24 Ιανουαριου 2017

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ:11:05:29 GMT +2

Διαφήμιση
ΒΡΙΣΚΕΣΤΕ: ΣΤΗΛΕΣ

ΣΤΗΛΕΣ

Με αφορμή μια φωτογραφία

E-mail Εκτύπωση

Arch1960pariΟι Αλαίν Ζοφρουά (1928-2015), Τέντ Τζόουνς (1928-2003), Τζόυς Μανσούρ (1928-1986) και Νάνος Βαλαωρίτης (γεν. 1921) σε μία από τις συνήθεις συγκεντρώσεις τους σε ένα καφέ στο Παρίσι τη δεκαετία του ΄60.

Του Μεγακλή Ρογκάκου

Μια φωτογραφία που απαθανατίζει μαζί μια παρέα ποιητών –τον αφροαμερικανό Τεντ Τζόουνς (1928-2003), την αγγλίδα Τζόυς Μανσούρ (1928-1986), τον ελληνοελβετό Νάνο Βαλαωρίτη (γ. 1921) και τον γάλλο Αλαίν Ζοφρουά (1928-2015), αντικατοπτρισμένος στον καθρέφτη– σε ένα καφενείο κοντά στο Μπομπούρ, έδωσε το έναυσμα για μια πραγματεία περί διανοητικής ξενιτιάς. Ήταν μία από τις πολλές συναντήσεις τους σε εκθέσεις, μετά από τις οποίες πήγαιναν σε καφέ για να τις συζητήσουν. Είναι από τη δεκαετία του 1960, όταν ο Βαλαωρίτης είχε επιστρέψει από το Παρίσι στην Αθήνα, αλλά  επισκεπτόταν το Παρίσι για να συναντήσει τους φίλους του ανελλιπώς κάθε καλοκαίρι. 

Η Φρουρά, ο Πυλάδης και η «καίρια στιγμή» της αγάπης

E-mail Εκτύπωση

altΣκέψεις για την πεζογραφία του Γιώργου Χειμωνά και την αυτοτέλεια του αποσπάσματος, με αφορμή την ανθολογία του Αργύρη Παλούκα Αγάπη σαν ακολασία (εκδ. Κριτική), με κείμενα του Γιώργου Χειμωνά.

Του Νίκου Ξένιου

Ο λόγος του Χειμωνά είναι λόγος ανοίκειος, παραξενιστικός, που «σημαίνει» και συνάμα υπονομεύει τη σήμανση. Οι προσωκρατικοί φιλόσοφοι, οι αρχαίοι τραγικοί, η Αποκάλυψη του Ιωάννη, ο Σολωμός, ο Ντοστογιέφσκι και ο Κάφκα για τον Χειμωνά διαδραματίζουν τον ρόλο εγχειριδίου γραφής: εγκολπίου (αλλά και φυλαχτού: γκόλπι είναι η λέξη για το κρεμαστό φυλαχτό/εγκόλπιο). Το ίδιο συμβαίνει και με τις αναφορές του ήρωα προς τα αρχετυπικά φιλοτεχνημένα μέλη της ανθρώπινης οικογένειας: τον Πατέρα, τη Μητέρα, την Αδελφή, τον Αδελφό κ.τ.λ., καθώς και με την έντονη σωματικότητα του βιώματος της Αγάπης, που συμβάλλουν σε μιαν εκ νέου δημιουργία του κόσμου. Τον ίδιο ρόλο φαίνεται πως φιλοδοξεί να διαδραματίσει η ανθολογία Αγάπη σαν ακολασία.

Στο εργαστήρι του Γιώργου Λαμπράκου

E-mail Εκτύπωση

altΜεταφραστές και επιμελητές αποκαλύπτουν τις διαδρομές μέσα από τις οποίες προσέγγισαν τη γλώσσα, το ύφος ή και την οικονομία ενός βιβλίου με το οποίο δούλεψαν πρόσφατα και μοιράζονται μαζί μας τα μυστικά του εργαστηρίου τους. Φιλοξενούμενος ο συγγραφέας και μεταφραστής Γιώργος Λαμπράκος με αφορμή την μετάφραση του βιβλίου του E.M. Forster Η μηχανή σταματά (εκδ. Οκτώ).

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Φιλία, έρως, Παπαγιώργης

E-mail Εκτύπωση

altΤης Μυρένας Σερβιτζόγλου

«Το φιάσκο της ζωής μας, η σκληρή φάρσα του εφήμερου», έγραφε ο Παπαγιώργης, «έγκειται στο γεγονός ότι πρέπει να θεωρήσουμε ισχυρά τεκμήρια ζωής τις λαθραίες στιγμές που ένας φίλος έζησε ή λησμόνησε πλάι μας, χωρίς να έχει την πρόθεση να τις υπογράψει σαν διαθήκη. Το τυχαίο άναμμα της στιγμής, το συμπτωματικό και το ακούσιο αποκτούν ξαφνικά κύρος κωδίκελων». Με την πένα του πολύπειρου, ο Παπαγιώργης είχε μαντέψει και το ανέφικτο του έρωτα. «Έρωτες και κουραφέξαλα. Απλώς τους ζουν άμαθοι άνθρωποι, κατάλληλοι δηλαδή για να τρελαθούν από τα βάσανα της καρδιάς που τυφλώνεται, λατρεύοντας τις παραισθησιογόνες στερήσεις της». Η φιλία του έρωτα, ο έρως της φιλίας, κι εμείς στην κόψη του χιάσματος.

Στο εργαστήρι της Μαρίας Ξυλούρη

E-mail Εκτύπωση

altΜεταφραστές και επιμελητές αποκαλύπτουν τις διαδρομές μέσα από τις οποίες προσέγγισαν τη γλώσσα, το ύφος ή και την οικονομία ενός βιβλίου με το οποίο δούλεψαν πρόσφατα και μοιράζονται μαζί μας τα μυστικά του εργαστηρίου τους. Φιλοξενούμενη, η συγγραφέας και μεταφράστρια Μαρία Ξυλούρη με αφορμή τη μετάφραση του μυθιστορήματος της Hanya Yanagihara Λίγη ζωή (εκδ. Μεταίχμιο).

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Γλωσσικές installations

E-mail Εκτύπωση

altΤου Μιχάλη Μακρόπουλου

Υπάρχει ένα είδος βραχέος λόγου που ’ναι σύγχρονη τέχνη: εννοιολογική τέχνη που δεν χρειάζεται συνοδευτικές εξηγήσεις γιατί το υλικό της είναι έτσι κι αλλιώς οι λέξεις, μα που συγγενεύει με κρυπτικούς καμβάδες και ανερμήνευτες εγκαταστάσεις σε μια γκαλερί τέχνης – και που επίσης με έναν τρόπο είναι το γλωσσικό αδελφάκι των εικόνων του νέου ελληνικού «weird» κινηματογράφου· ως εκφραστές, και τα δύο, ενός πάντοτε διαλανθάνοντος zeitgeist.  

Η ποίηση ανταμείβει

E-mail Εκτύπωση

leer escondidoΤου Μάριου Μηχαηλίδη

H ιδιότητα της ποίησης να ανταμείβει απλόχερα τους εραστές της, ποιητές και αναγνώστες, ηχεί παράδοξα στους αντιποιητικούς καιρούς μας. Ωστόσο, η ανταμοιβή της είναι γεγονός για όσους τολμούν και αντιστέκονται, παρά τα όσα υπομένουν, για να μην τους ρουφήξει ο καταποτήρας της στυγνής και ανελέητης καθημερινότητας.

Στο εργαστήρι της Σοφίας Διονυσοπούλου

E-mail Εκτύπωση

altΜεταφραστές και επιμελητές αποκαλύπτουν τις διαδρομές μέσα από τις οποίες προσέγγισαν τη γλώσσα, το ύφος ή και την οικονομία ενός βιβλίου με το οποίο δούλεψαν πρόσφατα και μοιράζονται μαζί μας τα μυστικά του εργαστηρίου τους. Φιλοξενούμενη, η συγγραφέας και μεταφράστρια Σοφία Διονυσοπούλου με αφορμή τη μετάφραση του μυθιστορήματος του Mathias Énard Πυξίδα, το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Στερέωμα.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Όταν ο Βαλαωρίτης συνάντησε τον Μαρσέλ Ντυσάν

E-mail Εκτύπωση

valaoritis 700Αναμνήσεις του Νάνου Βαλαωρίτη από τη συνάντησή του με τον Μαρσέλ Ντυσάν στην Αθήνα, το 1960.

Του Μεγακλή Ρογκάκου*

Τα Αρχεία Μαρσέλ Ντυσάν στη Βιγιέρ-σου-Γκρεζ της Γαλλίας διατηρούν μία καρτ ποστάλ από τον ελληνικής καταγωγής τεχνοκριτικό Νικόλα Κάλας προς τον Μαρσέλ Ντυσάν και τη σύζυγό του, Τήνυ, με ημερομηνία 11 Αυγούστου 1960, όπου γράφει στα γαλλικά: «Mes chers amis: je prends l’avion pour renter à New York aujourd’hui même après avoir gagné mon procès. J’espère pour vous qu’il ne fait pas aussi chaud en Espagne qu’en Grèce. J’ai dit à mon ami Nanos Valaoritis, poète grécosurréaliste, fraîchement expulsé du groupe, de venir vous voir à l’hôtel le 17 septembre. Il est extrêmement sympathique etc. etc. J’ai lu toute la récente polémique Jouffroy - Breton - Matthieu. Vous aussi je pense! So long will we meet again, Nico Calas» (Αγαπητοί μου φίλοι, σήμερα παίρνω το αερόπλανο για να επιστρέψω στη Νέα Υόρκη αφού κέρδισα τη δίκη μου. Ελπίζω για εσάς να μην είναι τόσο ζεστά στην Ισπανία όσο στην Ελλάδα. Είπα στον φίλο μου Νάνο Βαλαωρίτη, ποιητή ελληνοσουρεαλιστή, προσφάτως εκδιωγμένο από την ομάδα [ο Βαλαωρίτης θεωρεί αυτό το σημείο παρανοημένο], να έρθει να σας δει στο ξενοδοχείο [Μεγάλη Βρεταννία] στις 17 Σεπτεμβρίου [1960]. Είναι εξαιρετικά συμπαθής κλπ. κλπ. Έχω διαβάσει όλη την πρόσφατη πολεμική των [Αλαίν] Ζοφρουά - [Αντρέ] Μπρετόν - [Ζωρζ] Ματιέ. Κι εσείς νομίζω [το έχετε διαβάσει]. Εις το επανιδείν, Νίκο Κάλας). 

Τα εξαίσια εγκλήματα του Γιάννη Μαρή

E-mail Εκτύπωση

maris700Της Χίλντας Παπαδημητρίου

Έχει ειπωθεί πως το μεγαλύτερο αμάρτημα ενός μυθιστορήματος είναι να προξενεί πλήξη στον αναγνώστη του.
Σε αυτό το αμάρτημα επιδίωξα να μην πέσει το μυθιστόρημα που ο αναγνώστης κρατάει στα χέρια του.
Γιάννης Μαρής

Ο Γιάννης Μαρής έχει περάσει στο συλλογικό ασυνείδητο ως «πατέρας της αστυνομικής μυθοπλασίας», παρότι δεν ήταν μόνο αυτό. Υπήρξε δημοσιογράφος, συγγραφέας, σεναριογράφος, κριτικός κινηματογράφου, αλλά και ρεπόρτερ υπό την αρχική έννοια του όρου – η απορία είναι πότε τα προλάβαινε όλα αυτά. Οι δικοί του άνθρωποι τον θυμούνται να γράφει ασταμάτητα, νυχθημερόν, καπνίζοντας και πίνοντας καφέ. Ο όγκος του έργου του ανακαλεί τον Ζωρζ Σιμενόν περισσότερο ίσως κι από τη θεματολογία του.

«Θρηνούμε αλλά δεν φοβόμαστε»

E-mail Εκτύπωση

ParisΈνα χρόνο μετά τα μαζικά τρομοκρατικά χτυπήματα, στις 13 Νοεμβρίου 2015, οι Γάλλοι πασχίζουν να συγχωρήσουν αλλά και να κατανοήσουν τα αίτια της ισλαμικής ριζοσπαστικοποίησης.

Του Θωμά Συμεωνίδη

Τα γεγονότα, δυστυχώς, είναι λίγο έως πολύ γνωστά: Το βράδυ της 13ης Νοεμβρίου 2015, έξι τρομοκρατικά χτυπήματα, αρχικά στο Σεν Ντενί και στη συνέχεια στο 10ο και 11ο διαμέρισμα του Παρισιού, προκαλούν τον θάνατο συνολικά 130 και τον τραυματισμό 413 ατόμων, μεταξύ των οποίων οι 99 πολύ σοβαρά. Το τέταρτο χτύπημα, στο συναυλιακό χώρο Μπατακλάν ήταν το πιο βαρύ: 90 άτομα θα χάσουν τη ζωή τους μεταξύ των οποίων και η Ελέν Μυγιάλ-Λερίς, μία τριανταπεντάχρονη γυναίκα που εργαζόταν ως μακιγιέζ και κομμώτρια στον χώρο της μόδας και του κινηματογράφου. Ο άντρας της, Αντουάν Λερίς, δημοσιογράφος στη France Bleu, αμέσως μετά την αναγνώριση του πτώματος της γυναίκας του, αποφασίζει να απευθύνει μία επιστολή στους δολοφόνους της, την οποία δημοσιεύει στη σελίδα του στο Facebook (διαβάζουμε την πρώτη από τις τέσσερις παραγράφους): Την Παρασκευή το βράδυ κλέψατε τη ζωή μίας ξεχωριστής ύπαρξης, της αγάπης της ζωής μου, της μητέρας του παιδιού μου, αλλά δεν θα έχετε το μίσος μου. Δεν ξέρω ποιοι είστε και δεν θέλω να μάθω, είστε ψυχικά νεκροί. Εάν ο Θεός για τον οποίο σκοτώνετε τυφλά μας έχει κάνει σύμφωνα με την εικόνα του, κάθε σφαίρα στο σώμα της γυναίκας μου θα ήταν μία πληγή στην καρδιά του. Μέσα σε μία μέρα, η ανάρτηση του Λερίς θα κοινοποιηθεί 100.000 φορές περίπου. 

Στο εργαστήρι της Ιωάννας Αβραμίδου

E-mail Εκτύπωση

altΜεταφραστές και επιμελητές αποκαλύπτουν τις διαδρομές μέσα από τις οποίες προσέγγισαν τη γλώσσα, το ύφος ή και την οικονομία ενός βιβλίου με το οποίο δούλεψαν πρόσφατα και μοιράζονται μαζί μας τα μυστικά του εργαστηρίου τους. Φιλοξενούμενη, η μεταφράστρια Ιωάννα Αβραμίδου με αφορμή τη μετάφραση των βιβλίων του László Krasznahorkai Πόλεμος και Πόλεμος και Η μελαγχολία της αντίστασης (εκδ. Πόλις).

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

«Μα πού είναι τέλος πάντων ο Θεός;»

E-mail Εκτύπωση

Bundesarchiv Bild Auschwitz Ankunft ungarischer JudenΚείμενο με αφορμή την επανέκδοση του βιβλίου-μαρτυρία του Elie Wiesel Η νύχτα (μτφρ. Γιώργος Ξενάριος, εκδ. Μεταίχμιο)

Του Κώστα Κατσουλάρη

Μόλις λίγους μήνες πριν, τον Ιούλιο, έφυγε από τη ζωή, στα 88 του χρόνια, ο βραβευμένος με Νόμπελ Ειρήνης Ελί Βιζέλ (Eliezer "Elie" Wiesel, 1928-2016), εμβληματική μορφή της λεγόμενης «στρατοπεδικής λογοτεχνίας», όπως αποκαλείται το σώμα εκείνων των αφηγήσεων-κειμένων που αναφέρονται στην πραγματικότητα των στρατοπέδων συγκέντρωσης και εξόντωσης του ναζισμού (Πρίμο Λέβι, Χόρχε Σεμπρούν κ.ά.) και του σταλινισμού (Αλεξάντερ Σολζενίτσιν, Βαρλάμ Σαλάμοφ κ.ά). Ο Βιζέλ, γεννημένος και μεγαλωμένος στην Τρανσυλβανία, σε μια περιοχή που αμφιταλαντεύεται ιστορικά μεταξύ Ουγγαρίας και Ρουμανίας, βρέθηκε στα ναζιστικά στρατόπεδα στα δεκαέξι του χρόνια, μαζί με τη μητέρα του, τον πατέρα του και τη μικρή του αδερφή – εκ των οποίων μονάχα εκείνος επέζησε (βλ. κεντρική φωτογραφία: οικογένειες Ούγγρων Εβραίων, μετά τον διαχωρισμό τους από τους άντρες, λίγο αφότου έφτασαν στο Άουσβιτς τον Μάιο του 1944. Τα γυναικόπαιδα θα πήγαιναν πλέον κατευθείαν για εξόντωση στα κρεματόρια ή για ιατρικά πειράματα στα χέρια του διαβόητου Μένγκελε, βρίσκοντας συνήθως φριχτό τέλος. Κάπως έτσι, από την πρώτη νύχτα, έχασε ο Βιζέλ τη μητέρα του και την 7χρονη αδερφή του, την Τσιπόρα). 

Σελίδα 1 από 84

Διαφήμιση

ΨΗΦΟΦΟΡΙΑ

 

Ποια θεματική θα θέλατε να διαβάζετε συχνότερα;





ΒΡΕΙΤΕ ΜΑΣ ΚΙ ΕΔΩ

 

Network Social  RSS Facebook Twitter Youtube