x
Διαφήμιση

25 Αυγουστου 2019

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ:00:00:00 GMT +2

Διαφήμιση
ΒΡΙΣΚΕΣΤΕ: ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ - ΜΟΥΣΙΚΗ

ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ - ΜΟΥΣΙΚΗ

«Η ζωγραφική δεν είναι στιγμιότυπο του κόσμου τούτου»

E-mail Εκτύπωση

altΤης Ελένης Γαλάνη
Φωτογραφίες: Ελένη Γαλάνη

8/2016: Στο τέλος του εμπορικού δρόμου που ξεκινά από το λιμάνι της Αντιπάρου με κατεύθυνση το ενετικό κάστρο βρίσκεται η γκαλερί «Αντί» – είναι απόγευμα, τα έργα του Χρήστου Μποκόρου διακρίνονται ήδη από μακριά μέσα από τα ορθογώνια παράθυρα. Πλάγιο και αποδυναμωμένο μπαίνει το φως στο εσωτερικό της αίθουσας – σε λίγο θ’ ανάψουν λευκά τα ηλεκτρικά φώτα.

1/2017: Μουσείο Μπενάκη στην οδό Πειραιώς, δεύτερη προγραμματισμένη ξενάγηση του Χρήστου Μποκόρου στην αναδρομική έκθεση «Όψεις αδήλων». Γεμάτη η αίθουσα, το κοινό παρακολουθεί με ενδιαφέρον. Ξαναβρίσκω τα έργα της Αντιπάρου, με διαφορετικό τρόπο φωτισμένα – o (τεχνητός) φωτισμός είναι εδώ τόσο έντονος που θυμίζει lightbox, όμως η φωτιστική πηγή (λαμπτήρες LED) είναι τοποθετημένη ψηλά στην οροφή του κτιρίου.

2/2017:  Στο ατελιέ του Χρήστου Μποκόρου στην Καστέλλα τον συναντώ για να μιλήσουμε για το βιβλίο του, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Άγρα». Υπάρχει ένα μοναδικό έργο στο δωμάτιο, («όλα τα έργα είναι στην έκθεση») – μια ελαιογραφία σε ξύλο όπου ο ζωγράφος έχει αποτυπώσει φλόγες από μικρά κεριά.  Απαλό διάχυτο πρωινό φως.

Η Ελλάδα του '80: μύθος και πραγματικότητα

E-mail Εκτύπωση

80Για τη μεγάλη έκθεση-αφιέρωμα στη δεκαετία του '80, στην Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων και στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση.

Της Τόνιας Μάκρα

Επισκέφτηκα την ομώνυμη έκθεση ήδη την πρώτη μέρα με βαρυχειμωνιά και χιονόνερο, για να διασχίσουμε την απόσταση ανάμεσα στα κτίρια που φιλοξενούν το πλήθος των εκθεμάτων αναγκαζόμασταν να ανοίγουμε ομπρέλες και να βάζουμε κουκούλες! Την βρήκα πολύ ενδιαφέρουσα αν και απέραντη, δεν νομίζω ότι κανείς θα μπορέσει να τη δει ολόκληρη. Αν όμως την επισκεπτόμουν με ανοιξιάτικο καιρό θα την απολάμβανα πολύ περισσότερο και θα χαιρόμουν τον όμορφο και πλημμυρισμένο βιωμένη ενέργεια χώρο του πρώην βιομηχανικού συγκροτήματος στο Γκάζι. Διαρκεί έως τις 19 Μαρτίου και σας προτείνω να την επισκεφτείτε μια καθημερινή μέρα με ήλιο, θα περάσετε όμορφα.

Ψαλμοί, άγρια άλογα κι ένα δαχτυλίδι γύρω απ’ το φεγγάρι

E-mail Εκτύπωση

altΓια τη συναυλία του διεθνούς φήμης Ensemble Musikfabrik το οποίο ερμήνευσε, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, τέσσερα έργα του Harry Partch, στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση.

Του Φραγκίσκου Κοντορούση

Την Πέμπτη, 24 Φεβρουαρίου, σε μια σημαντική στιγμή για τα μουσικά δρώμενα της Αθήνας, η Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση φιλοξένησε το διεθνούς φήμης Ensemble Musikfabrik το οποίο ερμήνευσε, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, τέσσερα έργα του σπουδαίου Χάρρυ Παρτς, φέρνοντας επί σκηνής μέρος της συλλογής με τα μοναδικά, σαν έργα τέχνης, όργανά του, σχεδιασμένα από τον ίδιο. Το αθηναϊκό κοινό υποδέχθηκε τα άγνωστα ακούσματα με αμηχανία αλλά στην πορεία έδειξε να παρασύρεται στον καινούργιο αυτόν μουσικό κόσμο. Άλλωστε, τη μουσική του Παρτς, αν και έχει έναν πολύ περίτεχνο θεωρητικό εξοπλισμό, μπορεί κανείς να τη δει και ως κάτι πολύ αρχέγονο και άμεσο, που δεν απαιτεί από τον ακροατή ούτε θεωρητικό υπόβαθρο, ούτε καν υπόβαθρο έμπειρου ακροατή, και που μπορεί να γίνει εύκολα αντιληπτή ως αίσθηση. Μια ακόμη εξαιρετική πρόταση της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση.

Ελληνική τζαζ στη Στέγη

E-mail Εκτύπωση

altΓια την εμφάνιση του «Harris Lambrakis Quartet» στη Μικρή Σκηνή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση.

Της Χρύσας Στρογγύλη

Μια όμορφη βραδιά χάρισε στο κοινό του το Harris Lambrakis Quartet το βράδυ του Σαββάτου 11 Φεβρουαρίου στη Μικρή Σκηνή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση. Δεν είναι η πρώτη φορά που το κουαρτέτο εμφανίζεται στον χώρο αυτό. Είχε συμμετάσχει στο Πανόραμα Ελληνικής Τζαζ στις 4 Δεκεμβρίου του 2011 με τη σύμπραξη του φλαουτίστα Αντρέα Ρομάνι.

«Κυκλαδική κοινωνία»: Μια έκθεση κομψοτέχνημα

E-mail Εκτύπωση

altΓια την έκθεση Κυκλαδική Κοινωνία 5000 χρόνια πριν, η οποία θα παρουσιάζεται στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης μέχρι και τον Μάρτιο.

Της Τόνιας Μάκρα
Φωτογραφίες: Πάρις Ταβιτιάν

Τριάντα χρόνια ύπαρξης και δημιουργικής παρουσίας συμπλήρωσε τη χρονιά που πέρασε το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης. Ένα από τα πρώτα ιδιωτικά μουσεία που απέκτησε η Αθήνα το οποίο αγαπώ πολύ, καταρχάς για τους μοναδικής αξίας αρχαιολογικούς θησαυρούς που στεγάζει αλλά και για την αέρινη αισθητική κομψότητα όλων των χώρων του συμπεριλαμβανομένων των πωλητηρίου και καφέ. Την εκτίμησή μου όμως την έχει κερδίσει κυρίως χάρη στην εκθεσιακή του πολιτική η οποία συνδυάζει την αρχαιολογία με την σύγχρονη τέχνη. Οι περισσότερες εκθέσεις που έχω επισκεφτεί είχαν ξεχωριστό ενδιαφέρον. Αν μάλιστα αναφερθώ αποκλειστικά στις αρχαιολογικού περιεχομένου νομίζω ότι στο σύνολό τους υπήρξανε πάντα εξαιρετικές και πολύ εμπνευσμένες στο στήσιμό τους.

Όνος άγει μυστήρια

E-mail Εκτύπωση

homo faber700Για την έκθεση της Μάριον Ιγγλέση Homo Faber, στην Γκαλερί Έκφραση - Γιάννα Γραμματοπούλου. Εγκαίνια, Πέμπτη 12 Ιανουαρίου.

Της Μαρίας Γιαγιάννου

Η έκθεση της Μάριον Ιγγλέση θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί ως ένα τρισδιάστατο σταυρόλεξο. Αφενός διότι για να την κάνεις κτήμα σου πρέπει να τη «λύσεις» (που εν προκειμένω ισούται με το να τη δέσεις), αφετέρου διότι τα βασικά της μοτίβα διασταυρώνονται οριζοντίως και καθέτως. Οριζοντίως θα βρεις τους πλήρεις βαρύτητας «Λωτοφάγους» της να απλώνουν ή να πιέζουν τα κορμιά τους στη γη και καθέτως θα βρεις τα «Γαϊδούρια» της να αναπτύσσονται προς τα πάνω ως τοτέμ ή να κουβαλούν παράλογες ανοδικές στοίβες. Συμπληρωματικά, τα χαρακτικά της ως γλωσσοΰφαντες ταπισερί, βάζουν και επισήμως τη γλώσσα στο παιχνίδι. Κατά κύριο λόγο αφαιρώντας της το νόημα και άρα προσδίδοντάς της ένα νέο ή ένα ακόμα παλαιότερο, προγλωσσικό νόημα που σχετίζεται όχι με τον λόγο ως αυτοσκοπό αλλά με μια πρωταρχική ανάγκη επικοινωνίας. 

Η ματωμένη γραμμή του χρώματος

E-mail Εκτύπωση

color line4Για την έκθεση The Color Line: Les artistes africains-américains et la ségrégation, Η γραμμή του χρώματος: Οι αφροαμερικανοί καλλιτέχνες και οι φυλετικές διακρίσεις, στο μουσείο Quai de Branly,  στο Παρίσι, μέχρι τις 15 Ιανουαρίου.

Του Θωμά Συμεωνίδη

Για πρώτη φορά στη Γαλλία οργανώνεται μια έκθεση η οποία αφορά τις φυλετικές διακρίσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το μέγεθος της έκθεσης είναι εντυπωσιακό, με 600 περίπου έργα και καλύπτει χρονικά την περίοδο από το τέλος του αμερικανικού εμφυλίου πολέμου και την κατάργηση της δουλείας το 1865 μέχρι και σήμερα. Στη λογική που χάραξε ο Ραλφ Έλισον με το αριστούργημά του Ο αόρατος άνθρωπος, γραμμένο το 1952, μεγάλοι καλλιτεχνικοί θεσμοί επιχειρούν να αποκαταστήσουν έργα και καλλιτέχνες που παρέμειναν εκτός «ορατότητας» λόγω των φυλετικών διακρίσεων οι οποίες συνέχισαν να υπάρχουν σε νοητικό, συμβολικό και θεσμικό επίπεδο, παρά την κατάργηση της δουλείας ενάμισι ακριβώς αιώνα πριν και παρά το γεγονός ότι η πρώτη αναφορά στη διχαστική «γραμμή του χρώματος», έγινε ήδη από το 1881, από τον μαύρο ηγέτη Φρέντερικ Ντάγκλας. 

«Τεκμήρια εξεγέρσεων» στο Παρίσι

E-mail Εκτύπωση

1 Soulevements GillesCaronΓια την έκθεση «Soulèvements» (Εξεγέρσεις) στο Ζε ντε Πομ (Jeu de Paume), μέχρι και τις 15 Ιανουαρίου 2017.

Του Θωμά Συμεωνίδη

Το Ζε ντε Πομ παραχώρησε το σύνολο των χώρων του στον φιλόσοφο και ιστορικό τέχνης Ζωρζ Ντιντί-Υμπερμάν (Georges Didi-Huberman, γενν.1953) προκειμένου να επιμεληθεί μια έκθεση πάνω στη θεματική της εξέγερσης. Χωρίς να υπάρχει αυστηρή χρονολογική οργάνωση, ο Υμπερμάν διαμόρφωσε σειρά από «αναπαραστάσεις» της εξέγερσης που περιλαμβάνει από γκραβούρες του Γκόγια μέχρι προβολές βίντεο και εγκαταστάσεις. 

Persona, ο άνθρωπος και τα όρια

E-mail Εκτύπωση

altΓια την έκθεση «Persona: Étrangement humain» (Περσόνα: αλλόκοτα ανθρώπινο) στο μουσείο Μπρανλί (Quai de Branly) στο Παρίσι.

Του Θωμά Συμεωνίδη

Το ζήτημα είναι κρίσιμο, πάντα επίκαιρο και γι' αυτό αποτελεί συχνά αντικείμενο εκθέσεων, να θυμηθούμε μόνο την έκθεση που έγινε μόλις πριν από ένα χρόνο στο Λούβρο: «Μία σύντομη ιστορία του μέλλοντος» (Une brève histoire de l’avenir). Το ζήτημα δεν είναι άλλο από τη σχέση του ανθρώπου με τα σωματικά και πνευματικά του όρια, μία σχέση που εκδηλώνεται είτε μέσα από την προσπάθειά του να επέμβει πάνω στη σύστασή του είτε μέσα από την προσπάθεια να κατανοήσει και να εκμεταλλευτεί τις δυνατότητες που παρέχουν άλλες (να το θέσουμε πολύ γενικά) οντότητες.

Φασματική μουσική στη Στέγη

E-mail Εκτύπωση

altΓια τη συναυλία των Ergon Ensemble In vain, που πραγματοποιήθηκε στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση.

Της Χρύσας Στρογγύλη

Μια συναυλία με ιδιαίτερο μουσικολογικό ενδιαφέρον πραγματοποιήθηκε στη μεγάλη σκηνή της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών την Τρίτη 6 Δεκεμβρίου. Το σύνολο Ergon Ensemble με καλλιτεχνικό διευθυντή τον Αλέξανδρο Μούζα και μαέστρο τον Κάσπερ ντε Ρου παρουσίασε το έργο του αυστριακού συνθέτη Γκέοργκ Φρίντριχ Χαας (γεν.1953) με τίτλο In vain. Πρόκειται για σύνθεση γραμμένη για 24 όργανα την οποία ο Χάας ολοκλήρωσε το 2000 και η οποία κατατάσσεται στο είδος της φασματικής μουσικής. Ο συνθέτης χρησιμοποιεί και τον φωτισμό ως μέρος της σύνθεσής του, καταγράφοντας στην παρτιτούρα τα σημεία ακριβώς όπου το φως θα μειώνεται ή θα εξαφανίζεται (απόλυτο σκοτάδι) ή θα ανάβει απότομα και έντονα.

Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στο ΦΙΞ: επιτέλους ανοιχτό

E-mail Εκτύπωση

altTο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (ΕΜΣΤ) εγκαινίασε τη λειτουργία του με την έκθεση Κρίσιμοι Διάλογοι: Αθήνα – Αμβέρσα.

Της Τόνιας Μάκρα 

Πρόκειται για την πρώτη περιοδική έκθεση της πολυαναμενόμενης δημόσιας λειτουργίας του η οποία εντάσσεται στο πλαίσιο του προγράμματος «το ΕΜΣΤ στον κόσμο». Αποτελεί δε έναν στοχαστικό διάλογο μεταξύ των συλλογών του αθηναϊκού Μουσείου και του ΜΗΚΑ, του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης της Φλάνδρας, με έδρα την όμορφη πόλη της Αμβέρσας.

6ο Πανόραμα Ελληνικής Τζαζ στη Στέγη

E-mail Εκτύπωση

altΕπισκόπηση του 6ου Πανοράματος Ελληνικής Τζαζ, το οποίο παρουσιάστηκε στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση.

Των Χρύσας Στρογγύλη και Φραγκίσκου Κοντορούση

Εαυτόπτες

E-mail Εκτύπωση

Martinou1Για την έκθεση της Ελεάννας Μαρτίνου Αυτόπτες, στην Γκαλερί «Ελευθερία Τσέλιου».

Της Μαρίας Γιαγιάννου

Ένα παιδί είναι χαμένο στη ζούγκλα, αλλά δεν παραιτείται. Μαζεύει κλαράκια, μεταλλάκια, καλάμια, χαρτιά και φτιάχνει μια μικρή καλύβα. Η καλαμένια κυψέλη του, από μια συμπαντική σύμπτωση –ή από μια μαθηματική παρόρμηση– καταλήγει να είναι ένα πλατωνικό πολύεδρο˙ μάλλον ένα δωδεκάεδρο, που συμβολίζει τον αιθέρα. Η καλύβα είναι γεμάτη κενά, τα καλάμια φτιάχνουν γύρω του ένα εύθραυστο δίχτυ – πιάνει τη βροχή, τον πιάνει ο ήλιος, απολαμβάνει τις σκιές, τους ήχους των μεταλλικών αντικειμένων, τις αγριάδες των κλαδιών. Του αρέσει να κοιτάζει μέσα από τις τεμνόμενες γραμμές τον κόσμο της ζούγκλας. Η σκιά των καλαμιών σκεπάζει το σώμα του με ρίγες. Αρχίζει να φορτώνει τη διάτρητη σπηλιά. Όπως κάνουν κάτι εξωτικά πουλιά με αισθητικές ανάγκες, τη στολίζει με γυαλάκια, κομμάτια από λιωμένες εφημερίδες, ένα κλάξον από κάποιο παιδικό όχημα (μα, πού βρέθηκε αυτό εδώ πέρα;), τσίγκινες μορφές που μοιάζουν με τάματα. Τώρα πια η πλατωνική καλύβα δεν είναι για τη γη, αλλά είναι εξοπλισμένη για ταξίδι στους αιθέρες. Το παιδί-πουλί έχτισε ένα πρωτόγονο διαστημόπλοιο, θα το σπρώξει μέχρι το ηφαίστειο και από κει θα εκτοξευθεί μαζί με τη λάβα στον ουρανό, σαν ένα περίπλοκο σήμα καπνού. 

Σελίδα 5 από 14

Διαφήμιση

ΨΗΦΟΦΟΡΙΑ

 

Ποια θεματική θα θέλατε να διαβάζετε συχνότερα;





ΒΡΕΙΤΕ ΜΑΣ ΚΙ ΕΔΩ

 

Network Social  RSS Facebook Twitter Youtube