Σαν τους ανθρώπους που γελάνε μόνοι τους

Εκτύπωση

san tous anthropous700Της Δήμητρας Παναγιωτοπούλου

Περνάει μια σκουπιδιάρα και κάτι πέφτει, να τες άρχισαν πάλι ν’ αρπάζονται, κάτι να μοιράσουν, κάτι απ’ το ίδιο που το θέλουν όλες, άρχισαν πάλι να τραβιούνται να ρίχνονται η μια στην άλλη να χτυπιούνται θυμωμένα πάνω στις λαμαρίνες. Απλώνεις το ποδάρι σου επάνω στις βρεγμένες πλάκες, ψιλοβρέχει. Καπνός από καμένο ξύλο, αιθαλομίχλη παντού στη μόστρα των γκρίζων οικοδομών. Στο βάθος κάτι πόδια με μαύρα άρβυλα περνάν απέναντι τις κλοτσάν, άρβυλα μαύρα με κορδόνια λυτά γδαρμένα μπροστά ξεφτισμένα με πρόκες στη σόλα τις κλοτσάν, σκορπίζουν τρομαγμένες, σπάζουν γυαλιά, ήχος από σπασμένα τζάμια κάτω από άρβυλα, γυαλιά που πατιούνται, τσιρίδες, πάει σκόρπισαν, σιωπή για λίγο. Γυρίζεις πλευρό, τεντώνεσαι. Να τες πάλι σπρώχνονται για κάτι που κινείται στη σχάρα του υπονόμου ρίχνονται πάλι όλες μαζί, καβαλούν η μια την άλλη, δεν προλαβαίνουν, πηγαίνουν πίσω απ’ το σαράβαλο, ακούγονται σπρωξίματα και κουτουλιές στη λαμαρίνα, κούφια χτυπήματα σε άδεια μεταλλική φλούδα, κραδασμοί από κάτι λεπτό που συνεχίζει να πάλλεται. Σωπαίνουν. Ρίχνει ψιλές σταγόνες, βρέχεται το ποδάρι σου επάνω στο τσιμέντο, τα μάτια σου θολώνουν, στάζουν στη γλώσσα σου σταγόνες με λιπαρή στυφή γεύση καπνού, τις γλείφεις. Λάστιχα που μαρσάρουν στη λακκούβα, σε πιτσιλάει το νερό, τινάζεις το βρεγμένο σου ποδάρι, το μαζεύεις να διώξεις το λασπόνερο. Δεν ακούγεται κιχ. Να τες πάλι, βλέπεις τα αναμαλλιασμένα τους κεφάλια, τα μάτια τους γυαλίζουν μέσα στο σκοτάδι, τις ακούς που αναπνέουν βαριά, ρουφούν τις μύξες τους και σπρώχνονται. Ξέρουν ότι τις βλέπεις απ’ τα μισάνοιχτα μάτια σου και κορδώνονται. Δυο γάμπες βγαίνουν ανάμεσα σε κάδο και καπό, μια σκούρη ρόμπα κουνιέται, πάει πίσω από τον κάδο, αφήνει κάτι, κάνει στροφή. Ρόμπα μέχρι τη γάμπα με ξηλωμένες άκρες που τρίβεται στην πόρτα πριν την κλείσει. Ψιλοβρέχει. Μούδιασε η λεκάνη σου, πονάς, απλώνεις το άλλο σου ποδάρι και τεντώνεσαι. Να τες πετιούνται τώρα απότομα σα να είδαν κάτι μέσα στο σκοτάδι, όμως πριν στρίψουν στο στενό γυρίζουν πάλι πίσω, σε κοιτάζουν, για μια στιγμή τα μάτια τους αστράφτουν στο σκοτάδι. Χώνονται μες τον κάδο γουργουρίζουν και μετά πάλι, πηδούν και κρύβονται κάτω απ’ το καπό. Ένα βανάκι με ζωγραφιά χρωματιστά άλογα και λιοντάρια φρενάρει δίπλα στο σαράβαλο, δυο πόδια με πράσινες γαλότσες, μια λεκάνη λεπτή ακουμπάει στο κρεπ των παπουτσιών κάτι αφήνει, τρέχουν αυτές, ορθώνουν τις ουρές τους, δυο χέρια τις αρπάζουν μία μία, ενώ αυτές γλείφονται, κορδώνονται, τρίβονται στις γαλότσες, η πίσω πόρτα από το βανάκι κλείνει με θόρυβο. Μαρσάρισμα της μηχανής, δυνατά φώτα σε φωτίζουν, στρίβεις το κεφάλι σου προς το σκοτάδι και γελάς, γλείφεις τα μουστάκια σου και γουργουρίζεις, σύσπαση του προσώπου σου μ’ ένα βουβό χαμόγελο σαν τους ανθρώπους που γελάνε μόνοι τους. 

ΔΗΜΗΤΡΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ

dimitra panINFO
Γεννήθηκε στην Κομοτηνή το 1968. Εργάζεται ως φιλόλογος στη Μέση Εκπαίδευση. Κείμενά της έχουν δημοσιευτεί σε ηλεκτρονικά και έντυπα περιοδικά.
 
 
 
 

 

 

 

 

 

 

 

 

***
ΟΡΟΙ ΚΑΙ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΧΩΡΟ
Στη στήλη αυτή δημοσιεύονται διηγήματα (κείμενα μυθοπλασίας) στην ελληνική γλώσσα τα οποία μέχρι τη στιγμή της αποστολής τους δεν έχουν δημοσιευτεί σε έντυπο ή οπουδήποτε στο διαδίκτυο. Τα διηγήματα αποστέλλονται στην ηλεκτρονική διεύθυνση  Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε. . Στην περίπτωση που το διήγημα επιλέγεται για να δημοσιευτεί, και μόνο σε αυτή, θα επικοινωνούμε με τον συγγραφέα το αργότερο μέσα σε 20 μέρες από την αποστολή του διηγήματος και θα τον ενημερώνουμε για το χρόνο της επικείμενης δημοσίευσης. Σε κάθε άλλη περίπτωση, καμιά επιπλέον επικοινωνία δεν θα πρέπει να αναμένεται και ο συγγραφέας επαναποκτά αυτομάτως την κυριότητα του κειμένου του. Τα προς δημοσίευση διηγήματα ενδέχεται να υποστούν γλωσσική επιμέλεια.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Ξένη

Ξένη

Της Άννας Παπαδάκη-Σωτηριάδη

«Ψιψιψι, Γιωργία!» το ανοξείδωτο μπολ ντιντίνισε για πολλοστή φορά, «Γιωργία! Πού στον κόρακα τρύπωσες πάλι, μωρή σουρτούκω;»
Άφαντη η γάτα, Γιωργία απ’ το Τζωρτζ Κλούνεϊ, έρως μέγας και κρυφό...

Δελτίο καιρού

Δελτίο καιρού

Της Βάνιας Σύρμου

Το ραδιόφωνο συντονισμένο στη συχνότητα του τοπικού σταθμού έπαιζε όπως κάθε πρωί σε χαμηλή ένταση. Σκυμμένη πάνω από μια σελίδα λευκού χαρτιού στο τραπέζι της κουζίνας έγραφε απορροφημένη τις σκέψεις της με ...

Τάρανδος ή ελάφι

Τάρανδος ή ελάφι

Του Δημήτρη Φύσσα

«Ξακουστά είναι τα νορβηγικά φιόρντ. Αλλά όλες οι σκανδιναβικές χώρες έχουνε φιόρντ, κι επίσης η Ιρλανδία κι η Ρωσία. Άμα είσαι ναυτικός, τα βλέπεις όλα αυτά.

...
Διαφήμιση
ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ
Ο Εμμανουέλ Καρρέρ στο εργαστήρι του Γιώργου Καράμπελα

Ο Εμμανουέλ Καρρέρ στο εργαστήρι του Γιώργου Καράμπελα

Μεταφραστές και επιμελητές αποκαλύπτουν τις διαδρομές μέσα από τις οποίες προσέγγισαν τη γλώσσα, το ύφος ή και την οικονομία ενός βιβλίου και μοιράζονται μαζί μας τα μυστικά του εργαστηρίου τους. Φιλοξενούμενος, ο μεταφραστής Γιώργος Καράμπελας, με αφορμή το μυθιστόρημα του Emmanuel Car...

Χάρης Ψαρράς: «Στην πόλη ο χρόνος μέρα νύχτα ξύπνιος μένει»

Χάρης Ψαρράς: «Στην πόλη ο χρόνος μέρα νύχτα ξύπνιος μένει»

Σε αυτή τη στήλη αναρτώνται αδημοσίευτα ποιήματα σύγχρονων Ελλήνων ποιητών. Όγδοη ενότητα «Η ποίηση ως πόλη». Φιλοξενούμενος σήμερα ο Χάρης Ψαρράς.

Επιμέλεια: Γιώργος Αλισάνογλου

Επέκταση σχεδίου πόλ...

Αγαπητέ Αλέξη!

Αγαπητέ Αλέξη!

Ανοιχτή επιστολή προς τον Αλέξη Πανσέληνο με αφορμή το βιβλίο του «Σεμινάρια δημιουργικής γραφής» (εκδ. Κίχλη).

Του Γιώργου Ν. Περαντωνάκη

Αγαπητέ Αλέξη...