x
Διαφήμιση

31 Μαρτιου 2020

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ:10:34:13 GMT +2

Διαφήμιση
ΒΡΙΣΚΕΣΤΕ: ΚΕΙΜΕΝΑ ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ

ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ

Το ψάρι

E-mail Εκτύπωση

fish kanakarisΔιήγημα του Γιώργου Κανακάρη

Λοκντάουν

E-mail Εκτύπωση

lockdown 700Διήγημα της Μέμης Κατσώνη

Για μια ζεστή αγκαλιά

E-mail Εκτύπωση

agalia melina petropoulou 700Διήγημα της Μελίνας Πετροπούλου

Ξεκίνησαν ψηλοί, γινήκανε νάνοι. Καιρό τώρα το παλεύουνε. Τι το παλεύουνε δηλαδή, που κάθε φορά το πάνε και πιο κάτω. Πόσο πιο κάτω;

Προσευχή

E-mail Εκτύπωση

praying woman700Διήγημα της Ιωάννας Περλίγκα

Αγαπητέ Θεέ,

Δεν ξέρω αν έχω χρόνο. Χρόνο να είμαι αυτά που θέλω. Βιάζομαι να στα γράψω, ίσως εμπνευστείς και μ' εμπνεύσεις, ίσως μου αποκαλυφθούν επιτέλους. Διεκδικώ παράταση, το μόνο σίγουρο. Ξαγρύπνησα χθες βράδυ. Έτριβα τα χέρια και τα πόδια μου, ήταν μουδιασμένα και κρύα. Σκεφτόμουν το θάνατο – είναι ένα τέλος ή αρχή; Ή και τα δύο; Δε χρειάζομαι ακόμη απάντηση σ' αυτό. Υποθέτω πως περιλαμβάνει πένθος κι αγαλλίαση, πλάι πλάι – ό,τι ακριβώς παρατηρώ και στη ζωή. Καλύπτομαι. 

Όπως καλπάζει η ιδέα

E-mail Εκτύπωση

ftina tsigara main 700Διήγημα του Γιάννη Δενδρινού

Αγγέλα

E-mail Εκτύπωση

aggela 700Διήγημα της Λένας Βελόγλου 

Το κόκκινο παλτό

E-mail Εκτύπωση

woman in red coatΔιήγημα του Δημήτρη Ψωμαδέλλη 

Ακόμη μια φορά

E-mail Εκτύπωση

tranidou 700 2Διήγημα της Αγγελικής Τρανίδου

Συνεχίζουμε

E-mail Εκτύπωση

Synehizoume kokkinouΔιήγημα της Γιώτας Κόκκινου

Σε χάρτινο ποτήρι

E-mail Εκτύπωση

andreas gavriilidisΤης Μαρίας Ιωαννίδου

Όταν κοιμάσαι μες τη πόλη, ακούς πολλά, διάφορα. Κοιμάσαι μέσα στο στομάχι της κι ακούς αυτά που καταπίνει, άλλα τα χωνεύει και άλλα όχι. Ό,τι δεν αντιλαμβάνονται όποιοι έρχονται με τζιπ και μπράβους για τα εστιατόρια πολυτελείας, ούτε τα κορίτσια με τις δωδεκάποντες. Ούτε οι τουρίστες ούτε οι υποψήφιοι δήμαρχοι μία φορά στα τόσα. 

Αλόννησος - Liberty Island (1972-2015)

E-mail Εκτύπωση

Statue of Liberty700Του Δημήτρη Αδαμίδη

Στάχτες

E-mail Εκτύπωση

staxtes marinouΤης Αγγελικής Μαρίνου

- 1 -

Προχωρώντας κατά μήκος του τοίχου του κοιμητηρίου, συνειδητοποίησε πως δεν είχε σκιά. 

Λευκό φως

E-mail Εκτύπωση

Richter dead 1988Της Γεωργίας Γιαννοπούλου

Κουλουριασμένη σε μια άκρη του κελιού δίπλα στον σπασμένο νιπτήρα χώνει το κεφάλι όσο πιο βαθιά μπορεί στα πόδια. Οι λυγμοί της αθόρυβοι. Διάφανοι και επαναλαμβανόμενοι σαν τις σταγόνες που εδώ και τέσσερα χρόνια χάνονται στον οχετό, τη μόνη σύνδεση με τον έξω κόσμο. Τώρα δε θα την ακούσει κανείς. Η ευχαρίστηση θα είναι όλη δική της. 

Το σπίτι στη Στεφάνη

E-mail Εκτύπωση

spiti sti stefani LOYKAΤης Δήμητρας Λουκά

που δεν είχε θέρμανση μόνο μια σόμπα στην κουζίνα όπου η γιαγιά ζέσταινε νερό και έβραζε φακές κάθε Τετάρτη και που έβαλα στοίχημα με τον αδερφό μου ότι μπορώ να ανέβω πάνω της και να χορέψω και έκαψα τις πατούσες μου

Μαύρο κοράκι

E-mail Εκτύπωση

crowΤης Μαρίας Βέρρου

Ο Ιάσων ήταν ξαπλωμένος στο ήσυχο ακόμα κρεβάτι του και περνούσε την ώρα του χαζεύοντας τις τρίχες του κορμιού του, μαύρες, σκληρές και κατσαρές, όχι όλες, μόνο όσες τύλιγαν τα χέρια του. Αυτό βέβαια δεν τον έκανε λιγότερο δασύτριχο. Ήξερε επίσης ότι οι τρίχες του ήταν επιπόλαιες κι έτσι έψαχνε να τις βρει πάνω στο στρώμα και όσες από αυτές ξέφευγαν, κάτω στο πάτωμα.

ΟΓΑ

E-mail Εκτύπωση

OGAΤου Αλέξανδρου Αδαμόπουλου

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, θυμάμαι και το υπουργικό αυτοκίνητο παρκαρισμένο έξω απ’ το σπίτι μας και τον Σταύρο τον οδηγό, μ’ ένα τεράστιο πουπουλένιο καθαριστήρι, να το ξεσκονίζει και να το γυαλίζει για να ’ναι πάντα στην τρίχα, όταν θα μπει μέσα ο Υπουργός. Δεν θυμάμαι όμως ποτέ να μπαίνει κανείς άλλος ή να βγαίνει απ’ αυτό το αυτοκίνητο, εκτός απ’ τον θείο Κωνσταντίνο· και μάλιστα μόνο για να πάει στο Υπουργείο, πουθενά αλλού. Ακόμα και το καλοκαίρι που πηγαίναμε διακοπές, στο πατρικό· στο σπίτι του Υπουργού, με το τραίνο πηγαίναμε· δεν μας είχε πάει ποτέ ο Σταύρος. Θυμάμαι τον Σταύρο να μπαίνει ελεύθερα στο σπίτι, να κουβεντιάζει με τη θεία Κατρίνα, να τρώει καμιά φορά μαζί μας, εγώ όμως δεν είχα μπει ποτέ στο αυτοκίνητο να δω τον Σταύρο να οδηγάει. Δεν είχα πατήσει καν το πόδι μου μέσα στο υπουργικό. Ούτε γι’ αστείο. Ποτέ. 

Μια μεταμόρφωση

E-mail Εκτύπωση

banksy graffiti street art what are you looking atΤης Μιλένας Ζαφειροπούλου

Ξύπνησε το πρωί και τίποτα δεν είχε αλλάξει. Τα χέρια του το ίδιο σχήμα, μέγεθος, χρώμα που είχαν και χθες όταν αποκαμωμένος αποκοιμήθηκε στο κάθισμά του. Τα πόδια στη θέση τους. Κανένας πόνος δεν ταλαιπωρούσε το κορμί του. Έβγαλε μία κραυγή να σιγουρευτεί ότι δεν είχε απωλέσει βασικές λειτουργίες. Βραχνή, αλλά με το δικό του ηχόχρωμα, ακόμα. Σηκώθηκε και έκανε μερικά βήματα κυκλικά μέσα στο δωμάτιο-σπηλιά. Σκεφτόταν τι είχε πάει στραβά. 

Σελίδα 1 από 7

Διαφήμιση

ΨΗΦΟΦΟΡΙΑ

 

Ποια θεματική θα θέλατε να διαβάζετε συχνότερα;





ΒΡΕΙΤΕ ΜΑΣ ΚΙ ΕΔΩ

 

Network Social  RSS Facebook Twitter Youtube