«Να είσαι Έλληνας και να μη σ' αρέσει η μυθολογία είναι σαν να είσαι νεογέννητο και να μη σ' αρέσει το μητρικό γάλα. Το να είσαι βέβαια Έλληνας και να μην ξέρεις ούτε το ένα χιλιοστό της μυθολογίας σου είναι το πιο φυσιολογικό πράγμα σε τούτο τον ταλαιπωρημένο τόπο».
Ο Δημήτρης Καμπουράκης μάς προσκαλεί σε μια συναρπαστική περιπλάνηση στην εποχή που οι θεοί έμοιαζαν πολύ με τους ανθρώπους. Εκείνα τα παμπάλαια χρόνια, στο χρονικό μεταίχμιο ανάμεσα στην προϊστορία και στην ιστορία, οι πρώτοι Έλληνες, μισοί θαλασσινοί, μισοί βουνίσιοι, διαμόρφωσαν τη δική τους ιδέα για την προέλευση του κόσμου τους και για τις θεότητες που τον κυβερνούσαν κι έφτιαξαν αυτό που σήμερα ονομάζουμε ελληνική μυθολογία, μια από τις πιο υπέροχες μυθολογίες της υφηλίου.
Με τη μορφή μικρών και ευκολοδιάβαστων σταγόνων, οι οποίες όμως έχουν θεματική συνάφεια μεταξύ τους, ο συγγραφέας του "Μια σταγόνα ιστορία" ζωντανεύει στο "Μια σταγόνα μυθολογία" το θεαματικό πάνθεον των παντοδύναμων πλασμάτων που καθόριζαν με τις αδυναμίες, τις παραξενιές, τους έρωτες, τις έριδες και τους πολέμους τους τη μοίρα των ανθρώπων στην αρχαιότητα, αρχής γενομένης από τον big boss Δία, που είναι το κεντρικό πρόσωπο του πρώτου αυτού βιβλίου. Κι έτσι αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε και τον τρόπο που σκέφτονταν εκείνα τα μυστηριώδη και τετραπέρατα αρχαία ανθρωπάκια από τα οποία προερχόμαστε ως έθνος. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η Έμμα, επιτυχημένη θαλάσσια βιολόγος και πρώην τηλεπαρουσιάστρια, αγαπάει βαθιά τον άντρα της και τη μικρή τους κόρη και θα έκανε τα πάντα γι' αυτούς. Το πρόβλημα, όμως, είναι πως σχεδόν ό,τι τους έχει πει για τον εαυτό της είναι ψέμα. Το παρελθόν της θα μπορούσε να παραμείνει κρυφό, αν ο Λίο, ο άντρας της, δεν ήταν επαγγελματίας συντάκτης νεκρολογιών. Όταν η Έμμα αρρωσταίνει βαριά, ο ανυποψίαστος Λίο καλείται να ετοιμάσει τη νεκρολογία της ίδιας της γυναίκας του. Καθώς όμως ψάχνει στοιχεία της ζωής της Έμμα πριν από τη γνωριμία τους, ανακαλύπτει ότι η γυναίκα που αγαπάει δεν υπάρχει στην πραγματικότητα. Το σκοτεινό παρελθόν της Έμμα έρχεται στην επιφάνεια κι εκείνη πρέπει με κάποιον τρόπο να αποδείξει στον Λίο ότι εξακολουθεί να είναι η γυναίκα που εκείνος έχει αγαπήσει... Αλλά πρώτα, πρέπει να του μιλήσει για την άλλη αγάπη της ζωής της. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Η πλοκή του μυθιστορήματος της Γουόλς είναι ένας συναρπαστικός δαίδαλος σπαρμένος με αινίγματα, αναδρομές στο παρελθόν, ως τη λυτρωτική κορύφωση του μυστηρίου». (The Washington Post)
«Ένα συναισθηματικά φορτισμένο και γεμάτο ένταση θρίλερ που κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη». (Kirkus)
«Ένα απρόβλεπτα συγκινητικό, αυθεντικά ρομαντικό, μυστηριώδες και ανατρεπτικό μυθιστόρημα». (The Bookseller)
«Ένα σπαρακτικό θρίλερ που εξερευνά την πολυπλοκότητα του να κρατάει κανείς μυστικά στον γάμο του. Η Γουόλς σκηνοθετεί έξυπνες ανατροπές που ούτε οι πιο υποψιασμένοι αναγνώστες δε θα μπορέσουν να προβλέψουν, καταλήγοντας σε μια κορύφωση πηγαίου συναισθήματος». (Publishers Weekly)

Η Ελισάβετ Χρονοπούλου συνομιλεί με τον κινηματογραφιστή Γιώργο Αρβανίτη, που της αφηγείται μια ζωή σαν ταινία, τη δική του ζωή. Πώς από τις στάχτες της ελληνικής επαρχίας στην Κατοχή φτάνει να γίνει διεθνώς διακεκριμένος διευθυντής φωτογραφίας. Πώς, ξεκινώντας από τη Φίνος Φιλμ όπου φώτιζε τους σταρ του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, βρήκε τον καλλιτεχνικό του δρόμο φωτίζοντας τη συννεφιασμένη Ελλάδα των ταινιών του Αγγελόπουλου. Πώς, γυρίζοντας ταινίες σ' όλα τα μήκη και πλάτη της γης, γνώρισε και συνεργάστηκε με τους θρύλους του παγκόσμιου σινεμά.
Ο Γιώργος Αρβανίτης γεννήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου του 1941 στο χωριό Δίλοφο του νομού Φθιώτιδας, λίγες εβδομάδες πριν από τη γερμανική εισβολή στην Ελλάδα. Ο Εμφύλιος βρίσκει τον πατέρα του αντάρτη στο βουνό, τη μάνα του στη φυλακή και τον εξάχρονο Γιώργο στη Νέα Πεντέλη όπου μεγαλώνει με τη φροντίδα των αδελφών της μητέρας του. Μετά το δημοτικό, γράφεται στη Διπλάρειο Βιοτεχνική Σχολή για να σπουδάσει ηλεκτρολόγος, ενώ παράλληλα δουλεύει στην οικοδομή. Στα δεκαεπτά του χρόνια αρχίζει να φοιτά σε δραματική σχολή και εργάζεται ως «παιδί για όλες τις δουλειές» στα γυρίσματα μιας ταινίας. Σύντομα γίνεται βοηθός οπερατέρ, ώσπου στα είκοσι πέντε του, το 1966, ο Φίνος τον χρίζει διευθυντή φωτογραφίας. Θα εργαστεί σε μεγάλες επιτυχίες του εμπορικού κινηματογράφου (Οι θαλασσιές οι χάντρες, Η δασκάλα με τα ξανθά μαλλιά, Η αρχόντισσα και ο αλήτης, Η νεράιδα και το παλικάρι κ.ά.), ώσπου το 1968 θα ξεκινήσει η συνεργασία του με τον Αγγελόπουλο, που σύντομα θα του χαρίσει το πρώτο βραβείο του φωτογραφίας: στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για την Αναπαράσταση. Λίγα χρόνια μετά, θα παραιτηθεί οριστικά από τη Φίνος Φιλμ για να αφοσιωθεί στον κινηματογράφο εκείνο που, όπως λέει, του ταίριαζε. Ακολουθεί η «κινηματογραφική ενηλικίωσή» του και μια λαμπερή διεθνής καριέρα.
«"Από πού θες ν' αρχίσουμε;" με είχε ρωτήσει ο Αρβανίτης ένα πρωινό του Ιουνίου του 2019, τότε που πάτησα για πρώτη φορά το rec. "Δεν έχω ιδέα" του απάντησα. Τώρα, φτάνοντας στο τέλος, έχω πια μια ιδέα του τι είναι τελικά αυτό το βιβλίο. Δεν είναι η αφήγηση μιας ζωής, είναι η αφήγηση μιας ερμηνείας του να ζεις, ενός προσωπικού βλέμματος στον κόσμο. Είναι ένα "κοίτα"». (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Κρύβομαι στον κήπο μου και κοιτάζω τις κορυφές των δέντρων - πόσο ψηλά φτάνουν πια. Θα 'ρθει μια μέρα ίσως που θα γίνει «εθνικός»; Μακάρι. Αλλά εγώ πού θα είμαι; Γιατί σε ένα έθνος δεν μπορούν να χωρέσουν όλοι όσοι το αγάπησαν;
1837, Πειραιάς. Ο εικοσιδυάχρονος βασιλιάς Όθωνας επιστρέφει στη χώρα νιόπαντρος. Η πρώτη βασίλισσα της Ελλάδας λέγεται Αμαλία και είναι μια δεκαεννιάχρονη Γερμανίδα δούκισσα. Μοναδικό της χρέος και αποστολή, να φέρει στον κόσμο έναν διάδοχο.
Η Αμαλία τα κάνει όλα με πάθος και πείσμα. Αγαπά τον άντρα της, την Ελλάδα και τον παράξενο στα μάτια της λαό της. Εξοικειώνεται με πολλά βιώνοντας τις εντυπωσιακές αντιφάσεις μιας χώρας που ψάχνει την ταυτότητά της, αλλά υπάρχουν και πράγματα που δε θα τα καταλάβει ποτέ. Γνωρίζει από κοντά τους μικρούς και μεγάλους πρωταγωνιστές του Αγώνα και της πολιτικής του 19ου αιώνα και αναμειγνύεται ενεργά στη διοίκηση του νέου κράτους. Αντέχει σωματικά βασανιστήρια για την ατεκνία της και αντιστέκεται στις προσβολές, αντιστέκεται όμως και στα συναρπαστικά νέα ρεύματα δημοκρατίας που φυσούν ολόγυρά της. Καταφύγιό της, το μοναδικό πράγμα που μεγάλωσε με τα χέρια της, ο κήπος της, που έμελλε να γίνει μια μέρα εθνικός. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ρώμη, 1896. Η νεαρή Μαρία Μοντεσσόρι συγκλονίζεται όταν συναντά για πρώτη φορά στην ψυχιατρική κλινική τους μικρούς ληθαργικούς ασθενείς με νοητική υστέρηση. Μια ανατριχιαστική σιωπή κυριαρχεί στον γυμνό χώρο και τα πρόσωπα που αντικρίζει είναι περίλυπα. Η Μαρία επιμένει να δώσει παιχνίδια στα παιδιά, κι εκείνα ξυπνούν μπροστά στα μάτια της από τη φάση της απόλυτης απάθειας. Αυτή είναι από τις μεγαλύτερες στιγμές ευτυχίας για εκείνη αλλά και το ξεκίνημα μιας απαράμιλλα λαμπρής σταδιοδρομίας στην παιδαγωγική. Όταν ωστόσο ερωτεύεται έναν συνάδελφό της, καλείται να πάρει τη δυσκολότερη απόφαση της ζωής της. Σε αυτό το βιβλίο η Λάουρα Μπαλντίνι σκιαγραφεί τους σημαντικούς σταθμούς της ζωής της Μαρίας Μοντεσσόρι, της δασκάλας που αμφισβήτησε το παραδοσιακό δασκαλοκεντρικό σύστημα, εναντιώθηκε σε εκπαιδευτικές πρακτικές αιώνων και προκάλεσε έτσι μια εκπαιδευτική επανάσταση που εξακολουθεί να αλλάζει τον κόσμο προς το καλύτερο. Η συγγραφέας συνθέτει το έξοχο πορτρέτο μιας αληθινής πρωτοπόρου συνδυάζοντας τη βιογραφία με το μυθιστόρημα και φωτίζει την ανθρώπινη, θηλυκή πλευρά της. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Με τη μυθιστορηματική βιογραφία της Μαρίας Μοντεσσόρι, η Λάουρα Μπαλντίνι συστήνει στους αναγνώστες ένα πρότυπο της εποχής της με ευαισθησία και αντικει μενικότητα». (Thuringer Allgemeine)
«Ένα μυθιστόρημα που διαβάζεται ευχάριστα και φωτίζει την ιστορία μιας εξαίρετης παιδαγωγού». (Ιtalien Magazin)

Απρίλιος, 1995. Ο εικοσιτετράχρονος, πρόσφατα παντρεμένος, Αρσίμ είναι φοιτητής στο Πανεπιστήμιο της Πρίστινα, στο Κοσσυφοπέδιο, και κρατά χαμηλούς τόνους προκειμένου να πάρει το πτυχίο του σε μιαν εποχή κι έναν τόπο βαθιά εχθρικό προς τους Αλβανούς. Μια μέρα γνωρίζει σ' ένα καφέ τον Σέρβο Μίλος και η ζωή και των δύο αλλάζει δραματικά. Στις μέρες που ακολουθούν η γυναίκα του Αρσίμ τού ανακοινώνει την πρώτη της εγκυμοσύνη κι ο ίδιος ξεκινά μια κρυφή ζωή.
Μπόλλα είναι το όνομα ενός τέρατος της αλβανικής μυθολογίας με μορφή ερπετού και γύρω από αυτό ο Στάτοβτσι στήνει αριστοτεχνικά ένα μυθιστόρημα ανελέητου πάθους, καταδικασμένου σε συντριβή. (Από τον εκδότη)

"Μια καταιγιστική ιστορία πάθους και ξεριζωμού, συμφωνία σε, σπαραχτική, μι ελάσσονα. Ο Στάτοβτσι είναι εκπληκτικός!" (Publishers Weekly)
"Σύγχρονη σαιξπηρική μπαλάντα!" (Kansan Uutiset, Φινλανδία)
"Το Μπόλλα είναι ένα εκπληκτικό και συγκινητικό μυθιστόρημα με εξαιρετική εκφραστική δύναμη. Είναι μια ιστορία για την απώλεια, την ωμότητα, ακόμη και την απουσία νοήματος της ζωής, για την ανθρώπινη ελαφρότητα, αλλά και για την πίστη και την αγάπη, με φόντο τα ταραγμένα Βαλκάνια". (Επιτροπή Βραβείου Finlandia)
"Ελάχιστοι συγγραφείς σήμερα γράφουν τόσο ανάγλυφα για τον φόβο όπως ο Παϊτίμ Στάτοβτσι. Για τον Αρσίμ, τον Αλβανό ήρωα του Μπόλλα, ο φόβος δεν είναι ένα αίσθημα που διαπερνά το νευρικό του σύστημα, είναι το ίδιο του το είναι. Υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων, λέει ο Αρσίμ, αυτοί που δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν κι αυτοί που πρέπει να φοβούνται για τα πάντα. Ο ίδιος ανήκει στους δεύτερους..." (The Guardian)
"Εκπληκτικό επίτευγμα ενός μεγάλου ταλέντου". (New York Times)
"Το Μπόλλα είναι μια σκληρή απεικόνιση, που δε γλιστρά ούτε προς τον μηδενισμό ούτε προς την αποθέωση της βίας. Αντίθετα, διεκδικεί σθεναρά και αδιάκοπα οτιδήποτε θα μπορούσε να κάνει την πραγματικότητα να είναι αλλιώς". (The Times)

Σ' αυτό το σύντομο βιβλίο η Έλενα Φερράντε μοιράζεται μαζί μας τις σκέψεις της για τη δική της "περιπέτεια της γραφής" αλλά και αυτή συγγραφέων που τη σημάδεψαν. Πρόκειται για τρεις "διαλέξεις" και ένα δοκίμιο, όπου η συγγραφέας της "Τετραλογίας της Νάπολης" επιστρέφει στα πρώτα συγγραφικά της χρόνια, θυμάται ακόμη πιο πίσω τα μαθητικά της τετράδια, τη διαρκή πάλη που μέχρι και σήμερα τη χαρακτηρίζει: να προσπαθεί πάντα να μένει μέσα στο πλαίσιο ενώ πάντα λαχταράει να το σπάσει. Η Έλενα Φερράντε είναι εδώ εξομολογητική, ενίοτε αυτοσαρκαστική, ενώ ανατρέχει ξανά και ξανά στη σκέψη και στο έργο άλλων δημιουργών προκειμένου να βρει απαντήσεις, όπως στην Γκάσπαρα Στάμπα, στη Γερτρούδη Στάιν, στην Έμιλυ Ντίκινσον, στην Ίνγκεμποργκ Μπάχμαν, αλλά και στον Δάντη. Μέσα από τις δικές της αμφιβολίες και τα δικά της ερωτηματικά, η Φερράντε εξερευνά, μαζί μας, ακόμη ευρύτερα πεδία της τέχνης της γραφής, αλλά και της τέχνης γενικά. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)