x
Διαφήμιση

29 Φεβρουαριου 2020

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ:00:07:00 GMT +2

Διαφήμιση
ΒΡΙΣΚΕΣΤΕ: ΚΕΙΜΕΝΑ ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ Λευκό φως

Λευκό φως

E-mail Εκτύπωση

Richter dead 1988Της Γεωργίας Γιαννοπούλου

Κουλουριασμένη σε μια άκρη του κελιού δίπλα στον σπασμένο νιπτήρα χώνει το κεφάλι όσο πιο βαθιά μπορεί στα πόδια. Οι λυγμοί της αθόρυβοι. Διάφανοι και επαναλαμβανόμενοι σαν τις σταγόνες που εδώ και τέσσερα χρόνια χάνονται στον οχετό, τη μόνη σύνδεση με τον έξω κόσμο. Τώρα δε θα την ακούσει κανείς. Η ευχαρίστηση θα είναι όλη δική της. 

Την ξάφνιασε ότι μπορεί να βγει από μέσα της δάκρυ. Δεν καταλάβαινε καν αν έκλαιγε για την Uli ή την αναπάντεχη ικανότητά της να αισθανθεί. Τίποτα δεν είχε νιώσει όταν άφησε τον Felix στον πατέρα του παρά τις επίμονες παρακλήσεις του να έρθει στα συγκαλά της. Τίποτα όταν έμαθε για τον πρώτο νεκρό απ' τις δράσεις του κινήματος. Στην κηδεία της μάνας της δεν πήγε, ήδη ήταν τότε στη λίστα. Θα είχε κλάψει; Αχ, μάνα, άδικος ο χαμός σου. Πώς γίνεται να μην κατάλαβες εσύ τον σκοπό μας...

Ο θάνατος της Uli –αυτοκτονία η επίσημη εκδοχή– ήταν όμως κάτι άλλο. Σαν μια ρωγμή που άνοιξε στη φιμωμένη βούλησή της για ελευθερία, για να βγει από τον άτοπο λήθαργό της, εάν δεν είχε συμβεί κάτι ακόμα πιο δυσάρεστο, με μοναδικό σκοπό, έλεγε από μέσα της, να φτάσει η δυστυχία της στα όρια του παροξυσμού. Η σιωπή αυτή –και ήταν αδιαπραγμάτευτο– σήμαινε το οριστικό τέλος των αγώνων τους. Το τέλος όλων εκείνων που φλόγιζαν την ψυχή της όταν πράγματα άθλια και αβάσταχτα στα μάτια των κοινών ανθρώπων, των ανθρώπων χωρίς σκοπό, τη δοκίμαζαν.

Ο φύλακας είπε χαμογελώντας ότι απ' το κελί της Uli ακουγόταν μουσική όταν κλώτσησε το σιδερένιο κρεβάτι κι αγκάλιασε τη θηλιά. Έψαλλε; Τραγουδούσε; Τρανζίστορ δεν άφηναν στο ίδρυμα. Τι δαίμονες μπήκαν στο μυαλό της; Μα όχι. Η ίδια καθαρόγραψε το γράμμα της Uli στην αδελφή της όταν της είχαν σπάσει τον αντίχειρα. Ξεκάθαρα το έγραφε, αν πεθάνω, να ξέρεις, θα μ' έχουν σκοτώσει. Πότε έρχεται η δική μου σειρά;

Θυμάται πώς έψαλλε μικρή τις Κυριακές στην εκκλησία του πατέρα της. Λευκό φόρεμα με γαλάζια δαντέλα που σχημάτιζε κρινάκια και περιστέρια, λευκά παπούτσια με μπαρέτα και χρυσό κούμπωμα, γάντια με γαλάζιες ραφές... 

Θυμάται πώς έψαλλε μικρή τις Κυριακές στην εκκλησία του πατέρα της. Λευκό φόρεμα με γαλάζια δαντέλα που σχημάτιζε κρινάκια και περιστέρια, λευκά παπούτσια με μπαρέτα και χρυσό κούμπωμα, γάντια με γαλάζιες ραφές, την ίδια ώρα που οι Ναζί έκαιγαν Εβραίους στο Auschwitz-Birkenau. Η πρόσκοπος των χριστιανών κορασίδων, η αριστούχος της Φιλολογίας, η μητέρα, η αφοσιωμένη σύντροφος, η κομψή νεαρά με τις πέρλες, το μυαλό της οργάνωσης, η αγέλαστη δολοφόνος τριαντατεσσάρων με ηθική ή φυσική αυτουργία, η ερωμένη του Andreas. Πόσο εύκολα οι φυλλάδες εστίαζαν στο ένα ή το άλλο, δίνοντάς της άλλοτε άλλοθι, άλλοτε κατάρες. Την αθώωναν και την καταδίκαζαν πριν ξεκινήσει το δικαστήριο, πριν ακόμα τη βρουν στο Αμβούργο. Σε τέτοια χώρα έκλαιγαν τάχα αδικοχαμένους νεκρούς, ρεμάλια της πολιτικής που έτρεφαν την ανάγκη για συλλογικό όραμα με λυσσαλέες υποσχέσεις για καταναλωτισμό δυτικού τύπου, αποχαύνωση, βίαιη απολιτικοποίηση και αποποίηση των εγκλημάτων τους.

Μπορεί η Uli να μην άντεξε –αν είχε πράγματι επιλογή– αλλά η ίδια θα φτάσει μέχρι τέλους. Αυτοί ή εμείς, στο τέλος νικά πάντα ένας. Σκουπίζει τα μάτια και γλύφει το αλάτι στις άκρες των δαχτύλων. Σαν τότε που πήραν τον Felix στο Rostock κι έπαιζαν με τα κύματα. Φώναζε και γελούσε κακαριστά κάθε φορά που τον κάλυπταν. Άνοιγε τα βρεγμένα μάτια του με τις κολλημένες βλεφαρίδες, έκανε τάχα πώς πνιγόταν, ξεροκατάπινε και ξεσπούσε σε ασταμάτητα γέλια μέχρι να δει το επόμενο να πλησιάζει. Έκλεινε τα μάτια και τη μύτη, το περίμενε να περάσει και ξανά απ' την αρχή. Δυνατό παιδί, σίγουρα ήταν ο μόνος που κατάλαβε εξαρχής ότι η μαμά έπρεπε να φύγει, δεν είχε άλλη επιλογή.

Οι στάλες του νερού, θολές και βαριές συνεχίζουν μονότονα, κουραστικά. Τι να σκέφτεται τώρα ο Andreas; Παλιότερα της μιλούσε μέσα από όνειρα. Έπαιζε με τα μαλλιά της ενώ διάβαζε με τα χοντρά γυαλιά του, την κοίταζε με σοβαρότητα όταν αυτή ανέλυε τις σκέψεις της, αντιμαχόταν τα επιχειρήματά της όταν έπεφτε σε άτοπους συλλογισμούς, ενώ οι μύες του προσώπου του συσπόνταν απ' την έξαψη. Πέρασε καιρός απ' την τελευταία φορά που ξύπνησε με ταχυπαλμία απ' το ίδιο της το γέλιο. Την είχε πείσει ότι είχε άδικο, τι άλλο, και αστειευόταν με το πείσμα της, ξεροκεφαλιά θα την έλεγε εκείνος. Δύο χρόνια τουλάχιστον που μαζί με τις υπόλοιπες λειτουργίες του άλλοτε γυναικείου σώματος είχαν πάψει πια και τα όνειρα.

Πρέπει να κρατήσουν το μυαλό ζωντανό, σκέφτεται, αυτό στοχεύουν αυτοί εκεί έξω. Κι ο Andreas το ίδιο κάνει το δίχως άλλο. Δε θα μας χαρίσουν το δικαίωμα σε μια αξιοπρεπή δίκη, το ξέρουμε, ποιο δικαστήριο αντέχει ν' ακούσει, ό,τι και να υποσχεθούν στον εισαγγελέα, πόσο ταλέντο να έχει για να βρωμίσει την αλήθεια μας. Ο κόσμος θα καταλάβει μα δε θα μας ακούσει ποτέ πια.

Μετρά και θυμάται. Τον βλέπει μπροστά της με τις ξυλομπογιές. Καλύπτει το στόμα με την παλάμη και ψιθυρίζει όσο πιο σιγανά μπορεί, τόσο που κανείς δε θα την ακούσει.

Καλό βράδυ, καληνύχτα
Άγγελος σε φυλάει
Το χέρι σου βαστά
Στο φως προχωράει
Κοιμήσου γλυκά κι ευλογημένα
Ταξίδεψε στου ονείρου την άβυσσο
Κοιμήσου γλυκά κι ευλογημένα
Φτιάξε τώρα τον δικό σου Παράδεισο

Στην κεντρική εικόνα έργο του Gerhard Richter με τίτλο Dead (1988).

GiannopoulouInfo
Η Γεωργία Γιαννοπούλου γεννήθηκε το 1985 στην Κέρκυρα. Σπούδασε μηχανικός υπολογιστών και πληροφορικής στο Πανεπιστήμιο Πατρών και συνέχισε με μεταπτυχιακές και διδακτορικές σπουδές στο Ομοσπονδιακό Πανεπιστήμιο (ETH) της Ζυρίχης. Τα τελευταία δέκα χρόνια ζει στην Ελβετία, όπου εργάζεται στον τομέα της έρευνας και καινοτομίας. Ασχολείται ερασιτεχνικά με το θέατρο και παρακολουθεί σεμινάρια δημιουργικής γραφής με τον Γιάννη Καρκανέβατο.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
***

ΟΡΟΙ ΚΑΙ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΧΩΡΟ
Στη στήλη αυτή δημοσιεύονται διηγήματα (κείμενα μυθοπλασίας) στην ελληνική γλώσσα τα οποία μέχρι τη στιγμή της αποστολής τους δεν έχουν δημοσιευτεί σε έντυπο ή οπουδήποτε στο διαδίκτυο. Τα διηγήματα αποστέλλονται στην ηλεκτρονική διεύθυνση Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε. . Στην περίπτωση που το διήγημα επιλέγεται για να δημοσιευτεί, και μόνο σε αυτή, θα επικοινωνούμε με τον συγγραφέα το αργότερο μέσα σε 20 μέρες από την αποστολή του διηγήματος και θα τον ενημερώνουμε για το χρόνο της επικείμενης δημοσίευσης. Σε κάθε άλλη περίπτωση, καμιά επιπλέον επικοινωνία δεν θα πρέπει να αναμένεται και ο συγγραφέας επαναποκτά αυτομάτως την κυριότητα του κειμένου του. Τα προς δημοσίευση διηγήματα ενδέχεται να υποστούν γλωσσική επιμέλεια.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Προσευχή

Προσευχή

Της Ιωάννας Περλίγκα

Αγαπητέ Θεέ,

Δεν ξέρω αν έχω χρόνο. Χρόνο να είμαι αυτά που θέλω. Βιάζομαι να στα γράψω, ίσως εμπνευστείς και μ' εμπνεύσεις, ίσως μου αποκαλυφθούν επιτέλους. Διεκδικώ παράταση, το μόνο σίγουρο. Ξαγρύπνησα χθες βρά...

Όπως καλπάζει η ιδέα

Όπως καλπάζει η ιδέα

Του Γιάννη Δενδρινού

Αρχές του φετινού Απρίλη ήτανε, απόγευμα υγρό, που ανέβαινα με τα πόδια την Κηφισίας στο ύψος της Αγίας Τριάδας. Ο ήλιος είχε κρυφτεί πίσω απ' το Λυκαβηττό μόλις λίγα λεπτά νωρίτερα, αλλά ο...

Αγγέλα

Αγγέλα

Της Λένας Βελόγλου 

Έχω ένα χαλάκι μπλε λίγο ξεθωριασμένο. Κάθε πρωί το στρώνω στην αυλή, δίπλα στις μεγάλες γλάστρες και πάνω του αραδιάζω τα παιχνίδια μου. Το γαλάζιο σερβίτσιο με τα μικροσκοπι...

Διαφήμιση
ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ
Interfaces στη Στέγη: ένα διεθνές συνέδριο που φέρνει κοντά όλη τη δημιουργική Ευρώπη

Interfaces στη Στέγη: ένα διεθνές συνέδριο που φέρνει κοντά όλη τη δημιουργική Ευρώπη

Τέσσερα χρόνια μετά την έναρξη του, το Interfaces ολοκληρώνεται με ένα διεθνές συνέδριο που φέρνει κοντά όλη τη δημιουργική Ευρώπη. Ο σύγχρονος πολιτισμός διαμορφώνεται μέσα από συζητήσεις, συναντήσεις και ανταλλαγές.

...

Πέθανε η Άλκη Ζέη

Πέθανε η Άλκη Ζέη

Πέθανε χθες βράδυ στο σπίτι της, στα 97 της χρόνια, συντροφιά με τα παιδιά της Ειρήνη και Πέτρο, η αγαπημένη συγγραφέας Άλκη Ζέη. Η κηδεία της θα γίνει την Τρίτη, στις 12:00, από το Α΄ Νεκροταφείο, όπου αναπαύεται και ο σύζυγος της Γιώργος Σεβαστίκογλου. 

...
Γράμμα στην Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ

Γράμμα στην Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ

Της Ευτυχίας Παναγιώτου

Αθήνα 22.2.2020

[Αγαπημένη μου Κατερίνα]

Νόμιζα πάντα τον θάνατο σαν κάτι θλιβερό, σαν ένα τέλος. Υπάρχουν όμως στιγμές που, ενώ ο θάνα...

Διαφήμιση

ΨΗΦΟΦΟΡΙΑ

 

Ποια θεματική θα θέλατε να διαβάζετε συχνότερα;





ΒΡΕΙΤΕ ΜΑΣ ΚΙ ΕΔΩ

 

Network Social  RSS Facebook Twitter Youtube