Book Press

του Σάκη Σερέφα

Τα προκαταρκτικά

Πεινάω. Πεινάς. Πεινά. Πεινάμε. Πεινάτε. Πεινούνε.

Και τώρα, δράση 90′′

Αν προσπαθήσει κανείς να ορίσει την πείνα ως ερμηνεία για την καταφυγή του ανθρώπου στην τροφή, και μάλιστα στην υπερβολικά πολλή τροφή, είναι σαν να προσπαθεί να ορίσει τη λειτουργία της όρασης σε σχέση με το φως: βλέπουμε εμείς το φως ή μήπως μας βλέπει εκείνο;

του Φοίβου Καρζή

Η κρίση, φυσικά, τα σκεπάζει όλα. Αλλά, όπως έχει πει ο Τζορτζ Σόρος, όταν τραβιούνται τα νερά της παλίρροιας, βλέπουμε ποιοι κολυμπούσαν γυμνοί. Και σε ό,τι αφορά το βιβλίο, μια κυβέρνηση που συμπληρώνει (δεν μπορώ να πω «αισίως») έξι μήνες ζωής θα μπορούσε να έχει καταγράψει έστω μια συμβολική πρωτοβουλία για να μας πείσει ότι κάτι έχει αλλάξει στο υπουργείο Πολιτισμού από τις ηρωικές εποχές Καραμανλή-Ζαχόπουλου ή Λιάπη ή Σαμαρά.

του Φοίβου Καρζή

Οι εκδόσεις συλλογών άρθρων και ομιλιών είναι συνήθως άχαρα και βαρετά αναγνώσματα, που βλέπουν το φως περισσότερο από το άχθος της υποχρέωσης (ιδιαίτερα εάν πρόκειται για πονήματα τεθνεώτων) παρά από πραγματικό ενδιαφέρον. Οι εξαιρέσεις είναι σπάνιες και γι’ αυτό αξίζει να σταθεί κανείς στον τόμο με τις παρεμβάσεις ενός ανθρώπου που άφησε κληρονομιά στη χώρα και το χώρο του

της Αμάντας Μιχαλοπούλου

* Δεν είναι χειμώνας. Πώς να μπει Γενάρης όταν βρίσκεσαι στον δρόμο για την Ταγγέρη, μέσα στο πιο παλιό λεωφορείο του κόσμου; Δίπλα στην άσφαλτο, φοίνικες. Στα γιαπιά, απλωμένα βερβέρικα χαλιά. Ο ήλιος καίει. (Κι αυτό που μόλις έγραψα δεν είναι χαϊκού, είναι η πραγματικότητα.)

Επιμ. Γιώργος Τσακνιάς

Κύριε Διευθυντά,

Σας γράφω προκειμένου να αποκαταστήσω τη μνήμη ενός παραγνωρισμένου συγγραφέα, ο οποίος παράλληλα έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ιστορία της πατρίδας μας στο πρώτο μισό του 20^ού αιώνα. Ο Ευγένιος Ταχτσίδης γεννήθηκε το 1890 στο Αϊβαλί, ενώ σύντομα μετακόμισε στην Αθήνα και κατετάγη στη Σχολή Ευελπίδων. Το 1921 τον βρίσκει στις διαβιβάσεις του Υπουργείου Στρατιωτικών.

του Χρήστου Χρυσόπουλου

Μισή ντουζίνα κράτη θα μπορούσαν να «διεκδικήσουν» τον Μπρούνο Σουλτς. Μήπως όμως εκείνος ανήκει στον νεκρό Κάφκα; (στην εικόνα στα αριστερά ο Μπρούνο Σουλτς σε δικό του σκίτσο).

Ο συγγραφέας Μπρούνο Σουλτς γεννήθηκε το 1892 στο Ντρόχομπιτς της Αυστροουγγαρίας. Ήταν αφομοιωμένος Εβραίος[i] και έγραψε στα πολωνικά. Σήμερα το Ντρόχομπιτς ανήκει στην Ουκρανία, το σπίτι του Σουλτς είναι κρατικό μουσείο, τα βιβλία του τοποθετούνται στον πολωνικό κανόνα,

του Κώστα Κατσουλάρη

Κοιτάμε τα παιδιά στα μάτια και μιλάμε μαζί τους τη γλώσσα της αλήθειας, τη γλώσσα της φωνής και του σώματος. Το παιδί δεν είναι ενήλικας σε αναμονή, είναι πλάσμα με ξεχωριστές ικανότητες, με πολλαπλές ανάγκες· το βέλος και το τόξο την ίδια στιγμή. Κάτι που υπήρξαμε και κάτι που ίσως οφείλουμε στον εαυτό μας.

Της Σώτης Τριανταφύλλου

Eξαιτίας μιας μετακόμισης –κολοσσιαίας απ’ ό,τι αποδείχτηκε–, το κομοδίνο μου κινδυνεύει να καταργηθεί: κυριολεκτικά κοιμάμαι με τα βιβλία στο μαξιλάρι. Δυο τρία αμερικανικά mass market (πόσο διαφέρουν τα «λαϊκά» αμερικανικά μυθιστορήματα από τα αντίστοιχα ελληνικά ή, μάλλον, πόσο καταχρηστική είναι η αντιστοιχία...), το «Παν» του Κνουτ Χάμσουν, καθώς κι ένα θεατρικό έργο του Ίψεν –«Παραμονή του Αη-Γιαννιού»–, επειδή τελευταία βάλθηκα