγκαταβατικά μέχρι που τον πήρε ο ύπνος εκεί καθιστό στην πολυθρόνα. Είχε πάει απόγευμα όταν ξύπνησε. Η Δώρα τον είχε σκεπάσει με μια μάλλινη κουβέρτα και είχε ανεβάσει τα πόδια του στο σκαμπό.
– Ο Σπύρος αργεί πολύ, θέλεις να σερβίρω να φάμε;
Κάθισαν στην τραπεζαρία αντικριστά. Τα πιάτα ήταν γεμάτα κρέατα σάλτσες και πίτες - όλα απαγορευτικά για αυτόν. Ξεκίνησε όμως να τρώει και να τα δοκιμάζει και την επαίνεσε για τη μαγειρική της. Χαμογέλασε και του σέρβιρε ένα επιπλέον κομμάτι γαλοπούλας με γέμιση κάστανο. Αρνήθηκε ευγενικά να φάει το γλυκό και η Δώρα τύλιξε την πουτίγκα σε αλουμινόχαρτο και του την έδωσε να την πάρει μαζί του.

Φόρεσε το παλτό και τα παπούτσια του και στάθηκε στην εξώπορτα.
– Τα παιδιά δεν θα ερχόντουσαν σήμερα, έτσι δεν είναι;
Η Δώρα κούνησε καταφατικά το κεφάλι.
Την ευχαρίστησε για το γεύμα κι άρχισε να κατεβαίνει τις σκάλες νιώθοντας τσιμπήματα στην καρδιά. 

 

* Η Μαρία Κώτσια γεννήθηκε το 1979 στην Θεσσαλονίκη. Φοίτησε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών Αθηνών, ενώ παράλληλα παρακολούθησε μαθήματα σκηνογραφίας, φωτογραφίας και video art. Συμμετείχε σε ομαδικές εκθέσεις και video art festivals, ενώ διηγήματά της έχουν δημοσιευτεί σε περιοδικά ή συλλογικές εκδόσεις.

 

***

ΟΡΟΙ ΚΑΙ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΧΩΡΟ
Στη στήλη αυτή δημοσιεύονται διηγήματα (κείμενα μυθοπλασίας) στην ελληνική γλώσσα τα οποία μέχρι τη στιγμή της αποστολής τους δεν έχουν δημοσιευτεί σε έντυπο ή οπουδήποτε στο διαδίκτυο. Τα διηγήματα αποστέλλονται στην ηλεκτρονική διεύθυνση  Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε. . Στην περίπτωση που το διήγημα επιλέγεται για να δημοσιευτεί, και μόνο σε αυτή, θα επικοινωνούμε με τον συγγραφέα το αργότερο μέσα σε 20 μέρες από την αποστολή του διηγήματος και θα τον ενημερώνουμε για το χρόνο της επικείμενης δημοσίευσης. Σε κάθε άλλη περίπτωση, καμιά επιπλέον επικοινωνία δεν θα πρέπει να αναμένεται και ο συγγραφέας επαναποκτά αυτομάτως την κυριότητα του κειμένου του. Τα προς δημοσίευση διηγήματα ενδέχεται να υποστούν γλωσσική επιμέλεια.  

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
ΟΓΑ

ΟΓΑ

Του Αλέξανδρου Αδαμόπουλου

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, θυμάμαι και το υπουργικό αυτοκ...

Μια μεταμόρφωση

Μια μεταμόρφωση

Της Μιλένας Ζαφειροπούλου

Ξύπνησε το πρωί και τίποτα δεν είχε αλλάξει. Τα χέρια του το ίδιο σχήμα, μέγεθος, χρώμα που είχαν και χθες όταν αποκαμωμένος αποκοιμήθηκε στο κάθισμά του. Τα πόδια στη θέση τους. Κανένας πόνος δ...


Στα βαθιά

Στα βαθιά

Της Εύας Πιάδη

…μου έδωσε το ίδιο όνομα με εκείνη. Μου φόρεσε ίδια ρούχα, ίδια όνειρα. Με έντυσε με το χαμόγελό της, με πέταξε στα ίδια αδιέξοδα. Μου ζήτησε να κάνω τις ίδιες χειραψίες, να αντικρύσω τα ίδια μάτια. Με μίσησε, μ...

Διαφήμιση
ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ
Πατέρες και γιοι, ξανά

Πατέρες και γιοι, ξανά

Για το μυθιστόρημα του Χρήστου Αστερίου «Η θεραπεία των αναμνήσεων» (εκδ. Πόλις) και το αυτοβιογραφικό αφήγημα του Άρη Φιορέτου «Ο μισός ήλιος – Ένα βιβλίο για έναν πατέρα» (μτφρ. Κώστας Κοσμάς, εκδ. Πατάκη).

Του ...

O ταλαντούχος κύριος Αντρές Μπάρμπα

O ταλαντούχος κύριος Αντρές Μπάρμπα

Για τα βιβλία του Andrés Barba «Χέρια Μικρά» και «Φωτεινή πολιτεία» και τα δύο σε μετάφραση της Βασιλικής Κνήτου, τα οποία κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Των Χριστίνας Μπατσίλα, Χρύσας Παπανικολάου, ...

ΟΓΑ

ΟΓΑ

Του Αλέξανδρου Αδαμόπουλου

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, θυμάμαι και το υπουργικό αυτοκ...

Διαφήμιση

ΨΗΦΟΦΟΡΙΑ

 

Ποια θεματική θα θέλατε να διαβάζετε συχνότερα;





ΒΡΕΙΤΕ ΜΑΣ ΚΙ ΕΔΩ

 

Network Social  RSS Facebook Twitter Youtube