x
Διαφήμιση

27 Ιανουαριου 2020

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ:00:00:00 GMT +2

Διαφήμιση
ΒΡΙΣΚΕΣΤΕ: ΚΕΙΜΕΝΑ ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ Αγγέλα

Αγγέλα

E-mail Εκτύπωση

aggela 700Της Λένας Βελόγλου 

Έχω ένα χαλάκι μπλε λίγο ξεθωριασμένο. Κάθε πρωί το στρώνω στην αυλή, δίπλα στις μεγάλες γλάστρες και πάνω του αραδιάζω τα παιχνίδια μου. Το γαλάζιο σερβίτσιο με τα μικροσκοπικά κουταλάκια, τα κουζινικά, την κρεβατοκάμαρα και τα δύο μωρά. Το πιο μεγάλο ένα ξανθό και ροζ είναι το δικό μου. Έχει ένα κορδονάκι στην πλάτη κι όταν το τραβάς λέει mommy is so pretty. Το άλλο είναι μικρό και μαύρο, το λέμε Αραπίνα και είναι το μωρό της Αγγέλας. Η Αγγέλα έρχεται κάθε μέρα όποτε τη φωνάζω. Διαλέγω εγώ τι θα παίξουμε και συνήθως συμφωνεί. Λίγες φορές μαλώνουμε και τότε η μαμά που ακούει απ την κουζίνα λέει, μπα σε καλό σου με την Αγγέλα και σκάει στα γέλια.

Είμαστε κουμπάρες. Εγώ είμαι στο σπίτι μου κι εκείνη με επισκέπτεται με τη μικρή Αραπίνα αγκαλιά.

Είμαστε κουμπάρες. Εγώ είμαι στο σπίτι μου κι εκείνη με επισκέπτεται με τη μικρή Αραπίνα αγκαλιά. Χτυπάει την πόρτα, τοκ τοκ κι εγώ πετάγομαι να της ανοίξω. Φιλιόμαστε στον αέρα και καθόμαστε σταυροπόδι. Μετά λέμε χρυσό μου και βγάζουμε τα τσιγάρα από τις τσάντες μας.Τα καλύτερα είναι τα μαύρα Faber Castell που έχουν μείνει μισά από το ξύσιμο. Τα κρατάμε με τα δάχτυλά μας ψηλά πάνω από το κεφάλι μας κι εγώ ρωτάω καφέ, τσάι; Tea,coffee;, όπως η θεία Σούζυ που δουλεύει στην Ολυμπιακή. Αφού σερβιριστούμε και ρουφήξουμε τους καφέδες μας, σηκωνόμαστε πιανόμαστε αγκαζέ και πάμε βόλτα τα μωρά με το μοναδικό μας καροτσάκι. Τα βάζουμε το ένα πάνω στο άλλο και τα τσουλάμε γύρω από το τραπέζι της αυλής μέχρι που η μαμά φωνάζει για πορτοκαλάδα. Στην Αγγέλα δε φτιάχνει ποτέ κι έτσι εγώ της φέρνω ένα γαλάζιο φλιτζανάκι και της βάζω λίγη απ τη δική μου.

Στο μεσημεριανό μαρτύριο του ύπνου έρχεται ευτυχώς πάντα μαζί μου. Κουκουλωνόμαστε με την πικέ κουβέρτα και μιλάμε τόσο ψιθυριστά που κανείς δεν ακούει. Λέμε για τη συμμαθήτριά μου την Ουρανία που έχει παίξει σε διαφήμιση και έχει γίνει διάσημη. Η Αγγέλα δεν τη συμπαθεί.
Τα απογεύματα πάμε στα ξαδέλφια μου. Η Αγγέλα δεν έρχεται ποτέ. Μια φορά που την πήρα μαζί μου την κορόιδευαν κι εκείνη θύμωσε. Γι΄αυτό την αφήνω πάντα σπίτι μαζί με όλα τα αγαπημένα μου παραμύθια για να μη βαριέται. Της υπόσχομαι ότι στο γυρισμό θα της φέρω μια σοκολάτα Σεράνο που της αρέσει και που αρέσει και σε μένα ,νομίζω πιο πολύ, και δεν ξέρω τελικά αν θα τη μοιραστούμε ή αν θα τη φάω πάλι όλη μόνη μου.

 

veloglouInfo
Η Λένα Βελόγλου γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα. Έχει σπουδάσει Διακόσμηση και γραφικές τέχνες και έχει εργαστεί για χρόνια σε αυτόν τον τομέα. Παρακολουθεί μαθήματα δημιουργικής γραφής.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
***

ΟΡΟΙ ΚΑΙ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΧΩΡΟ
Στη στήλη αυτή δημοσιεύονται διηγήματα (κείμενα μυθοπλασίας) στην ελληνική γλώσσα τα οποία μέχρι τη στιγμή της αποστολής τους δεν έχουν δημοσιευτεί σε έντυπο ή οπουδήποτε στο διαδίκτυο. Τα διηγήματα αποστέλλονται στην ηλεκτρονική διεύθυνση Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε. . Στην περίπτωση που το διήγημα επιλέγεται για να δημοσιευτεί, και μόνο σε αυτή, θα επικοινωνούμε με τον συγγραφέα το αργότερο μέσα σε 20 μέρες από την αποστολή του διηγήματος και θα τον ενημερώνουμε για το χρόνο της επικείμενης δημοσίευσης. Σε κάθε άλλη περίπτωση, καμιά επιπλέον επικοινωνία δεν θα πρέπει να αναμένεται και ο συγγραφέας επαναποκτά αυτομάτως την κυριότητα του κειμένου του. Τα προς δημοσίευση διηγήματα ενδέχεται να υποστούν γλωσσική επιμέλεια.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Όπως καλπάζει η ιδέα

Όπως καλπάζει η ιδέα

Του Γιάννη Δενδρινού

Αρχές του φετινού Απρίλη ήτανε, απόγευμα υγρό, που ανέβαινα με τα πόδια την Κηφισίας στο ύψος της Αγίας Τριάδας. Ο ήλιος είχε κρυφτεί πίσω απ' το Λυκαβηττό μόλις λίγα λεπτά νωρίτερα, αλλά ο...

Το κόκκινο παλτό

Το κόκκινο παλτό

Του Δημήτρη Ψωμαδέλλη 

Η ζωή στον δρόμο δεν είναι εύκολη, ξέρεις. Το καλοκαίρι περνά πιο ευχάριστα. Βρίσκεις ένα παγκάκι στο πάρκο, ξαπλώνεις και χαζεύεις τα αστέρια. Ο χειμώνας, αντίθετα, είναι ...

Ακόμη μια φορά

Ακόμη μια φορά

Της Αγγελικής Τρανίδου

Θα πήγαινα γι' ακόμη μια φορά, θα στηνόμουν στην ουρά για όση ώρα χρειαζόταν, ανάμεσα σε μάνες, αδερφές, παιδιά και ερωμένες. Θα παρατηρούσα γύρω μου όπως κάθε φορά και θα ...

Διαφήμιση
ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ
«Βότσεκ»: Μια παράσταση στιβαρή, πυκνή, καθηλωτική

«Βότσεκ»: Μια παράσταση στιβαρή, πυκνή, καθηλωτική

Για την όπερα του Alban Berg «Βότσεκ» σε σκηνοθεσία του Ολιβιέ Πυ και διεύθυνση ορχήστρας από τον Βασίλη Χριστόπουλο, η οποία παρουσιάζεται για τρεις ακόμη παραστάσεις (26/01, 31/01 & 02/02) στην Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος της Εθνικής Λυρικής Σκηνής στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιά...

Όπως καλπάζει η ιδέα

Όπως καλπάζει η ιδέα

Του Γιάννη Δενδρινού

Αρχές του φετινού Απρίλη ήτανε, απόγευμα υγρό, που ανέβαινα με τα πόδια την Κηφισίας στο ύψος της Αγίας Τριάδας. Ο ήλιος είχε κρυφτεί πίσω απ' το Λυκαβηττό μόλις λίγα λεπτά νωρίτερα, αλλά ο...

Ο αλγόριθμος του ψηφιακού ανθρωπισμού

Ο αλγόριθμος του ψηφιακού ανθρωπισμού

Από το βιβλίο του Θεοφάνη Τάση «Ψηφιακός ανθρωπισμός – Εικονιστικό υποκείμενο και τεχνητή νοημοσύνη» (εκδ. Αρμός), σκέψεις και σχόλια για το ομότιτλο άρθρο.

Του Άλκη Γούναρη

...
Διαφήμιση

ΨΗΦΟΦΟΡΙΑ

 

Ποια θεματική θα θέλατε να διαβάζετε συχνότερα;





ΒΡΕΙΤΕ ΜΑΣ ΚΙ ΕΔΩ

 

Network Social  RSS Facebook Twitter Youtube