Του Φοίβου Καρζή

Χώρα που προτιμάει να ζει την ιστορία της ως μύθο, η Ελλάδα περιγράφεται αποτελεσματικότερα μέσα από τη λογοτεχνική της διήγηση, παρά στις ιστορικές της καταγραφές. Αν θέλει κανείς να μάθει τι συνέβη μετά τον πόλεμο, η καλύτερη ιδέα είναι να διαβάσει το «Τρίτο Στεφάνι» του Ταχτσή. Για τη δεκαετία του ‘70

Συμβαίνει κάθε άνοιξη. Τα πρωτοσέλιδα γεμίζουν από αριθμούς με εισακτέους στα πανεπιστήμια. Οι φιλοκυβερνητικές εφημερίδες ενθουσιάζονται επειδή οι πάντες θα βρουν μια θέση στον ήλιο της ανώτατης εκπαίδευσης – και θα εξασφαλίσουν έτσι αναβολή από τη στράτευση και φοιτητικό πάσο για

του Φοίβου Καρζή

Η κρίση, φυσικά, τα σκεπάζει όλα. Αλλά, όπως έχει πει ο Τζορτζ Σόρος, όταν τραβιούνται τα νερά της παλίρροιας, βλέπουμε ποιοι κολυμπούσαν γυμνοί. Και σε ό,τι αφορά το βιβλίο, μια κυβέρνηση που συμπληρώνει (δεν μπορώ να πω «αισίως») έξι μήνες ζωής θα μπορούσε να έχει καταγράψει έστω μια συμβολική πρωτοβουλία για να μας πείσει ότι κάτι έχει αλλάξει στο υπουργείο Πολιτισμού από τις ηρωικές εποχές Καραμανλή-Ζαχόπουλου ή Λιάπη ή Σαμαρά.

του Φοίβου Καρζή

Οι εκδόσεις συλλογών άρθρων και ομιλιών είναι συνήθως άχαρα και βαρετά αναγνώσματα, που βλέπουν το φως περισσότερο από το άχθος της υποχρέωσης (ιδιαίτερα εάν πρόκειται για πονήματα τεθνεώτων) παρά από πραγματικό ενδιαφέρον. Οι εξαιρέσεις είναι σπάνιες και γι’ αυτό αξίζει να σταθεί κανείς στον τόμο με τις παρεμβάσεις ενός ανθρώπου που άφησε κληρονομιά στη χώρα και το χώρο του