20 Φεβρουαριου 2018

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ:10:52:27 GMT +2

Διαφήμιση
ΒΡΙΣΚΕΣΤΕ: ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΞΕΝΗ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ

ΞΕΝΗ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ

Στα άδυτα της κολομβιανής Ιστορίας

E-mail Εκτύπωση

altΓια το μυθιστόρημα του Juan Gabriel Vásquez «Η μορφή των λειψάνων» (μτφρ. Αχιλλέας Κυριακίδης, εκδ. Ίκαρος).

Του Διονύση Μαρίνου

Το τρομοκρατικό χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους ήταν ενορχηστρωμένο από τις ίδιες τις ΗΠΑ. Ο Έλβις Πρίσλεϊ δεν έχει πεθάνει, όπως άλλωστε κι ο Χίτλερ· αμφότεροι ζουν κάπου ινκόγκνιτο, συμφύονται με τους ανυποψίαστους διαβάτες και ζουν ζωή χαρισάμενη. Στην περιοχή Area 51, όντως, βρέθηκε ένας νεκρός εξωγήινος – άρα, υπάρχει ζωή μακριά από τον πλανήτη Γη. Επίσης, τα νήματα του κόσμου κινούνται από αόρατα χέρια που ανήκουν σε Μασόνους, Τέκτονες, Illuminati και λοιπές δόλιες λέσχες. Οι θεωρίες συνωμοσίας είναι η αντεστραμμένη όψη της κατεστημένης αφήγησης των γεγονότων. Πρόκειται για ένα αδιάσπαστο κράμα μικρονοϊκής εμμονής, παιδικής αφέλειας και σπηλαιώδους νοητικού ακροβατισμού. Μπορεί να φαντάζουν εξωπραγματικές, ολότελα ξένες προς την κοινή λογική, κι όμως εντάσσονται με τρόπο καθοριστικό στο φαντασιακό των ανθρώπων. Τουτέστιν: κάθε χώρα έχει τις δικές της θεωρίες συνωμοσίας κι όλες μαζί συγκροτούν έναν πολιορκητικό κριό που προσπαθεί να θραύσει το επιβαλλόμενο ψεύδος που έχει βαφτιστεί αδιαμφισβήτητη αλήθεια.

Ένα «διαμάντι» της βικτωριανής πεζογραφίας

E-mail Εκτύπωση

altΓια το μυθιστόρημα του Anthony Trollope «Ο επίτροπος» (μτφρ. Σάντυ Παπαϊωάννου, εκδ. Gutenberg).

Του Γιώργου Λαμπράκου

Από τις πολλές θεματικές με τις οποίες ασχολήθηκε η περίφημη βικτωριανή πεζογραφία (Ντίκενς, Τρόλοπ, Θάκερι, Έλιοτ, αδελφές Μπροντέ, Κόλινς, Χάρντι, κ.ά.), η ατομική ηθική στο πλαίσιο των έντονων κοινωνικών ανακατατάξεων είναι ίσως η πιο σημαντική. Η ραγδαία εκβιομηχάνιση της Αγγλίας κατά τον 19ο αιώνα έθεσε νέες προκλήσεις αναφορικά με το πώς το ολοένα πιο εξατομικευμένο υποκείμενο θα όφειλε να σκέφτεται και να πράττει στο πλαίσιο ενός ισχυροποιούμενου κράτους και μιας εκσυγχρονιζόμενης οικονομίας. Κατά τη μετα-Διαφωτιστική εποχή όπου νέες ανάγκες ήρθαν να διαμορφώσουν νέες, κυρίως φιλελεύθερες, αξίες και πρότυπα συμπεριφοράς, οι παραδοσιακές δυνάμεις αναγκάστηκαν να αναζητήσουν τρόπους αντίδρασης (διάβαζε: η Εκκλησία πάσχιζε πάση θυσία να ανακτά τη μειούμενη ισχύ της). Μπροστά στον αναδυόμενο ατομοκεντρισμό και τον ισχυροποιούμενο κρατισμό, ο θεοκεντρισμός έπρεπε να δώσει απάντηση.

Σάκος εκστρατείας του επίμονου αναγνώστη [ΙΙΙ]

E-mail Εκτύπωση

altΓια το μυθιστόρημα του Nathan Hill «Το Νιξ» (μτφρ. Γιάννης Βογιατζής, εκδ. Αλεξάνδρεια), του David Pichaske «Μια γενιά σε κίνηση» (μτφρ. Χίλντα Παπαδημητρίου, εκδ. Κουκκίδα) και το βιβλίο του Norman Mailer «Οι στρατιές της νύχτας» (μτφρ. Ερρίκος Μπαρτζινόπουλος, εκδ. Καστανιώτης).

Του Γιώργου-Ίκαρου Μπαμπασάκη

Η ευπρόσδεκτη πληθώρα πολύ καλών βιβλίων που κυκλοφόρησαν στα τέλη του 2017 καλεί σε μια χρηστική ταξινόμηση και εν συνεχεία τοποθέτησή τους στον σάκο εκστρατείας του επίμονου αναγνώστη, ήτοι στο γραφείο του ή/και στο κομοδίνο του. Στη σειρά κειμένων με τίτλο Σάκος Εκστρατείας, λοιπόν, προτείνω παράλληλες αγαγνώσεις, δίδυμες, ενίοτε και τρίδυμες, συνδυασμούς νέων κυκλοφοριών με κάποιες παλαιότερες ώστε η τέρψη της ανάγνωσης να συμβαδίσει με την καλύτερη αφομοίωση των σελίδων, μιας και πάντα τα διασταυρούμενα πυρά είναι και τα αποτελεσματικότερα. Στο τρίτο μέρος λέω λίγα λόγια για ένα ογκώδες μυθιστόρημα, για ένα ροκ πόνημα, και για ένα λογοτεχνικό υβρίδιο. Και τα τρία έχουν προκαλέσει έντονες συζητήσεις. Και τα τρία σχετίζονται άμεσα με τη δεκαετία του 1960, τα θρυλικά sixties, απόγειο και δόξα της οποίας ήταν το πολυτάραχο και πολύσημο έτος 1968. Ένας ευπρόσδεκτος κοινός παρονομαστής και στα τρία αυτά βιβλία είναι το πέρασμα που κάνει από τις σελίδες τους ο βάρδος της Beat Generation, ο Άλλεν Γκίνσμπεργκ (Allen Ginsberg, 1926 – 1997).

Η αλήθεια πάνω από την ελευθερία

E-mail Εκτύπωση

altΓια το μυθιστόρημα του Μπέρναντ Μάλαμουντ «Ο μάστορας» (μτφρ. Κατερίνα Σχινά, εκδ. Καστανιώτη).

Του Γιώργου Σιακαντάρη

Μπορεί κάποιος που ναι μεν έχει καταγωγή από μια χώρα, αλλά δεν έχει ζήσει καθόλου εκεί, να γράψει καταπληκτικά πράγματα γι’ αυτήν και τους ανθρώπους της; Δύσκολο, αλλά όχι ανέφικτο. Ο Ρωσοεβραίος –κατά μερικούς περισσότερο Ουκρανοεβραίος– Μπέρναντ Μάλαμουντ (1914–1986) είναι γέννημα θρέμμα της Νέας Υόρκης και του αμερικανικού melting-pot. Οι γονείς του διατηρούσαν μπακάλικο σε γειτονιά του Μπρούκλιν όπου οι περισσότεροι μιλούσαν Γίντις. Ο μικρός Μπέρναντ άκουγε και αφομοίωνε τα πάντα που αφορούσαν τα πάθη της φυλής του στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, όπου επικρατούσε αντισημιτισμός μεγαλύτερος κι από αυτόν που έφερε τον Χίτλερ στην εξουσία. Έτσι κατάφερε να γράψει για τα μαρτύρια των Εβραίων στην Ουκρανία και τη Ρωσία σαν να ήταν ό ίδιος, όχι απλώς παρών, αλλά ένα από τα θύματα.

Σάκος εκστρατείας του επίμονου αναγνώστη [ΙΙ]

E-mail Εκτύπωση

altΓια το βιβλίο του Jean Echenoz «Ειδική απεσταλμένη» (μτφρ. Αχιλλέας Κυριακίδης, εκδ. Ίκαρος) και το βιβλίο του Βενσάν Πεγιόν «Aurora» (μτφρ. Μαριάννα Μαντά, εκδ. Πόλις).

Του Γιώργου-Ίκαρου Μπαμπασάκη

Η ευπρόσδεκτη πληθώρα πολύ καλών βιβλίων που κυκλοφόρησαν στα τέλη του 2017 καλεί σε μια χρηστική ταξινόμηση και εν συνεχεία τοποθέτησή τους στον σάκο εκστρατείας του επίμονου αναγνώστη, ήτοι στο γραφείο του ή/και στο κομοδίνο του. Στη σειρά κειμένων με τίτλο Σάκος Εκστρατείας, λοιπόν, προτείνω παράλληλες αγαγνώσεις, δίδυμες, ενίοτε και τρίδυμες, συνδυασμούς νέων κυκλοφοριών με κάποιες παλαιότερες ώστε η τέρψη της ανάγνωσης να συμβαδίσει με την καλύτερη αφομοίωση των σελίδων, μιας και πάντα τα διασταυρούμενα πυρά είναι και τα αποτελεσματικότερα. Στο δεύτερο μέρος, δύο πολιτικά θρίλερ, το ένα γραμμένο με μια διάθεση μεταμοντέρνας ειρωνείας, το άλλο γραμμένο με μια προειδοποιητική μέριμνα. Αμφότερα, πάντως, καταπιάνονται με αιχμηρά γεωπολιτικά, οικονομικά, πολιτικά θέματα. 

Ορλάντο, ένας ήρωας από το μέλλον

E-mail Εκτύπωση

altΓια το μυθιστόρημα της Virginia Woolf «Ορλάντο – Μια βιογραφία» (μτφρ. Αργυρώ Μαντόγλου, εκδ. Gutenberg).

Του Νίκου Ξένιου

Το «Ορλάντο – Μια βιογραφία» της Βιρτζίνια Γουλφ σε μετάφραση Αργυρώς Μαντόγλου είναι άλλο ένα διαμαντάκι της σειράς Aldina των εκδόσεων Gutenberg. Η πλούσια, λεπτοδουλεμένη μετάφραση και η εμβριθής εισαγωγή της Αργυρώς Μαντόγλου και η παράθεση, μεταξύ άλλων, της πρώτης κριτικής του 1928 για το έργο, που επισημαίνει τη χρήση αλληγορίας και την άρση της λογικής χρονικής ακολουθίας στην αφήγηση, εγκαινιάζουν μια νέα εποχή για το ελληνικό αναγνωστικό κοινό: στο εξής διαβάζουμε τη Γουλφ ως κύρια εκπρόσωπο του νεωτερισμού σ’ αυτό το «μυθιστόρημα φαντασίας», που είχε γραφεί για τη φίλη της Βίτα Σάκβιλ-Γουέστ. Με τα μέσα του μαγικού ρεαλισμού και αντικρίζοντας «δι’ εσόπτρου»[1] τον σαπφικό γυναικείο ψυχισμό, το «Ορλάντο» συνιστά ένα ριζοσπαστικό βήμα στην παγκόσμια μυθοπλασία.

Μαγείες και ξωτικά εν δράσει στην Ιρλανδία του 19ου αιώνα

E-mail Εκτύπωση

altΓια το μυθιστόρημα της Hannah Kent «Οι Καλοί» (μτφρ. Μαρία Αγγελίδου, εκδ. Ίκαρος).

Της Διώνης Δημητριάδου

Οι Καλοί είναι παμπόνηροι. Και γλεντζέδες. Κάνουν ό,τι τους αρέσει, γιατί δεν νοιάζονται ούτε για το Θεό ούτε για το Διάβολο. Δεν περιμένουν ούτε Παράδεισο ούτε Κόλαση. Η καλοσύνη τους δεν τους φτάνει για να σωθούνε. Μα ούτε η κακία τους για να χαθούνε.

Ένας τεχνίτης «μικρών μυθιστορημάτων» από την Αργεντινή

E-mail Εκτύπωση

altΓια το μυθιστόρημα του Ramiro Quintana «Οι εργάτες του κρύου» (μτφρ. Ρομίνα Κηπουρίδου, εκδ. Σαιξπηρικόν).

Του Κώστα Δρουγαλά

Παρότι πολυγραφότατος συγγραφέας «μικρών μυθιστορημάτων», είναι η πρώτη φορά που ο Ραμίρο Κιντάνα, ο σπουδαίος Αργεντινός πεζογράφος, μεταφράζεται στα ελληνικά. Το ολιγοσέλιδο μυθιστόρημα Οι εργάτες του κρύου κυκλοφόρησε μέσα στο 2017 από τις εκδόσεις Σαιξπηρικόν. Η πολύ απαιτητική μετάφραση του κειμένου ανήκει στην πρωτοεμφανιζόμενη Ρομίνα Κηπουρίδου.

Ο μετέωρος ουρανοξύστης του Μπάλαρντ

E-mail Εκτύπωση

altΓια το μυθιστόρημα του J.G. Ballard «High-Rise» (μτφρ. Αποστόλης Πρίτσας, εκδ. Κέδρος).

Του Γιώργου Λαμπράκου

Η καλή λογοτεχνία δεν μας κάνει τη ζωή εύκολη, ούτε όμως και δύσκολη, αφού την κάνει πιο κατανοητή. Πριν από χρόνια το αγγλικό λεξικό Collins καταχώρησε το νεόπλαστο επίθετο «ballardian» με την εξής σημασία: «αυτό που μοιάζει με, ή υποδηλώνει, τις συνθήκες που περιγράφει ο Τζέιμς Γκρέιαμ Μπάλαρντ στα μυθιστορήματα και τα διηγήματά του, ιδίως τη δυστοπική νεωτερικότητα, τα μουντά τεχνητά τοπία και τις ψυχολογικές επιπτώσεις από τις τεχνολογικές, κοινωνικές ή περιβαλλοντικές εξελίξεις». Γνωρίζοντας τη σπουδαιότητα ορισμένων συγγραφέων του 20ού αιώνα των οποίων το επίθετο έγινε επίθετο που παραπέμπει πια σε μια ευρέως αναγνωρισμένη κατάσταση (καφκικός, μπεκετικός, οργουελικός, αλλά και: καβαφική ειρωνεία, ελυτικός παράδεισος, κ.ά.), ας δούμε τι έχει προσφέρει αυτός ο συγγραφέας στην κατανόηση του σύγχρονου βίου.

Ο τελευταίος Καμύ ή ο πρώτος άνθρωπος

E-mail Εκτύπωση

altΓια το μυθιστόρημα του Αλμπέρ Καμύ «Ο πρώτος άνθρωπος» (μτφρ. Ρίτα Κολαΐτη, εκδ. Καστανιώτης).

Της Διώνης Δημητριάδου

Όταν στις 4 Ιανουαρίου του 1960 ο Αλμπέρ Καμύ, εισηγητής του φιλοσοφικού παραλόγου, βρήκε τον «παράλογο» θάνατό του σε ηλικία μόλις 47 ετών, βρέθηκε μέσα στην τσάντα που είχε μαζί του το χειρόγραφο του μυθιστορήματος που τότε έγραφε. Ημιτελές, με πολλές υποσημειώσεις/σκέψεις για περαιτέρω επεξεργασία, που όπως τις διαβάζουμε δεν μπορούμε να εικάσουμε αν η τελική του μορφή θα έμοιαζε με αυτή την αρχική. Στην ουσία ένα αυτοβιογραφικό κείμενο, με τα ονόματα πότε να αποδίδονται πιστά και πότε να παραλλάσσονται, κρατώντας ωστόσο και πάλι το αληθινό τους περιεχόμενο, αντίστοιχο των πραγματικών προσώπων. Τι ακριβώς ήθελε να γράψει σ’ αυτό το τελευταίο του μυθιστόρημα; Αυτός ο πρώτος άνθρωπος θα έβρισκε τη φυσική συνέχεια των προηγούμενων μυθοπλαστικά μεταμφιεσμένων φιλοσοφικών του δοκιμίων ή θα αποτελούσε την εκδοχή μιας αυτοβιογραφίας με ή χωρίς τα αληθινά ονόματα; Φυσικά αυτό δεν θα το μάθουμε ποτέ. Έχουμε, όμως, στα χέρια μας τον τελευταίο Καμύ και αυτό από μόνο του είναι μια αναγνωστική πρόκληση.

Ο δολοφόνος χωρίς αιτία του Πήτερ Χάντκε

E-mail Εκτύπωση

altΓια το μυθιστόρημα του Peter Handke «Η αγωνία του τερματοφύλακα πριν από το πέναλτι» (μτφρ. Αλέξανδρος Ίσαρης, εκδ. Gutenberg).

Του Μιχάλη Μακρόπουλου

Στο Έγκλημα και τιμωρία ο φοιτητής Ρασκόλνικοφ δολοφονεί τη γριά τοκογλύφο Αλιόνα Ιβάνοβνα και την ετεροθαλή της αδερφή. Και στους Αδελφούς Καραμάζοφ βρίσκεται δολοφονημένος ο πατέρας, ο Φιόντορ Παύλοβιτς. Οι φόνοι στα μεγάλα αυτά μυθιστορήματα του Ντοστογιέφσκι είναι σαν πέτρες που ρίχνονται στο νερό και οι κύκλοι, έπειτα, απλώνονται ως τις όχθες της λίμνης. Όταν ο απολυμένος Γιόζεφ Μπλοχ στραγγαλίζει την ταμία του κινηματογράφου στο μυθιστόρημα Η αγωνία του τερματοφύλακα πριν από το πέναλτι (1970) του Πέτερ Χάντκε, ο στραγγαλισμός διαπράττεται έτσι, παρεμπιπτόντως, γιατί τίποτα δεν έχει νόημα, άρα μπορεί ο φόνος εξίσου να διαπραχθεί ή όχι, δίχως να έχει κάποια σημασία – σαν πέτρα που ρίχνεται στο νερό και η επιφάνεια παραμένει, παρ’ όλα αυτά, ολότελα ακύμαντη. Να πώς περιγράφεται τούτη η σκηνή του φόνου: «Και ξαφνικά την έπνιξε. Την έσφιξε με τόση δύναμη, που η κοπέλα δεν πρόλαβε ούτε καν να το πάρει γι’ αστείο. Έξω στο διάδρομο ακούστηκαν φωνές. Ο Μπλοχ πανικοβλήθηκε. Πρόσεξε ότι από τη μύτη της άρχισαν να τρέχουν ζουμιά. Βόγγηξε. Ο Μπλοχ άκουσε κάτι σαν σπάσιμο. Λες και χτύπησε μια πέτρα κάτω από ένα αυτοκίνητο που έτρεχε σε ανώμαλο δρόμο. Σάλια άρχισαν να στάζουν στο μουσαμά του πατώματος».

Στον ψευδαισθησιακό κόσμο του Πολ Όστερ

E-mail Εκτύπωση

altΓια το μυθιστόρημα του Paul Auster «Το βιβλίο των ψευδαισθήσεων» (μτφρ. Ιωάννα Ηλιάδη, εκδ. Μεταίχμιο).

Του Γιώργου Βέη

Το πρόσωπο υφίσταται και ως απουσία. Ακόμη και ως αυτο-διαγραφή του. Ή ως αυτο-ακύρωσή του. Άλλωστε τίποτε δεν του εξασφαλίζει εξ ορισμού την ακέραιη διατήρηση της ίδιας του της εικόνας. Ιδίως ενώπιον αδιάφορων κατά κανόνα τρίτων. Υπάρχει δηλαδή για να χαθεί οριστικά (;). Η πιθανή επανεμφάνισή του στις αρένες του βίου είναι κατ’ εξοχήν υπόθεση της λογοτεχνίας των υψηλών αποστάξεων. Η επαναφορά στη ζωή αντιστοιχεί λίγο πολύ στη θριαμβική επανεκκίνηση εκείνου του περιώνυμου Λαζάρου στο Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον (ια’ 1-45). Έχω βεβαίως κατά νουν κι εκείνον τον αποφασιστικό χαρακτήρα του Ναθάνιελ Χόθορν, ο οποίος εξαφανίζεται για είκοσι ολόκληρα χρόνια από προσώπου Γης, για να αποδειχθεί, στο τέλος της αφήγησης, ότι εξακολουθεί να ζει πράγματι ως ένα αυστηρά απόκρυφο, διαυγές ον, στην άλλη άκρη του δρόμου, όπου βρίσκεται το σπίτι του και η υπόλοιπη οικογένειά του.

Λετισιά, ένα κορίτσι προγραμμένο από τη μοίρα

E-mail Εκτύπωση

IVAN JABLONKA laetitiaΓια το μυθιστόρημα του Ivan Jablonka «Λετισιά – ή το τέλος των ανδρών» (μτφρ. Χαρά Σκιαδέλλη, εκδ. Πόλις).

Του Διονύση Μαρίνου

Το 1966, ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Τζορτζ Πλίμπτον είχε την τύχη να πάρει συνέντευξη από τον Τρούμαν Καπότε για λογαριασμό των New York Times. Μόλις είχε εκδοθεί το μνημειώδες Εν ψυχρώ και η πρώτη ερώτηση που του έκανε ήταν προφανής: πώς όριζε αυτό το νέο είδος αντικειμενικής αφήγησης που ούτε μυθοπλασία ήταν αλλά ούτε και δημοσιογραφία;

Σελίδα 1 από 35

Διαφήμιση

ΨΗΦΟΦΟΡΙΑ

 

Ποια θεματική θα θέλατε να διαβάζετε συχνότερα;





ΒΡΕΙΤΕ ΜΑΣ ΚΙ ΕΔΩ

 

Network Social  RSS Facebook Twitter Youtube