samara theatro

Για το θεατρικό δοκίμιο «Παρασκήνια στην κορυφή του Ολύμπου, Μια αλληγορία σε δύο ραψωδίες», της Ζωής Σαμαρά που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις University studio press. 

Γράφει η Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη

«Κεντούσε λέξεις χιλιοειπωμένες / που όμως ποτέ δεν είχαν ειπωθεί», Ζωή Σαμαρά, Εν ξένη γη, εκδόσεις Ρώμη. 

Η σημαντική ποιήτρια και δοκιμιογράφος Ζωή Σαμαρά στο νέο της βιβλίο με τίτλο Παρασκήνια στην κορυφή του Ολύμπου, Μια θεατρική αλληγορία, σε δύο ραψωδίες, με φαντασία, με παιγνιώδη διάθεση αλλά και με καθάριο λόγο και στοχασμό, ταράζει πραγματικά τα ήρεμα νερά του εφησυχασμού και της οίησης, στον ιδιότυπο κόσμο των συγγραφέων, των πεζογράφων, των ποιητών, αλλά και των κριτικών, καθώς επίσης και των βραβεύσεων, της λογοτεχνικής γραφής γενικά και της κριτικής της λογοτεχνίας.

Νομίζω ότι πρέπει να αναφέρουμε την επαγγελματική ιδιότητα της συγγραφέως, αυτή της ομότιμης καθηγήτριας Θεωρίας της Λογοτεχνίας και του Θεάτρου, επειδή η βαθιά θεατρική σκευή της με την διδακτική και ερευνητική εμπειρία της άρρηκτα συνυφασμένες με τη συγγραφική και ποιητική στόφα της συνετέλεσαν στη δημιουργία αυτού του πρωτότυπου θεατρικού έργου πλούσιου σε θεάσεις, στοχασμούς και ιδέες, όπου συνθέτοντας πληροφορίες από την αρχαιότητα και τη σύγχρονη εποχή, σκιαγραφεί την σημερινή πραγματικότητα και κυρίως το “παρασκήνιο” στο χώρο της γραφής και των συγγραφέων. Εστιάζει στα ανθρώπινα και επινοεί ρόλους, μάσκες και προσωπεία, αποκαλύπτοντας αλήθειες που αλαφρύνουν το μέσα μας και μας ωθούν σε διεργασίες αυτογνωσίας. Άλλωστε η θεατρολόγος Σαμαρά θεωρεί ότι η μάσκα του θεάτρου αφαιρεί από το πρόσωπό μας τη μάσκα της ζωής και μας δείχνει το δρόμο της αυτογνωσίας. Συγκεκριμένα, στην τελευταία παράγραφο παλιότερου δοκιμιού της για την υπόκριση θεατρικού λόγου, γράφει: «Πριν φωνάξετε, «ψεύτη, υποκριτή», ακούστε με. Το προσωπείο δεν είναι πρόσωπο, γιατί δεν είναι απλώς σάρκα και οστά. Είναι η ενδόμυχη ύπαρξή μας. Το προσωπείο μας προσωποποιεί, η μάσκα του θεάτρου αφαιρεί από το πρόσωπό μας τη μάσκα της ζωής, μας δείχνει το δρόμο της αυτογνωσίας. Είναι η οθόνη που παρουσιάζει την εικόνα του εαυτού μας, που παρεμβάλλεται ανάμεσα στο ψέμα και τον εαυτό μας» (Ζωή Σαμαρά, Υπόκριση θεατρικού λόγου, Θεατρικό δοκίμιο, εκδ. University Studio Press, σ.58). Στο ίδιο βιβλίο θεωρεί τον κριτικό θεατρίνο: «Κι ο κριτικός; Κι εκείνος πηγαίνει στο θέατρο γιατί είναι θεατρίνος. Είναι θεατρίνος όταν γελά, γι' αυτό και δεν κλαίει ποτέ. Είναι θεατρίνος όταν γράφει.» (Σαμαρά, 1996).

Ένα θεατρικό δοκίμιο και συνάμα ένα θεατρικό έργο με πέντε πρόσωπα

Το βιβλίο αφορά σε ένα θεατρικό δοκίμιο, όπως αναφέρεται και στον υπότιτλο άλλωστε, συνάμα αποτελεί κι ένα θεατρικό έργο, με πέντε πρόσωπα. Είναι πέντε συγγραφείς υποψήφιοι για Κρατικό Βραβείο, οι οποίοι τυχαία ανεβαίνουν την ίδια στιγμή (τα σκαλιά του θρόνου) στην κορφή του Ολύμπου για την τελετή βράβευσης. Ο Μορφέας, είναι ποιητής, ο Όνειρος, επικός ποιητής, ο Ήφαιστος, πεζογράφος, η Αθηνά, δοκιμιογράφος και η Πολύμνια, θεατρική συγγραφέας. Ένα άλλο πρόσωπο του έργου είναι ο Ιπποκράτης με αναφορά σε θέματα υγείας και Κόβιντ, ενώ μαζί τους ακούγεται και η Κάκητα, γκρινιάζοντας για την αδικία σε βάρος της και διεκδικώντας κι αυτή βραβείο. Στο έργο παρουσιάζεται επίσης προσωποποιημένη και η Σκηνική οδηγία υπογραμμίζοντας τον ρόλο της, ενώ από το παρασκήνιο μαζί με τον συγγραφέα ακούγονται και δυο φωνές. Η βράβευση των συγγραφέων αποτελεί την αφετηρία και την αφορμή της ιστορίας που εξελίσσεται, αλλά και την αιτία του περιεχομένου των μονολόγων των προσώπων μαζί με τις ατάκες που διατυπώνουν εκφράζοντας τις προσδοκίες τους, τις θεωρήσεις και στάσεις τους, σχετικά με την κάθε μορφής γραφή, την κριτική και τις βραβεύσεις, πράγμα που εντείνει την στοχαστική πλοκή του έργου.
Αποτελείται από δυο Ραψωδίες, όπως τις ονομάζει η δημιουργός, όπου στην πρώτη ραψωδία μέσα από τους μονολόγους των προσώπων πραγματεύονται ερωτήματα σχετικά με το τί είναι θέατρο, τί είναι ποίηση, τί είναι γραφή και αντιγραφή και άλλα και όπου διατυπώνονται όμορφες σκέψεις όπως πχ:

«Προσπαθώ να μπω στην ψυχή της κάθε λέξης, σε όσα θαυματουργά γεννά η προσωπική χρήση της γλώσσας.» (σ. 23).

Στη δεύτερη Ραψωδία, τα πρόσωπα-συγγραφείς χρησιμοποιούν ατάκες δίνοντας ερέθισμα και παροτρύνοντας για δικές μας ατάκες αναφορικά με το ζητούμενο, δηλαδή τη δική μας αντανάκλαση και τη διατύπωση σκέψεων και θεάσεων. Ωστόσο ερωτήματα θέτονται και στην πρώτη Ραψωδία, όπως στο ακόλουθο απόσπασμα, όπου η Αθηνά μας θέτει το ερώτημα: «Τι είναι κριτικός;», ενώ στη συνέχεια επαναλαμβάνει τις απαντήσεις μας (του κοινού), για να θέσει μετά το αναστοχαστικό ερώτημα: «Γράφουμε ποτέ για τον άλλο, χωρίς να κοιτάμε την αφεντιά μας στον καθρέφτη;»: «[...] Δεν είμαι κριτικός. Δεν είμαι επηρμένη για να κρίνω τον άλλο. Και όμως, έχω δοκιμάσει όλα τα είδη της γραφής. Έχω δοκιμάσει, δηλαδή έχω βασανίσει. Δεν γίνεται να γράψεις αν δεν μπορείς να κρίνεις. Αρχίζοντας από τον εαυτό σου εννοείται. Τι είμαι; Θα σας πω. Αλλά πείτε μου πρώτα αν τολμάτε: Τι είναι κριτικός;(Σηκώνεται.) Επαναλαμβάνω όσα ακούω να λέτε αυτή τη στιγμή. (Σαν να μιλά άλλος.) «Αυτός που διαβάζει με προσοχή και προσευχή το βιβλίο του άλλου, που γίνεται η δεύτερη φωνή και συνομιλεί, επί ίσοις όροις, με την πρώτη.[...] Και τότε πώς θα βρει χρόνο να γράψει τα... δικά του; Να ακουστεί (με έμφαση) η δική του φωνή; Να προσευχηθεί στη... δική του Μούσα; (Σκεφτική.): Με παρέσυρε το χαχανητό τους. Ας σοβαρευτώ. Κι ας ανατρέψω όσα είπα. Ποια γραφή είναι η πιο πηγαία δημιουργία, η πιο γνήσια προσευχή; Η δική μου ή η δική μου για τον άλλο; Πόσο δημοκρατική είναι η γραφή; Γράφουμε ποτέ για τον άλλο, χωρίς να κοιτάμε την αφεντιά μας στον καθρέφτη;», (σ. 21-22).

Η Ζωή Σαμαρά με τον αλληγορικό και στοχαστικό λόγο της χτίζει το σκηνικό, όπου μέσα από μια πανοραμική εικόνα παρουσιάζει τη μωροφιλοδοξία, τη ματαιοδοξία και άλλα “δαιμόνια” που αφορούν σε αλήθειες που κρύβουμε κάτω από το χαλί στο χώρο της γραφής και της κριτικής.

Τα πρόσωπα-συγγραφείς έχουν ονόματα με έκδηλη σημειολογία, ενώ διασκεδάζουν, καυτηριάζοντας την ανθρώπινη αφροσύνη, προσκαλώντας μας να διασκεδάσουμε μαζί τους ή να αυτοσαρκαστούμε. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Νομίζω ότι ο απώτερος στόχος της Σαμαρά είναι να μας αποσπάσει από τον εφησυχασμό μας και να μας δώσει ερεθίσματα για στοχασμό και αναστοχασμό για θέματα που αποφεύγουμε να αγγίξουμε.

USP SAMARA photo
Η Ζωή Σαμαρά είναι ομότιμη καθηγήτρια στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης όπου διδάσκει Θεωρία της Λογοτεχνίας και του Θεάτρου. Έχει διδάξει στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και σε πανεπιστήμια του εξωτερικού. Ενδεικτική εργογραφία της: Le Règne de Cronos (Παρίσι, 1983), Προοπτικές του Κειμένου (Θεσσαλονίκη, 1987), Υπόκριση θεατρικού λόγου (Θεσσαλονίκη, 1996), το ανθολόγιο Φωνή από την άλλη ακρογιαλιά: Μίλτος Σαχτούρης (Αθήνα, 1997), τον συλλογικό τόμο Montaigne: Espace Voyage Ecriture (Παρίσι, 1995), το αφιέρωμα Approches bachelardiennes des oeuvres litteraires (Τύμπινγκεν, 1996) και τα άρθρα "Le lecteur bon nageur", "Poetique du non", "Le sens comme reflet", "Ποιητής: εβενουργός της νύχτας", "Γυνή πολύτροπος".
 

Η Ζωή Σαμαρά με τον αλληγορικό και στοχαστικό λόγο της χτίζει το σκηνικό, όπου μέσα από μια πανοραμική εικόνα παρουσιάζει τη μωροφιλοδοξία, τη ματαιοδοξία και άλλα “δαιμόνια” που αφορούν σε αλήθειες που κρύβουμε κάτω από το χαλί στο χώρο της γραφής και της κριτικής. Μιλά πχ για τη λογοκλοπή, αλλά και τις παράλογες προσδοκίες των λογοτεχνών από τους κριτικούς και την κριτική γραφή, το ρόλο της κριτικής γραφής, τον τρόπο αξιοποίησής της, αλλά και τη σημαντικότητα του δοκιμιακού λόγου, τη σχέση του με την λογοτεχνική γραφή και την ποίηση. Σηκώνει ακόμη και το εσωτερικό μας χαλί και βγάζει στη φόρα όλα τα κουκουλωμένα ακόμη κι από τον ίδιο μας τον εαυτό. Το βιβλίο εχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον καθώς εγείρει πολλά καίρια ερωτήματα και θέματα προς συζήτηση και αναστοχασμό, όπως τη ρητορική ερώτηση που θέτει ο Μορφέας σχετικά με την ποίηση: «Ποίηση. Η πιο βασική τέχνη του λόγου. Τόσο βασική που συχνά δεν πιάνει καν τη βάση. Τότε, γιατί επιδιώκουν να δανειστούν την αίγλη της όλες οι άλλες γραφές, όλες οι άλλες τέχνες;»(σ. 20), ή το ακόλουθο που αφορά στο θεσμό και τη στάση μας απέναντι στα βραβεία που διατυπώνεται από την Αθηνά:

«Μήπως θα έπρεπε να αρνηθούμε τα βραβεία όλοι μαζί; Προκαλούν παράλογες συγκρίσεις, παράφορες συγκρούσεις, πρωταθλητισμό, ποτέ αφορμή για αυτοκριτική και αυτογνωσία. Εξάλλου, τα βραβεία, στην καλύτερη περίπτωση, αποδεικνύουν συμβιβασμό με τα γούστα της εποχής και των ομοτέχνων.» (σ.34-35).

Ερέθισμα διαχείρισης των αμυντικών μηχανισμών και ψευδαισθήσεών μας στο θέατρο της ζωής και της συγγραφής.

Πολλοί και έντονοι οι αμηντικοί μηχανισμοί μας που δυσχεραίνουν τις διεργασίες ενδοσκόπησης, στο να τολμήσουμε να κοιτάξουμε μέσα μας ιδιαίτερα σε θέματα που αφορούν την αυτοεικόνα και την πίστη μας στην αξία μας ως δημιουργοί, στα όνειρά μας για επιβεβαίωση, ανέλιξη και δόξα. Μερικές φορές ασυνειδήτως έστω, επιλέγουμε όχι μόνο να τρέφουμε τις ουτοπίες και τις ψευδαισθήσεις μας αλλά ακόμη και να χειραγωγούμαστε από αυτές και ν' αφηνόμαστε μαριονέτες στα άυλα χεράκια τους. Τα “Παρασκήνια” της Σαμαρά με ένα ευχάριστο και βαθυστόχαστο τρόπο αποτελούν ένα ερέθισμα διαχείρισης των αμυντικών μηχανισμών και ψευδαισθήσεών μας στο θέατρο της ζωής και της συγγραφής.

USP SAMARAΔιαβάζοντας το βιβλίο μου ήρθαν στο νου οι ακόλουθοι στίχοι μου: «Η γη ο κόσμος ένα θέατρο // εμείς θεατές και ηθοποιοί μαζί// ο σκηνοθέτης πίσω από προσωπεία κρύβεται / Μαριονέτες εμείς κινούμαστε / κάτω απ' το χέρι του ακούσια τάχα / Σ' όλους μας όπως φαίνεται / το κουκλοθέατρο πιο βολικό πιο εύκολο». Πολλοί οι ρόλοι, οι επιθυμίες κι οι ματαιώσεις πολλές, που μας μας τυφλώνουν με μυθεύματα και χίμαιρες. Η αυτογνωσία υπόθεση δύσκολη, πολλές οι μάσκες που την επικαλύπτουν και άλλωστε πονάει να δούμε το πραγματικό μας πρόσωπο, τα πραγματικά μας ενδόμυχα προσωπεία. Τουλάχιστον αν τα αφουγκραζόμασταν όσο μπορούμε καλύτερα κι αν μπορούσαμε να καθρεφτιζόμασταν στα μάτια του άλλου, θα μαθαίναμε πολύ περισσότερα για τον εαυτό μας, θα εισχωρούσαμε βαθύτερα στα πολλαπλά πέπλα που τον σκεπάζουν, όπως και τους πολλαπλούς εαυτούς μας.

Τα “Παρασκήνια” της Ζωής Σαμαρά μέσα από την τέχνη του λόγου, και την αλληγορία, με θεατρικότητα και μαεστρία, με παιγνιώδεις ατάκες και χιούμορ, χρησιμοποιώντας την ειρωνεία και τον αυτοσαρκασμό αποκαλύπτει πολλές πτυχές από τα καλά κριμένα μυστικά της ανθρώπινης ματαιοδοξίας και μωροφιλοδοξίας. Τα “Παρασκήνια”αποτελού ένα ευχάριστο και τρυφερά καυστικό ανάγνωσμα, που μας αγγίζει και προκαλεί τον αναστοχασμό μας. Πιστεύω πως θα προκαλέσει συζητήσεις στο σινάφι των κριτικών και των συγγραφέων αλλά και συζητήσεις με τον ενδόμυχο εαυτό μας σχετικά με το νόημα της γραφής και την ανάγκη μας για έκφραση, επικοινωνία και επιβεβαίωση μέσα από τις γραφές μας, δίνοντας ώθηση σε αναστοχαστικές διεργασίες και διεργασίες αυτογνωσίας.


Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη είναι κλινικός ψυχολόγος και συγγραφέας. Τελευταίο της βιβλίο είναι η συλλογή διηγημάτων «Ο τόπος μέσα μας», Εκδόσεις Αρμός, 2020.

politeia link more 

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Αντωνακάκη, Μπίρης, Παρπαϊρης: Ποιητική των κτιρίων και του χώρου - Τρία βιβλία για την αρχιτεκτονική

Αντωνακάκη, Μπίρης, Παρπαϊρης: Ποιητική των κτιρίων και του χώρου - Τρία βιβλία για την αρχιτεκτονική

Τέσσερις νέες εκδόσεις για την αρχιτεκτονική στην Ελλάδα: Σουζάνα Αντωνακάκη «Αρχιτεκτονική ποιητική»,  (Πανεπιστημιακές εκδόσεις Κρήτης), «Τάσος Μπίρης: Πενήντα χρόνια σημάδια στο αρχιτεκτονικό γίγνεσθαι», (εκδ. Καπόν), Απόστολος Παρπαϊρης «Ο τουρισμός ως “χορηγός” της πολιτιστικής κληρονομιάς» ...

«Η καντιανή ηθική στον σύγχρονο κινηματογράφο» της Δήμητρας Δήμου (κριτική)

«Η καντιανή ηθική στον σύγχρονο κινηματογράφο» της Δήμητρας Δήμου (κριτική)

Για τη μελέτη της Δήμητρας Δήμου «Η καντιανή ηθική στον σύγχρονο κινηματογράφο – Ανάδειξη παραδειγμάτων κατηγορικής προσταγής σε σύγχρονες κινηματογραφικές αναπαραστάσεις» (εκδ. Βακχικόν).

Γράφει ο Θόδωρος Σούμας

Το βιβλίο της Δήμητρας Δήμου επικε...

«Ένα κουκλόσπιτο (Νόρα)» του Ερρίκου Ίψεν – Σκέψεις για το κλασικό θεατρικό έργο με αφορμή την έκδοσή του

«Ένα κουκλόσπιτο (Νόρα)» του Ερρίκου Ίψεν – Σκέψεις για το κλασικό θεατρικό έργο με αφορμή την έκδοσή του

Για το κλασικό θεατρικό έργο του Ερρίκου Ίψεν (Henrik Ibsen) «Ένα Κουκλόσπιτο (Νόρα)» (εισαγωγή - μτφρ. - ερμηνευτικά σχόλια: Ήρκος Αποστολίδης, εκδ. Gutenberg). Κεντρική εικόνα: Η Αμαλία Μουτούση, πριν από μερικά χρόνια, σε μια υποδειγματική ερμηνεία της Νόρα. (Σκην. Γιώργος Σκεύας).

Γράφει ο Φ...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Λογοτεχνικό Βραβείο Δουβλίνου 2024: Νικητής ο Μίρτσεα Καρταρέσκου

Λογοτεχνικό Βραβείο Δουβλίνου 2024: Νικητής ο Μίρτσεα Καρταρέσκου

Ο Ρουμάνος συγγραφέας Μίρτσεα Καρταρέσκου [Μircea Cartarescu] έλαβε το βραβείο για το μυθιστόρημά του «Solenoid» που είναι εν μέρει αυτοβιογραφικό και μάς μεταφέρει στην κομμουνιστική Ρουμανία των τελών του ‘70. Στα ελληνικά τον έχουμε γνωρίσει με το μυθιστόρημα «Νοσταλγία» (μτφρ. Βίκτορ Ιβάνοβιτς, εκδ. Καστανιώτη)....

ΔΕΒΘ 2024: Γυναίκες, φύλο και φεμινισμοί – Τι είδαμε, τι καταλάβαμε

ΔΕΒΘ 2024: Γυναίκες, φύλο και φεμινισμοί – Τι είδαμε, τι καταλάβαμε

Ένα από τα αφιερώματα της φετινής ΔΕΒΘ ήταν αυτό στις «Γυναίκες», μια ευρεία θεματική που ξεδιπλώθηκε μέσα από συζητήσεις για συγγραφείς, εκδότριες και μεταφράστριες, για τη γυναίκα σαν λογοτεχνικό ήρωα, αλλά και τη γυναικεία γραφή. Οι εκδηλώσεις ήταν διάχυτες στο πρόγραμμα, αρκετές συνέπιπταν η μία με την άλλη, αλλ...

Όταν ο Στέφαν Τσβάιχ αποστρεφόταν τον χορό, το ραδιόφωνο, τον κινηματογράφο

Όταν ο Στέφαν Τσβάιχ αποστρεφόταν τον χορό, το ραδιόφωνο, τον κινηματογράφο

Σκέψεις με αφορμή το κείμενο του Στέφαν Τσβάιχ [Stefan Zweig] «Η ομογενοποίηση του κόσμου» (μτφρ. Μαρία Αγγελίδου, Άγγελος Αγγελίδης), το οποίο κυκλοφορεί στη σειρά «Βιβλίδια» των εκδόσεων Άγρα.

Γράφει ο Κ.Β. Κατσουλάρης

Θα σου μιλήσω για ένα...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Γραφή κοφτερή σαν μαχαίρι» της Ανί Ερνό (προδημοσίευση)

«Γραφή κοφτερή σαν μαχαίρι» της Ανί Ερνό (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το βιβλίο της βραβευμένης με Νόμπελ λογοτεχνίας Ανί Ερνό [Annie Ernaux] «Γραφή κοφτερή σαν μαχαίρι (μτφρ. Ρίτα Κολαΐτη), μια συνομιλία, μέσω μέιλ, της Ερνό με τον Φρεντερίκ Ιβ Ζανέ [Frederic-Yves Jeannet]. Το βιβλίο θα κυκλοφορήσει στις 28 Μαΐου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμ...

«Μελέτη περίπτωσης» του Γκρέαμ Μακρέι Μπερνέτ (προδημοσίευση)

«Μελέτη περίπτωσης» του Γκρέαμ Μακρέι Μπερνέτ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Γκρέαμ Μακρέι Μπερνέτ [Graeme Macrae Burnet] «Μελέτη περίπτωσης» (μτφρ. Χίλντα Παπαδημητρίου), το οποίο κυκλοφορεί στις 28 Μαΐου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Στην αρχή, καθώς ...

«Ο ελληνικός Εμφύλιος πόλεμος 1946-1949 μέσα από τον τουρκικό Τύπο της εποχής» του Μουράτ Εσέρ (προδημοσίευση)

«Ο ελληνικός Εμφύλιος πόλεμος 1946-1949 μέσα από τον τουρκικό Τύπο της εποχής» του Μουράτ Εσέρ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από τη μελέτη του Μουράτ Εσέρ [Murat Eser] «Ο ελληνικός Εμφύλιος πόλεμος 1946-1949 μέσα από τον τουρκικό Τύπο της εποχής», η οποία κυκλοφορεί αυτές τις μέρες από τις εκδόσεις Νίκας.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Εφημερίδα...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Γκόγκολ, Γκόρκι, Τολστόι, Χάμσουν: Τέσσερα κλασικά λογοτεχνικά έργα από τις εκδόσεις Νίκας

Γκόγκολ, Γκόρκι, Τολστόι, Χάμσουν: Τέσσερα κλασικά λογοτεχνικά έργα από τις εκδόσεις Νίκας

Για τα βιβλία των Κνουτ Χάμσουν [Knout Hamsun] «Η πείνα» (μτφρ. Βασίλη Δασκαλάκη), Νικολάι Γκόγκολ [Νikolai Gogol] «Το παλτό» (μτφρ. Κώστας Μιλτιάδης), Μαξίμ Γκόρκι [Maxim Gorky] «Τα ρημάδια της ζωής» (μτφρ. Κοραλία Μακρή) και Λέον Τολστόι [Leon Tolstoy] «Η σονάτα του Κρόιτσερ» (μτφρ. Κοραλία Μακρή). 

...
Τι διαβάζουμε τώρα; 12 βιβλία λογοτεχνίας που βγήκαν πρόσφατα και ξεχωρίζουν

Τι διαβάζουμε τώρα; 12 βιβλία λογοτεχνίας που βγήκαν πρόσφατα και ξεχωρίζουν

Εαρινά αναγνώσματα από όλο τον κόσμο. Νομπελίστες, αναγνωρισμένοι συγγραφείς, αλλά και νέα ταλέντα ξεχωρίζουν και τραβούν την προσοχή. Στην κεντρική εικόνα, οι Αμπντουλραζάκ Γκούρνα, Κάρα Χόφμαν, Ντέιβιντ Μίτσελ.

Γράφει ο Διονύσης Μαρίνος 

Από την...

Από τον κβαντικό υπολογιστή στην παραγωγική Τεχνητή Νοημοσύνη: 3 βιβλία για ένα μέλλον που είναι ήδη εδώ

Από τον κβαντικό υπολογιστή στην παραγωγική Τεχνητή Νοημοσύνη: 3 βιβλία για ένα μέλλον που είναι ήδη εδώ

Η επιστήμη προχωράει με ραγδαίoυς ρυθμούς. Η 4η βιομηχανική επανάσταση θα στηριχθεί στην κβαντική υπεροχή και την Τεχνητή Νοημοσύνη. Για να ξέρουμε πώς θα είναι το μέλλον μας επιλέγουμε τρία βιβλία που εξηγούν λεπτομέρως όλα όσα θα συμβούν. Kεντρική εικόνα: @ Wikipedia.

Γράφει ο Διονύσης Μαρίνος ...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

15 Δεκεμβρίου 2023 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2023

Mυθιστορήματα, νουβέλες, διηγήματα, ποιήματα: Επιλογή 100 βιβλίων, ελληνικών και μεταφρασμένων, από τη βιβλιοπαραγωγή του 2023. Επιλογή: Συντακτική ομάδα της Book

ΦΑΚΕΛΟΙ