Book Press

Ενώ το αθηναϊκό κοινό αναμένει πώς και πώς να απολαύσει την "Όπερα της Πεντάρας" σε εξαιρετική σκηνοθεσία του Ρόμπερτ Γουίλσον στο "Παλλάς", οι ηθοποιοί του Berliner Ensemble πιθανολογείται ότι την αναμένουν ακόμα περισσότερο, καθώς φαίνεται ότι… θα φάνε με "χρυσά κουτάλια". Δεν εξηγείται αλλιώς η -μάλλον αδικαιολόγητη- διαφορά στις τιμές των εισιτηρίων σε Αθήνα και Βερολίνο. Το βερολινέζικο κοινό απολαμβάνει την παράσταση στο θέατρο της οδού Σιφμπάουερνταμ για 11, 16, 26 και 36 €, (φοιτητικό 7 €), ενώ στο διπλάσιας χωρητικότητας “Παλλάς” οι Αθηναίοι θα κληθούν να πληρώσουν 20, 25, 50, 60, 70, 80, 90, 100 και 120 €. Αν λάβουμε υπόψη και την απόσταση του θεατή από τη σκηνή, ο συσχετισμός της τιμής των εισιτηρίων καθίσταται ακόμα πιο δυσάρεστος για το αθηναϊκό κοινό, καθώς το εισιτήριο των 70 €, θα πρέπει να αντιστοιχεί σε αυτό των 11 € στο μισής χωρητικότητας “Theater am Schiffbauerdamm”.

Δικαιολογούνται οι τιμές από τα έξοδα μετάκλησης του θιάσου; Πρόκειται για αισχροκέρδεια ή για μία προσέγγιση που πηγάζει από βαθύτερη μελέτη του έργου του Μπρεχτ; Ο ίδιος ο Μπρεχτ έλεγε ότι “ο κλέφτης, ο Μακήθ, θα πρέπει να παρουσιάζεται ως αστός. Η προτίμηση της αστικής τάξης για τους κλέφτες βασίζεται στην ψευδαίσθηση ότι ένας κλέφτης δεν είναι αστός. Κι αυτό πηγάζει από την ψευδαίσθηση ότι ένας αστός δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να είναι κλέφτης”. Φαίνεται τελικά ότι στο “Παλλάς” θέλησαν να εξασφαλίσουν ότι τον αστό-κλέφτη Μακήθ θα τον αντικρίσει φάτσα-κάρτα οπωσδήποτε κάποιος άλλος αστός, ώστε να λυθεί η παρεξήγηση… Όσο για τους υπόλοιπους; Πότε άραγε θα αναφωνούσαν με μεγαλύτερη ευχαρίστηση: “Κλέφτες, κλέφτες!”*; Όταν θα αντίκριζαν τη συμμορία του Μακήθ, ή τη στιγμή που θα αποκτούσαν το δικαίωμα εισόδου;

Πάρις Κωνσταντινίδης, Βερολίνο

*Για την ιστορία: Το βερολινέζικο κοινό -εν μέσω οικονομικής κρίσης- ξεσπά σε χειροκροτήματα όταν ο Μακήθ εκστομεί την περίφημη ρήση: “Τι είναι η ληστεία μιας τράπεζας μπροστά στην ίδρυσή της;”, χωρίς παράλληλα να αμφιβάλλει κανείς για τη νομιμοφροσύνη των Γερμανών...